vrijdag, oktober 09, 2020

Weer verhuizen...

Weer verhuizen, op zich zie ik er niet eens zo tegen op, want hier zag ik niet zoveel toekomst. Vanaf het begin al niet. Maar vind maar eens een woning, da's tegenwoordig een hele opgave. Hopelijk gaat de urgentie enigszins helpen.

zondag, september 27, 2020

Engelen waren het, eigenlijk allemaal...

Je valt... en je merkt dat een van je benen het niet meer doet. Dat is lastig, als een van je benen het niet meer doet. Dan heb je hulp nodig. Natuurlijk, als je net geboren bent, doen je benen het ook nog niet maar als je 2 jaar verder bent leer je erop te vertrouwen, op je benen. En ineens deed ie niet meer mee, dat rechterbeen. Het been zegt als het ware: het maakt me niet uit wat jij van plan bent, maar ik doe niet meer mee. Dat is best wel lastig als je eigenlijk even wilt gaan douchen en een biertje wilt drinken. Maar gelukkig was daar Femke. Haar naam is niet zo moeilijk te onthouden, want zo heet mijn zus ook. Femke kon de situatie vrij snel goed inschatten.... 'het gaat niet goed met deze man', nee, dat wist ik zelf ook wel. Ik ben zowel haar als Mientje heel dankbaar dat ze me hielpen, alsook de ambulance-broeders, waarvan ik de namen dan weer niet onthouden heb. Femke, dank... en al je collega's ook. Ow, volgens mij was ik nog vergeten te zeggen dat Femke me vertelde dat ze politie-agente was. Nou ja, dat zei ze eigenlijk niet eens specifiek tegen mij maar in het algemeen. Bij die andere heup werd ik geholpen door een leger-arts. Ik denk dat het goed is dat we diensten hebben als leger en politie.

zaterdag, september 26, 2020

Het leven...

Het leven had op zoveel plekken anders kunnen lopen. Ik had op zoveel plekken anders kunnen lopen. Het zal wel weer bijna oktober zijn en mogelijk is dat de reden dat ik terug kijk. Als je vijftig bent ga je dingen missen, ga je je afvragen waar het nou eigenlijk fout is gegaan. Eerlijk gezegd heb ik daar nog steeds geen antwoord op. Er zijn door diverse mensen indrukwekkende woorden tegen me gezegd. Zowel door vrouwen als door mannen en op de een of andere manier zullen die woorden wel invloed gehad hebben. Zoals andere zaken ook invloed gehad hebben, maar wat nu de alles bepalende factor is geweest, daar moet ik het antwoord op schuldig blijven. Maar er zijn wel zaken waar ik, achteraf, altijd achteraf, spijt van heb. Maar hoe ik het goed had kunnen doen, daar heb ik dan ook het antwoord weer niet op. Ik was Catoline al kwijt voordat ik die Mercedes kocht. En waarom ik Catoline kwijt ben geraakt is me nog steeds een raadsel. Was het omdat ik teveel dronk? Was het omdat ik in Assen ging werken? Was het omdat ik in Los Angeles ging werken? Uiteindelijk heb ik geen antwoord. Wel weet ik dat ik bij haar enige rust vond. Ondanks alles was ze fout deed (en zoveel was dat niet). Daar heb ik gewoon ergens een fout gemaakt, maar ik weet niet eens welke. Zoals wel vaker in het leven. Iedereen maakt fouten maar is zich daar voordien niet van bewust. En de tijd terug draaien kan bij een klok wel, maar in het leven niet. Shitzooi.

donderdag, augustus 27, 2020

Vijftig jaar getrouwd.

