Vijf maanden alweer.

Inmiddels woon ik alweer vijf maanden in St Hubert, nou ja, bjna dan. Niet omdat ik dat ik dat nou zo graag wilde maar omdat het toevallig zo liep. Eigenlijk heb ik na mijn vertrek eigenlijk nergens meer gewoond omdat ik dat nou zo graag wilde maar meer omdat het zo uitkwam, dat heeft me gebracht naar steden als Almelo, Breda, Heerlen, Gouda, Geffen, Eindhoven, Venlo, Rosmalen en Oeffelt. Op zich had ik het in bijna alle steden wel naar mijn zin alleen in Oeffelt (Boxmeer) boterde het niet zo tussen mij en de gemeente. Ik denk ook dat de handelswijze van die ambtenaar me in behoorlijke problemen heeft gebracht maar dat is niet anders. En dat anti-kraak wonen was vaak best leuk, maar op een gegeven moment wil een mens toch wat meer vastigheid. Die heb ik nu wel maar niet echt op eeen plek waar ik die nou graag had gewild. Er is hier namelijk niets, maar dan ook niets te doen. Daarnaast, ligt deze plek zo ongeveer ook aan het eind van de wereld. Ben nog steeds wel benieuwd hoe lang ik hier ga blijven en waar ik hierna weer terecht kom. Helmond lijkt me eigenlijk wel de ideale eindbestemming.

Vreemd verhaal.

In het algemeen heb ik niet het idee dat we in Nederland in een bananenrepubliek leven totdat het tegendeel blijkt. En dat is de afgelopen maanden enigzins gebleken. Er is me zelfs eens verteld dat we hier een goed sociaal stelsel hebben, totdat je ermee te maken krijgt. Zoals enkelen weten, leef ik helaas al een tijdje op kosten van 'de maatschappij' dat ik dat van 1988 tot 1995 ook deed schijnt niemand wat uit te maken maar dat is een ander verhaal. Anyway, ik leef van, zoals dat heet, "het bestaansminimum" eigenlijk daar zelfs behoorlijk onder. Hoe is dat gekomen? Het schijnt dat iedere Jan Doedel, je uit kan schrijven bij een gemeente waardoor je dus geen adres meer hebt en de betreffende gemeente ook niet meer zorgt voor je bestaansminimum, maar het kan dus. Nou ja, dat is een reden waarom ik binnenkort waarschijnlijk weer eens terug naar het lieflijke Almelo ga.

Integreren in Almelo

Het is natuurlijk een behoorlijke stap, van Amsterdam naar Almelo. Hoewel, op het ontbreken van een tram en metro hier zijn er ook weer niet zoveel verschillen. Men zegt wel eens dat in Amsterdam de mensen direct zijn, hier zijn meestal ook de eerste vragen waar ik mee geconfronteerd word: Heb je een vrouw en heb je een baan. Helaas is het antwoord 'nee'. Ik heb natuurlijk wel vrouwen en banen gehad, maar nu even niet. En ik weet niet wat er nu het eerst komt, maar ik hoop die baan. Het is nog niet zo erg dat ik hier voor de lokale Rabobank zelfmoord ga plegen, maar iets meer financiële middelen is wel prettig. Gisteren dankzij een bekende van Happycafe hier eens op een popfestival geweest. Dat was een tijd geleden. Toen ik jong was, kwam ik nog wel eens op Pinkpop en Torhout Werchter (wat volgens mij tegenwoordig anders heet) maar het was allemaal een tijd geleden. En ook nog een klein stukje meegeBBQ-d met wat andere Almeloers. En een baan vinden gaat soms ook via, via dus het leren kennen van nieuwe mensen is een goede zaak.

ambtenaren

Ambtenaren is een vreemd soort volk. De een wat meer dan de ander... maar het blijft soms vreemd volk. Deze ochtend ging ik, om redenen die voor mij belangrijk zijn, een beroep doen op de Wet Werk en bijstand, alhier in de gemeente Almelo. Zonder moeite kon ik aantonen dat de restschuld op verkoop van mijn stenen in Amsterdam iets van € 75.000 bedroeg. Ik kon echter niet aantonen dat ik op mijn spaarrekening nog een tegoed had van € 0.16. Alsgevolg waarvan deze ambtenaar mijn aanvraag niet in behandeling kon nemen. Tja, zijn verantwoordelijke minister of wethouder zou maar eens kunnen struikelen over die niet aantoonbare € 0.16. Ik vraag me af of er wel eens wethouders of ministers gestruikeld zijn over minder dan € 0.16.

Oud

Om de woorden van een bekende conferencier te herhalen: Iedereen wil oud worden, maar niemand wil oud zijn. Nu heb ik helemaal niet het gevoel dat ik oud ben, maar ik schijn het wel te zijn. En volgens mijn werkcoach zou dat ook wel eens een handicap kunnen zijn. Zo heb ik dus inmiddels twee arbeids-handicaps. Wonen in Almelo is natuurlijk niet echt handig als de meeste banen op je vakgebied in de Ranstad zijn. En dan ben ik ook nog eens oud. Nou goed, gewoon blijven proberen.

Dat is grappig...

Het stoplicht staat op rood, het stoplicht staat op groen, in Almelo is altijd wat te doen. Tis bijna Amsterdam, "Amsterdam heeft het", tja, en anders jatten ze het wel. Anyway, door de versoepeling van de arbeidsmarkt moest ik weer een beroep doen op de gemeenschap. Dus niet omdat ik het zo leuk vind of zo, maar omdat het gewoon even moest. Ik had er al wat ervaring mee in Amsterdam en ik weet dus dat, voordat je een uitkering aanvraagt, van je laatste geld eerst een printer aan moet schaffen. Overheden houden namelijk nogal van (papieren) informatie. Zo lees ik zojuist ook dat ik bij mijn volgende afspraak mijn eigendomsbewijzen van buitenlands onroerend goed moet aanleveren.... ja, nee, nou wordt ie lachen... mijn huis in Amsterdam werd bijna executair verkocht.... maar dat vakantie-huisje in Frankrijk, dat heb ik natuurlijk nog wel.... om met Mediamarkt te spreken: "Ik ben toch niet gek....'.....

Anders

Almelo is anders dan Amsterdam. Dat merk je aan alles. Niet alleen zijn de rijen bij de kassa's korter, wordt er meer Nederlands gesproken, zijn er minder negers, zijn de mensen vriendelijker er zijn zelfs geen trams. Nu ik hier zo'n week of drie woon, moet ik zeggen dat het me wel bevalt. Tja, de rest van de wereld is een stuk verder weg, maar ja, de aarde is toch plat. Neu, ik sluit niet uit dat ik hier nog wel een tijdje blijf.