Die participatie-wet.

Een aantal mensen weet dat natuurlijk, maar ik maak al geruime tijd gebruik van die voorziening en ik vind het maar niets. Het went wel, maar de eerste twee keer dat ik er een beroep op moest doen was het tranen met tuiten. Ik hoefde niet meteen mijn huis te verkopen, maar het is er natuurlijk uiteindelijk wel van gekomen. Op zich was dat niet zo erg want na een jaar of vijf had ik het wel gehad met Amsterdam. Maar een van de nadelen van de participatie-wet is dat ie door gemeenten uitgevoerd moet worden. Een gevolg is dus, dat telkens als je verhuisd, een ambtenaar van de nieuwe gemeente hetzelfde onderzoek uit moet voeren als in de vorige gemeente al gedaan is. Zo houd je jezelf als ambtenaren-corps natuurlijk wel in stand. Zeker als de omstandigheden, op die verhuizing na, niet gewijzigd zijn. En dan begint het volgende deel van het verhaal. In een nieuwe omgeving krijg je natuurlijk een nieuwe kans om een nieuwe baan te vinden. Niet dat dat in die nieuwe omgeving wel lukt, maar je mag het in ieder geval proberen. En als dat na een aantal maanden niet gelukt is, mag je, als je je woning hebt kunnen behouden, eindelijk je tegenprestatie gaan leveren. In B. is me dat uiteindelijk wel gelukt maar inmiddels had ik daar geen slaapplaats meer, ik sliep in A., maar ja, daar kon ik me dan weer niet inschrijven. Het gevolg was dat ik reiskosten voor mijn 'tegenprestatie' moest maken die natuurlijk niet vergoed werden. Maar goed, in B. had ik ook geen houdbare woonsituatie, dus dan maar door naar de volgende gemeente. Inmiddels was ik door al dat ge-verhuis zo oververmoeid geraakt dat ik uit de trein viel en het rijk, de verzekeringsmaatschappij, geconfronteerd werd met de medische kosten die gepaard gaan met een gebroken heup. Niet getreurd, na een jaar kon ik verder naar de gemeente G. En gelukkig hoefde ik daar geen tegenprestatie te leveren in de letterlijke zin van het woord (voor het rijk/de overheid). Gelukkig kon ik daar gewoon toegevoegde waarde leveren door de oudere medemens te helpen, maar dat mocht niet lang duren. Het nadeel van goedkoop (antikraak) wonen is dat je ook weinig rechten hebt, dus ging mijn zwerftocht door Nederland door naar de gemeente O. Hier vond men dat ik aan een chronische ziekte leed en om daaraan geholpen diende te worden, hupsakee, weer terug 'verhuizen' naar de gemeente A. Toen ik daar klaar was, weer hup terug naar de gemeente O. Daar had men inmiddels in de gaten dat ik eigenlijk ook maar een tegenprestatie moest gaan leveren die bestond uit het inpakken van kersenbonbons en het vullen van bierglazen. Dat leek mij gezien mijn chronische allergie voor kersenbonbons en lege bierglazen geen goed idee dus maar weer terug verhuizen naar een andere gemeente A. Hier kon ik verder behandeld worden, maar ja, als die behandeling klaar is, kan ik weer terug naar O. Zo blijven we bezig. Morgen het verhaal hoet het met een vriendin van me gegaan is.

Ze snapt het niet.

Zoals wellicht bekend, komen er een aantal wijzigingen in de bijstandswet aan. Van sommige denk ik, dat is wel een goed idee, zoals het voldoende beheersen van de Nederlandse taal (ik vraag me echt af hoe die mensen dat dan in het verleden deden? Kwamen ze met een tolk naar de sociale dienst of zo). Maar ook dingen die mijns inziens weer duidelijk aantonen hoe ver de politiek van de werkelijkheid af staat. Zo is er de verhuisplicht bij het vinden van een nieuwe (vaste) baan. Op zich is het misschien niet eens zo'n slecht idee, ware het niet dat het zo goed als onmogelijk is om een andere woning te vinden zo lang je in (een vorm van) bijstand zit. Helaas weet ik inmiddels dat er verschillende vormen van bijstand bestaan. En ik weet ook wel dat je van normale bijstand ook nog wel rond kunt komen. Het wordt echter wat anders als je in een bijzondere vorm van bijstand valt, zoals de bijstand die je krijgt 'bij verblijf in een instelling'. Nu kan een instelling vanalles zijn. Dat kan een verpleegtehuis zijn waar je terecht komt omdat je je heup gebroken hebt of zo. Maar het kan ook een daklozen-opvang zijn. In beide gevallen valt je inkomen terug tot ongeveer 300 E.- per maand. En ook daar kun je, omdat je immers onderdak en eten hebt wel van leven, maar bij het aangaan van een nieuwe huurovereenkomst dient er vaak ook een borg voldaan worden. En je hoeft een econoom te zijn om te weten dat sparen voor een dergelijk bedrag met een dergelijk inkomen zo goed als onmogelijk is. Tot zover.

Takkejob.

De gemeente Breda heeft me een takkejob gegeven. Ik moet takken verzamelen van omgezaagde bomen. Dat noemt men in ambtelijk jargon een 'uitstroom-programma' (up) maar volgens mij is het meer een BU (behoud uitkering) programa. In het verleden heb ik vanalles van een werkgever gekregen... een auto van de zaak, een laptop van de zaak, een creditcard van de zaak.. noem maar op. Nu heb ik werkschoenen (of veiligheidsschoenen) van de zaak. En naast die veiligheidsschoenen krijg ik ook nog een helm en handschoenen, het werk zal dus kennelijk niet geheel vrij van risico's zijn. Er zou zo maar eens een tak op je hoofd kunnen vallen. De verhouding tussen overheid en burger is in deze wel grappig. Eerst krijg je zes jaar lang geld om boeken te lezen, dat noement men ook wel studeren.. en vervolgens, loop je het risico dat, als je ook maar een dag zou verzuimen takjes te verzamelen, je gekort wordt op je uitkering. Het verbaasd me niets dat het vertrouwen in de politiek afneemt.

Sociale verzekeringen

Daar heb ik het nou nog nooit over gehad, bij mijn weten. En omdat ik vandaag toch een afspraak heb mt iemand van de gemeente Breda over de WWB is het een mooie dag om het er eens over te hebben. Kijk sociale verzekeringen zijn een groot goed. Maar ze zitten soms wat raar in elkaar. Zo worden er sommige landelijk uitgevoerd (Wajong, WW, dat soort dingen) en andere gemeentelijk. Is dat handig? Als u het mij vraag niet. Ik hou zo wel een aantal ambtenaren bezig en voorkom zo wat werkloosheid, maar als het recht op bijstand nu gewoon landelijk door het UWV geregeld werd, dan hadden die ambtenaren wat beters kunnen doen. Je zou natuurlijk kunnen zeggen dat lokale ambtenbaren de omgeving beter kennen maar ik heb dat tot nu toe in de plaatsen waar ik ooit WWB aangevraagd heb, nog nooit als een voordeel ervaren. Dat er een bolletje in Almelo was, was me via, via ook wel ter ore gekomen.