Wel bijzonder, mijn verhuurders zijn 50 jaar getrouwd. Ik vraag me wel eens af, hoe houd je zoiets vol? Zelf ben ik nog nooit een jaar getrouwd geweest, sterker nog, mijn relaties duurden nooit langer dan een half jaar. Nou ja, vroeger was het ook vrij normaal om je hele leven lang bij dezelfde baas te blijven, ook bij dezelfde werkgever houd ik het zelden langer dan anderhalf jaar vol. Zou dat iets met een interne onrust te maken hebben? Het geloof dat het gras altijd groener is aan de andere kant van de heuvels? Inmiddels kan ik, door schade en schande wijs geworden, vertellen dat dat niet zo is. Soms is doorzettingsvermogen een hele goede eigenschap. Die heb je ook gewoon nodig om dingen tot een goed einde te brengen. Stel je voor dat je na drie pogingen tot proberen te lopen het op geeft, wat moet je dan? De rest van je leven blijven kruipen? Dat is ook geen optie. Nee, geduld is een schone zaak en de aanhouder wint.

woensdag, augustus 26, 2020

Een gebroken heup is..... euh..... pijnlijk.

Het is inmiddels alweer bijna twee weken geleden, maar die gebroken heup is nog niet de oude. Dat was natuurlijk ook niet te verwachten als je weet dat de normale hersteltijd een week of zes tot acht is. De ene nacht slaap ik goed, de andere nacht is het wat pijnlijker. En ook het opstaan gaat moeizamer. Zelfs mijn ochtend-ritme is veranderd. Hiervoor nam ik koffie in de keuken en liep ik terug naar de huiskamer. Dat lukt nu niet meer dus blijf ik na het opstaan maar in de keuken zitten, totdat ik mijn normale drie koffie op heb. Meestal is rond die tijd mijn been weer zo op dreef dat bewegen dan wel weer een beetje gaat. Over bewegen gesproken, ik vraag me af of ik mijn heup niet overbelast. Bewegen is op zich goed, maar om in mijn nicotine- en alcoholbehoefte te voorzien wandel ik dagelijks anderehalve kilometer op en neer naar de lokale Aldi. Misschien is dat toch wel wat veel van het goede. Maar goed, die andere heup heeft zich uiteindelijk ook weer hersteld, dus dat zal met deze ook wel gebeuren. Kost alleen een beetje tijd.

woensdag, augustus 19, 2020

Schuldgevoel....

Waarom handelen we eigenlijk vaak uit een latent aanwezig schuldgevoel? Komt dat door het lijden van Christus of zo? Waarom handelen wij, Nederlanders, katholieken zo vaak uit een schuldgevoel en hebben ook over onszelf het idee dat we het niet goed of goed genoeg doen? Ik heb het idee dat dat idee bij allen van ons in geramd is. En als het goed gaat met ons, zullen we op zijn minst anderen helpen of 'herstelbetalingen' plegen voor dingen die we zelf niet gedaan hebben. Soms begrijp ik dat soort redeneringen niet. Doe mij maar gewoon Sinterklaas en Zwarte Piet.

Vijf maanden alweer.

Inmiddels woon ik alweer vijf maanden in St Hubert, nou ja, bjna dan. Niet omdat ik dat ik dat nou zo graag wilde maar omdat het toevallig zo liep. Eigenlijk heb ik na mijn vertrek eigenlijk nergens meer gewoond omdat ik dat nou zo graag wilde maar meer omdat het zo uitkwam, dat heeft me gebracht naar steden als Almelo, Breda, Heerlen, Gouda, Geffen, Eindhoven, Venlo, Rosmalen en Oeffelt. Op zich had ik het in bijna alle steden wel naar mijn zin alleen in Oeffelt (Boxmeer) boterde het niet zo tussen mij en de gemeente. Ik denk ook dat de handelswijze van die ambtenaar me in behoorlijke problemen heeft gebracht maar dat is niet anders. En dat anti-kraak wonen was vaak best leuk, maar op een gegeven moment wil een mens toch wat meer vastigheid. Die heb ik nu wel maar niet echt op eeen plek waar ik die nou graag had gewild. Er is hier namelijk niets, maar dan ook niets te doen. Daarnaast, ligt deze plek zo ongeveer ook aan het eind van de wereld. Ben nog steeds wel benieuwd hoe lang ik hier ga blijven en waar ik hierna weer terecht kom. Helmond lijkt me eigenlijk wel de ideale eindbestemming.

dinsdag, augustus 18, 2020

Niets te doen..

