Vijf maanden alweer.

Inmiddels woon ik alweer vijf maanden in St Hubert, nou ja, bjna dan. Niet omdat ik dat ik dat nou zo graag wilde maar omdat het toevallig zo liep. Eigenlijk heb ik na mijn vertrek eigenlijk nergens meer gewoond omdat ik dat nou zo graag wilde maar meer omdat het zo uitkwam, dat heeft me gebracht naar steden als Almelo, Breda, Heerlen, Gouda, Geffen, Eindhoven, Venlo, Rosmalen en Oeffelt. Op zich had ik het in bijna alle steden wel naar mijn zin alleen in Oeffelt (Boxmeer) boterde het niet zo tussen mij en de gemeente. Ik denk ook dat de handelswijze van die ambtenaar me in behoorlijke problemen heeft gebracht maar dat is niet anders. En dat anti-kraak wonen was vaak best leuk, maar op een gegeven moment wil een mens toch wat meer vastigheid. Die heb ik nu wel maar niet echt op eeen plek waar ik die nou graag had gewild. Er is hier namelijk niets, maar dan ook niets te doen. Daarnaast, ligt deze plek zo ongeveer ook aan het eind van de wereld. Ben nog steeds wel benieuwd hoe lang ik hier ga blijven en waar ik hierna weer terecht kom. Helmond lijkt me eigenlijk wel de ideale eindbestemming.

Die participatie-wet.

Een aantal mensen weet dat natuurlijk, maar ik maak al geruime tijd gebruik van die voorziening en ik vind het maar niets. Het went wel, maar de eerste twee keer dat ik er een beroep op moest doen was het tranen met tuiten. Ik hoefde niet meteen mijn huis te verkopen, maar het is er natuurlijk uiteindelijk wel van gekomen. Op zich was dat niet zo erg want na een jaar of vijf had ik het wel gehad met Amsterdam. Maar een van de nadelen van de participatie-wet is dat ie door gemeenten uitgevoerd moet worden. Een gevolg is dus, dat telkens als je verhuisd, een ambtenaar van de nieuwe gemeente hetzelfde onderzoek uit moet voeren als in de vorige gemeente al gedaan is. Zo houd je jezelf als ambtenaren-corps natuurlijk wel in stand. Zeker als de omstandigheden, op die verhuizing na, niet gewijzigd zijn. En dan begint het volgende deel van het verhaal. In een nieuwe omgeving krijg je natuurlijk een nieuwe kans om een nieuwe baan te vinden. Niet dat dat in die nieuwe omgeving wel lukt, maar je mag het in ieder geval proberen. En als dat na een aantal maanden niet gelukt is, mag je, als je je woning hebt kunnen behouden, eindelijk je tegenprestatie gaan leveren. In B. is me dat uiteindelijk wel gelukt maar inmiddels had ik daar geen slaapplaats meer, ik sliep in A., maar ja, daar kon ik me dan weer niet inschrijven. Het gevolg was dat ik reiskosten voor mijn 'tegenprestatie' moest maken die natuurlijk niet vergoed werden. Maar goed, in B. had ik ook geen houdbare woonsituatie, dus dan maar door naar de volgende gemeente. Inmiddels was ik door al dat ge-verhuis zo oververmoeid geraakt dat ik uit de trein viel en het rijk, de verzekeringsmaatschappij, geconfronteerd werd met de medische kosten die gepaard gaan met een gebroken heup. Niet getreurd, na een jaar kon ik verder naar de gemeente G. En gelukkig hoefde ik daar geen tegenprestatie te leveren in de letterlijke zin van het woord (voor het rijk/de overheid). Gelukkig kon ik daar gewoon toegevoegde waarde leveren door de oudere medemens te helpen, maar dat mocht niet lang duren. Het nadeel van goedkoop (antikraak) wonen is dat je ook weinig rechten hebt, dus ging mijn zwerftocht door Nederland door naar de gemeente O. Hier vond men dat ik aan een chronische ziekte leed en om daaraan geholpen diende te worden, hupsakee, weer terug 'verhuizen' naar de gemeente A. Toen ik daar klaar was, weer hup terug naar de gemeente O. Daar had men inmiddels in de gaten dat ik eigenlijk ook maar een tegenprestatie moest gaan leveren die bestond uit het inpakken van kersenbonbons en het vullen van bierglazen. Dat leek mij gezien mijn chronische allergie voor kersenbonbons en lege bierglazen geen goed idee dus maar weer terug verhuizen naar een andere gemeente A. Hier kon ik verder behandeld worden, maar ja, als die behandeling klaar is, kan ik weer terug naar O. Zo blijven we bezig. Morgen het verhaal hoet het met een vriendin van me gegaan is.

Een tijdje niets.

Ik ben even stil geweest, zal wel met de feestdagen te maken gehad hebben. Of de donkere dagen in het algemeen. Maar januari is natuurlijk een ideale maand om fris van start te gaan. Zo is, naast mijn standaard goede voornemens, een van mijn voornemens om meer aan vrijwilligerswerk te doen. Natuurlijk doe ik liever betaald werk, maar zolang ik dat nog niet gevonden heb, doe ik het maar even op deze manier. En het afgelopen jaar heb ik ontdekt dat rechten en journalistiek me ook interesseren. Vaak vallen die dingen bij gebrek aan interactie stil, maar je kunt ze altijd weer oppakken. Over interactie gesproken, ik ben nog steeds niet social-media-moe. Dat schijnt ook een nieuwe ziekte te zijn. Twitter en facebook bevallen me evenals Skype prima als manier om te communiceren. En daarnaast heb je natuurlijk altijd nog de telefoon. Groet uit een koud Gouda.

Lezen en schrijven.

Doordat ik een tijdje andere dingen aan mijn hoofd had kwam er de laatste tijd niet zoveel van lezen en schrijven. Inmiddels lijk ik hier in Gouda ook mijn rust gevonden te hebben en staat alles op zijn plek, wat enerzijds rust geeft en dus ook de mogelijkheid om weer te lezen en te schrijven. Het komt niet vaak voor dat ik halverwege met een boek stop, maar met het boek Stoner, is dat dus wel gebeurd. Nou heb ik niet het idee dat ik veel gemist heb, dat is het voordeel van een boek, als je het niet leest, staat het gewoon stil en vandaag heb ik het weer eens ter hand genomen. Ik moet het ook maar gewoon uit lezen en hopelijk beschik ik daarna over voldoende middelen om ook weer andere boeken te gaan lezen en hoop ik ook het bloggen hier weer op te kunnen pakken. En zo hoop ik op een gegeven moment ook weer normaal aan het werk te kunnen.

Eindelijk.

Raar... maar er heeft heel veel tijd overheen moeten gaan voordat ik weer wat rust vond. Voor mijn gevoel ben ik de halve wereld rond gereist maar eigenlijk ben ik de hele tijd gewoon in Nederland geweest. Weliswaar half Nederland: Almelo, Amstelveen, Breda en Heerlen, maar toch een behoorlijk stuk van Nederland. En nu zit ik dan ineens in Gouda. Weliswaar niet voor eeuwig maar het zou wel mooi zijn als ik hier toch op zijn minst de herfst haal. Een beetje rust heb ik zo onderhand wel verdiend.

Tot schrijfs.