Op zich ben ik het natuurlijk wel gewend om niets te doen te hebben. En meestal vond ik het niet zo erg, dan kon ik wel een eindje gaan fietsen of zo, maar zelfs dat vervalt nu. Op zich voorzag ik dat wel natuurlijk dus heb ik mezelf afgelopen vrijdag twee boeken gegund, nou ja, ik heb ze gekregen van een vriend van me. Als kind had ik in eerste instantie een hekel aan lezen en hoe het nu gekomen is dat ik het een prettige tijdsbesteding ben gaan vinden is me ook niet duidelijk maar dat is het wel geworden. Desalniettemin zal ik blij zijn als alles weer normaal is.

maandag, augustus 17, 2020

Alles kost meer moeite met een gebroken heup.

Alles kost meer moeite met een gebroken heup en het leven verloopt een stuk minder efficiënt. Normaal doe je met iedere voet een traptrede, nu betreed je iedere traptrede met beide voeten, zowel bij het dalen als bij het stijgen. Daarnaast is je tempo qua bijna alles lager. Rennen en fietsen kun je vergeten. Met name dat laatste mis ik wel. Hoewel dat deze keer ook de oorzaak was van de gebroken heup. Het doet je beseffen hoe blij je eigenlijk al niet bent met een fiets. Aan de andere kant geeft zo'n gebroken heup ook een bepaalde rust en de mogelijkheid om oude dingen opnieuw op te pakken. Zo ben ik weer aan het bloggen geslagen en heb weer twee boeken gekocht. Opschieten doet het allemaal niet, maar ik heb toch tijd zat.

zondag, augustus 16, 2020

Gebroken heupen.

Inmiddels heb ik voor de tweede keer in mijn levn een heup gebroken. Dat is geen pretje, zeker niet als je in zo'n afgelegen gebied woont en zo'n laag inkomen hebt. Daarbij heb ik in mijn mijn jeugd geleerd: 'Wees een bink, rook en drink' en met name dat roken is een kostbare bezigheid. Ben toch bang dat ik me voorlopig maar dagelijks of zo een tochtje naar de Aldi gun, dat is de dichtsbijzijnde supermarkt. Zoals het er nu naar uit ziet, kan ik de komende zes weken toch niet fietsen. En met een rollator zit je natuurlijk sowieso in een quarantaine-gebied met een actieradius van ongeveer 1.5 kilometer.

vrijdag, augustus 14, 2020

Dat is lang geleden...

Dat ik voor het laatst een stukje geschreven heb. Maar nu ik door een tweede heup-breuk weer aan huis gekluisterd ben, leek me dat een goed moment om het weer op te pakken. Geen idee waar ik allemaal wat over te melden heb, maar dat komt vanzelf. Een van de eerste dingen waar ik het naar aanleiding van de afgelopen tijd over wil hebben is de zorg. Wat mij betreft verdienen verpleegkundigen best wel een keer wat extra's vanwege de extra corona-inspanningen. Zoals iedereen wat extra's verdiend vanwege extra inspanningen. Maar soms vraag ik me ook wel eens af of verpleegsters nou de hele tijd nuttig werk doen. Is het erg zinvol om drie keer per dag de bloeddruk, temperatuur en saturatie te meten? Dat doen we normaal toch ook niet? En ik vond dat in het kader van een gebroken heup de afgelopen dagen best overdreven.

zaterdag, november 10, 2018

Verdwijnend vertrouwen...

Ooit heb ik wel eens het boek Trust van Francis Fukuyama gelezen, dat is alweer een tijd geleden en het boek ben ik kwijt. Wat me niet verbaasd is dat het vertrouwen van 'het volk' in 'de politiek' en 'de rechtspraak' verdwijnt. Voor zover ik de verhalen in de media kan geloven (nog wel kan vertrouwen) stond er in geen enkel verkiezingsprogramma een voorstel om de dividend-belasting te gaan verlagen. Waarom ga je het dan toch doen? Ik denk dat de meeste Nederlanders de acties van de blokkeerFriezen goedkeurden, dan moet je niet zo hoog gaan straffen. Op wat voor manier dit groeiend wantrouwen tegenover instituties vorm gaat krijgen weet ik niet, maar ook ik ben het zat. En dan heb ik het over het onderwerp migratie nog niet eens gehad.

donderdag, juli 26, 2018

Veel wordt er hier toch niet gelezen denk ik.

Dus dan kan ik het net zo goed gebruiken als een kladblok voor mezelf. Vandaag bezig geweest met October CMS. Morgen zelf nog het een en ander over uitzoeken. Het was in ieder geval goed om te weten hoe HTML en zo werkt, nu die vier onderdelen nog een beetje uitvogelen. Verder opnieuw naar pagina-structuren leren kijken. Header, body, footer. Daarbinnen lettertypes en afbeeldingen en zo.

donderdag, januari 25, 2018

Venlo...

Er zijn mensen die er waarschijnlijk nog niet dood gevonden willen worden, maar ja, ik woon er inmiddels meer dan een jaar. Wat moet een mens in Venlo? Qua stad is de stad nog kleiner dan Helmond, leerde Wikipedia me. Ik heb ook geen idee wat ik hier doe, behalve wonen dan. En ik woon hier echt bijzonder fraai. Degenen die me bezocht hebben weten dat. En iedere keer als ik weer uit de randstad vertrek kijk ik er toch weer naar uit om naar huis terug te keren.

maandag, november 06, 2017

Ik leef nog....

Een hele tijd heb ik niets van me laten horen. En soms is dat niet eens een slecht teken, dat betekent waarschijnlijk dat ik met andere dingen bezig was. Zoals het wennen aan mijn nieuw plek om te wonen.

zondag, november 13, 2016

Catharinakerk

Vandaag liep ik, zoals de laatste tijd wel vaker, door het centrum van Eindhoven.

En hoewel ik het al een tijdje van plan was ben ik vandaag pas de Catharina-kerk in gegaan. Op de een of andere manier komt de moderne mens niet meer zo vaak in de kerk.

Op zich was het een kerk als alle andere, er was maar een ding dat me op viel.
Het schijnt dat tijd vroeger niet zo belangrijk was en dat daarom in de late middel-eeuwen kerkklokken ook maar een wijzer hadden, namelijk die voor het uur.

Tja, waarom heb ik eigenlijk vier horloges als mijn mobiele telefoon me ook kan vertellen hoe laat het is?

zondag, november 06, 2016

Politiek ergens op het internet.

Zonder strengere regels zullen er keuzes gemaakt moeten worden die nu al zichtbaar worden de ww van 5 naar 2 jaar, pensioenleeftijd omhoog, ziektekosten omhoog, verpleegtehuizen zelf betalen, eigen risico zorg, drastische beperkingen aftrekkosten, hogere belastingdruk, etc etc. Onze sociale welvaartstaat staat zwaar onder druk door de wereldwijde solidariteit met vluchtelingen die bijna zonder uitzondering uit gebieden komen met explosieve bevolkingsgroei. Kijk bijvoorbeeld naar Syrië waar de bevolkingsgroei extreem toenam en een periode van droogte de aanleiding was voor oorlog en destructie door schaarste.

zaterdag, oktober 29, 2016

Gelul in de ruimte.

Bloggen is eigenlijk gelul in de ruimte. Je schrijft een stuk tekst, die verschijnt op het internet en je hebt geen idee wie die tekst gaat lezen en wat ie er mee gaat doen. Ook mis je de reactie van de andere kant. Vandaar dat ik er eigenlijk maar mee gestopt ben. Alles wat je zegt zou ook tegen je gebruikt worden. Verder is er niet zoveel veranderd. Ik zoek nog steeds een vrouw en een baan.. een soort van eigen huis heb ik bijna weer gevonden maar dat zien we dinsdag wel. Wat nou het voordeel van een vrouw is weet ik ook nog niet, maar dat zien we dan wel.

woensdag, juli 20, 2016

Trends op de arbeidsmarkt.

Kennelijk heb ik tien jaar geleden op het verkeerde paard gewed en pluk ik daar nu de wrange vruchten van. Oracle is dood, althans Oracle financials is dood. Dat heeft me veel ellende en verhuizingen gekost, maar het is niet anders. Ik zal door moeten, dat is ook een feit, dus probeer ik me de laatste tijd steeds meer te richten op de die S-en: Siebel, SAP en Salesforce. Het probleem is natuurlijk dat ik daar weinig kaas van gegeten heb, maar ja, Griekse kaas en geitenkaas heb ik ook nog niet zoveel gegeten, dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik geen Griekse of geitenkaas zou KUNNEN eten, maar leg dat maar eens uit aan een potentiële werkgever. Andere dingen waarmee ik trends op de arbeidsmarkt probeer te ontdekken is zoekwoorden in functies op freelance.nl of in Linked-In te gebruiken. Het heeft nog niets opgeleverd, maar de aan(deel)houder wint.

zaterdag, juli 09, 2016

Nieuw huis.

Nodig is het nog niet, maar op een gegeven moment zal ik toch weer gaan moeten verhuizen. Ben wel benieuwd wat het nu weer gaat worden. Natuurlijk, dat anti-kraak wonen heeft best voordelen, maar ook nadelen. En zo veel alternatieven zijn er niet. De enige twee alternatieven zijn een sociale huurwoning of een kamer. Ik ben benieuwd, maar laten we nou eerst maar een baan regelen.

vrijdag, juni 17, 2016

Stug doorgaan..

Soms vraag ik me af of ik stug door moet gaan met solliciteren of eerst andere problemen op moet lossen. Ik denk eigenlijk dat als het een goed gaat andere dingen ook wel goed zullen gaan, dus hup maar weer solliciteren.

woensdag, juni 15, 2016

Intercedentes.

Door die aanstaande 'verhuizing' naar Eindhoven dacht ik vandaag daar ook eens een aantal intercedenten te benaderen met de vraag of ze misschien wat voor me zouden kunnen betekenen. Wat me opviel was dat ze vaak wel een profiel op Linked-in hadden maar hun contact-gegevens ontbraken. Dat kan natuurlijk een bewuste keuze zijn, maar vanuit commercieel oogpunt niet zo slim. Zag overigens dat ik ze zelf ook niet vermeld had en dat is natuurlijk ook niet zo handig. Dat dus maar aangepast.

maandag, juni 13, 2016

Braaf jongetje...

Vroeger was ik een braaf jongetje en in zekere zin nog steeds. In principe fiets ik nog steeds niet door rood en probeer me verder ook netjes te gedragen. Zo voer ik liever geen telefoongesprekken als ik sta af te rekenen. Ik ben er echter ook achter gekomen dat het soms moeilijk is om een braaf jongetje te blijven. Natuurlijk weet ik ook wel dat roken niet gezond is en bij nader inzien had ik er nooit aan moeten beginnen, maar ja, het is nu eenmaal gebeurd. En tegenwoordig mag je op veel minder plaatsen roken dan vroeger mocht. Ik kan me de tijd nog herinneren dat ik, als ik terug naar mijn studenten-stad ging ik in de trein mocht roken. Dat doe ik natuurlijk nu ook niet meer. Thuis roken doe ik nog wel maar dat had ik beter ook niet kunnen doen. Door dat gerook word ik nu voor de derde keer mijn huis uit gezet en daar word ik niet vrolijk van. Toch eens kijken hoe ik kan stoppen.

donderdag, juni 09, 2016

Weer op de rails

De grote vraag is hoe ik mijn leven weer op de rails krijg. Natuurlijk zal ik vrij veel zelf moeten doen maar alleen gaat het ook niet lukken. En eigenlijk heb je maar een paar simpele dingen nodig om een beetje een prettig leven te hebben. Ik heb ze samengevat met de drie W's: werken, wonen en wederhelft. Persoonlijk zou ik nu al blij zijn als ik de eerste twee W's voor elkaar krijg. Werken is me al een tijd niet gelukt. En waarom weet ik niet eens precies. Er zijn mensen die zeggen dat ik te weinig mijn best heb gedaan. Ik vraag me af of dat waar is. Op een gegeven moment heb je gewoon heel erg je best gedaan en als je dan telkens afgewezen wordt geef je het op. Dat is natuurlijk niet slim om te doen. Men is pas verslagen als men zich bij het verlies neerlegt en daar lijkt zo'n houding wel op. Natuurlijk heb ik ook wel vrijwilligerswerk gedaan maar ik heb niet het idee dat het leidt tot een betaalde baan.

dinsdag, januari 19, 2016

Van die leuke anekdotes van mijn moeder.

Vandaag las ik in de digitale krant dat de OV-fiets een groot succes is. En ook ikzelf heb er al een aantal keer met plezier gebruik van gemaakt en wil dat ook in de toekomst blijven doen. Een op zich best wel slim idee van de OV-fiets mensen was om ook elektrische fietsen aan te bieden. Zelf vind ik me nog te jong om zoiets aan te schaffen maar het idee leek me wel aardig. Dan kan je het in ieder geval eens proberen. Wat bleek echter? Veel mensen die zo'n OV-fiets huurden hielden er geen rekening mee dat zo'n accu ook leeg raakt. En dat ie dan gevuld moet worden anders komt je niet meer verder. Gevolg was dat er overal in Nederland gestrande elektrische fietsen stonden die weer opgehaald moesten worden. Kortom, een idee dat op zich wel leuk was, maar de uitvoering een beetje lastig.

zaterdag, januari 02, 2016

Verbondenheid.

Vandaag werd ik door een vriend gewezen op dit artikel. Het is natuurlijk niet een artikel wat uit de lucht komt vallen. Het is als het ware een verlengde van de inhoud van een interview wat ik ooit met 'de' NRC had. Het probleem is natuurlijk gewoon dat we het niet meer weten en maar proberen er iets van te maken. Dat dat vroeger anders was, merkt ik eind vorig jaar toen ik nog in Oss woonde. Soms had ik er wel eens wat tijd over en ging dan een eindje kuieren over een kerkhof. Wat mij op dat kerkhof op viel, was dat er een vrij groot aantal mensen begraven lag die ook in Oss geboren waren en het zal bij veel andere dorpen en steden in Nederland niet anders zijn. En dat was natuurlijk ook vrij logisch in tijden dat er nog niet zoiets bestond als de OV-jaarkaart voor studenten en een populatie vliegtuigen die alleen maar groter lijkt te worden. Begrippen als 'asielzoekers' en 'massa-emigratie' of 'tsunami' neem ik dan nog niet eens in de mond. Feit blijft dat de mens een stuk mobieler is geworden en met die toegenomen mobiliteit de (langdurige) verbondenheid af neemt. En dan heb ik het nog niet eens over begrippen als ontkerkelijking en de toename van de invloeg van het Neoliberalisme en zo. De maatschappij wordt er steeds meer een van 'Ieder voor zich en God voor ons allen', alleen het probleem is dat er geen God meer is. En dat de onderlinge tolerantie af neemt.

maandag, december 28, 2015

Vroom en Dreesman

Misschien heeft het met dit artikel te maken. Of met andere zaken, maar vanmiddag liep ik door de V&D. Dat doe ik wel vaker als ik een stad wil leren kennen. (Nou ja, ik ging eigenlijk alleen eens snuffelen op het Buikslotermeerplein, maar dat terzijde). Wat ik me bedacht was: hoe? Hoe is het zo gekomen? Vroeger vond ik de V&D wel een handige winkel. En veel heb ik er niet gekocht, hoewel, in Oss, dit jaar zeker wel twee dingen. Of eigenlijk vroeg ik me meer af 'Hoe los je dit op?'. Daar heb ik geen antwoord op. In ieder geval realiseerde ik me dat dit niet op te lossen zou zijn door de prijzen te gaan verlagen. Zeker niet op het Buikslotermeerplein, want daar is alles discount. Misschien hebben we gewoon genoeg en is een gedeelte van onze hebzucht ons gewoon wijs gemaakt. Aan de andere kant geloof ik al helemaal niet dat het ligt aan 'het internet', noem me ouderwets, maar als ik iets wil kopen wil ik het ook meteen hebben en niet twee of drie dagen wachten tot de PTT (of een andere vervoerder) het bezorgt heeft. Als ik een gekreukeld overhemd heb, wil ik het kunnen strijken en wel nu, niet nadat het strijkijzer geleverd is. Daarnaast, zowat iedere winkel waar ook in Nederland heeft eenzelfde assortiment, kortom, de wereld is er wel saaier op geworden.

zondag, december 13, 2015

Die participatie-wet.

Een aantal mensen weet dat natuurlijk, maar ik maak al geruime tijd gebruik van die voorziening en ik vind het maar niets. Het went wel, maar de eerste twee keer dat ik er een beroep op moest doen was het tranen met tuiten. Ik hoefde niet meteen mijn huis te verkopen, maar het is er natuurlijk uiteindelijk wel van gekomen. Op zich was dat niet zo erg want na een jaar of vijf had ik het wel gehad met Amsterdam. Maar een van de nadelen van de participatie-wet is dat ie door gemeenten uitgevoerd moet worden. Een gevolg is dus, dat telkens als je verhuisd, een ambtenaar van de nieuwe gemeente hetzelfde onderzoek uit moet voeren als in de vorige gemeente al gedaan is. Zo houd je jezelf als ambtenaren-corps natuurlijk wel in stand. Zeker als de omstandigheden, op die verhuizing na, niet gewijzigd zijn. En dan begint het volgende deel van het verhaal. In een nieuwe omgeving krijg je natuurlijk een nieuwe kans om een nieuwe baan te vinden. Niet dat dat in die nieuwe omgeving wel lukt, maar je mag het in ieder geval proberen. En als dat na een aantal maanden niet gelukt is, mag je, als je je woning hebt kunnen behouden, eindelijk je tegenprestatie gaan leveren. In B. is me dat uiteindelijk wel gelukt maar inmiddels had ik daar geen slaapplaats meer, ik sliep in A., maar ja, daar kon ik me dan weer niet inschrijven. Het gevolg was dat ik reiskosten voor mijn 'tegenprestatie' moest maken die natuurlijk niet vergoed werden. Maar goed, in B. had ik ook geen houdbare woonsituatie, dus dan maar door naar de volgende gemeente. Inmiddels was ik door al dat ge-verhuis zo oververmoeid geraakt dat ik uit de trein viel en het rijk, de verzekeringsmaatschappij, geconfronteerd werd met de medische kosten die gepaard gaan met een gebroken heup. Niet getreurd, na een jaar kon ik verder naar de gemeente G. En gelukkig hoefde ik daar geen tegenprestatie te leveren in de letterlijke zin van het woord (voor het rijk/de overheid). Gelukkig kon ik daar gewoon toegevoegde waarde leveren door de oudere medemens te helpen, maar dat mocht niet lang duren. Het nadeel van goedkoop (antikraak) wonen is dat je ook weinig rechten hebt, dus ging mijn zwerftocht door Nederland door naar de gemeente O. Hier vond men dat ik aan een chronische ziekte leed en om daaraan geholpen diende te worden, hupsakee, weer terug 'verhuizen' naar de gemeente A. Toen ik daar klaar was, weer hup terug naar de gemeente O. Daar had men inmiddels in de gaten dat ik eigenlijk ook maar een tegenprestatie moest gaan leveren die bestond uit het inpakken van kersenbonbons en het vullen van bierglazen. Dat leek mij gezien mijn chronische allergie voor kersenbonbons en lege bierglazen geen goed idee dus maar weer terug verhuizen naar een andere gemeente A. Hier kon ik verder behandeld worden, maar ja, als die behandeling klaar is, kan ik weer terug naar O. Zo blijven we bezig. Morgen het verhaal hoet het met een vriendin van me gegaan is.

dinsdag, december 08, 2015

Fatsoen moet je doen.

Fatsoen, daar denkt iedereen zo het zijne van, zo ook ik. En met name waar mensen samen komen, gaat het een rol spelen. Dat zie je met name in de trein. Zo vraag ik me af of je eigenlijk wel een stinkend bananen-ontbijt in een drukke ochtend-spits-trein kunt eten. Ik vind van niet. Aan de andere kant vond ik wel dat ik in diezelfde trein mijn fiets mee kon nemen, dat vond de conductrice dan weer goed idee. Maar al met al ziet het er wel naar uit alsof we samen op onze bestemming aan zullen komen, dat dan weer wel.