Vijftig jaar getrouwd.

Wel bijzonder, mijn verhuurders zijn 50 jaar getrouwd. Ik vraag me wel eens af, hoe houd je zoiets vol? Zelf ben ik nog nooit een jaar getrouwd geweest, sterker nog, mijn relaties duurden nooit langer dan een half jaar. Nou ja, vroeger was het ook vrij normaal om je hele leven lang bij dezelfde baas te blijven, ook bij dezelfde werkgever houd ik het zelden langer dan anderhalf jaar vol. Zou dat iets met een interne onrust te maken hebben? Het geloof dat het gras altijd groener is aan de andere kant van de heuvels? Inmiddels kan ik, door schade en schande wijs geworden, vertellen dat dat niet zo is. Soms is doorzettingsvermogen een hele goede eigenschap. Die heb je ook gewoon nodig om dingen tot een goed einde te brengen. Stel je voor dat je na drie pogingen tot proberen te lopen het op geeft, wat moet je dan? De rest van je leven blijven kruipen? Dat is ook geen optie. Nee, geduld is een schone zaak en de aanhouder wint.

Laatst...

Toen ik laatste op de VU was, en de kaakchirurg vast wilde stellen of ik al dan niet wel mond, keel of andere kanker had, antwoorde ik hem: "In the long term we all die". Ik weet eigenlijk niet wat hij daarvan vond, in ieder geval vond ik dat ik gelijk had.

En of ik wel of geen kanker heb, ik zou het niet weten en ik wil het niet weten. Ik voel me gewoon wel lekker, maar realiseer me ook wel dat me op de lange termijn geen ander lot toebedacht zal zijn, dan wormenvoer zijn.

Dat realiseerde ik me des te meer toen ik afgelopen vrijdag een van mijn buurvrouwen bezocht om afscheid te nemen en we eens op een rijtje gingen zetten wie er hier, in deze flat, allemaal overleden zijn. We kwamen, inclusief haar man, zomaar op een lijstje van drie.

Tja, het leven is hard.

Even schrikken....

Deze ochtend heb ik een wandeling gemaakt, daar was het natuurlijk ook weer voor. En toch even geschrokken tijdens de wandeling.
Het blijkt niet veel gescheeld te hebben of ik en een ex van me zouden in hetzelfde gebouw gewerkt hebben.
Ik vraag me echt af of en hoe dat gewerkt zou hebben. Waarschijnlijk gewoon niet wat ergens natuurlijk ook vreemd is omdat je elkaar eerder in het leven leuk vond. Maar ja, mensen ontwikkelen zich en door schade en schande wordt men (soms) wijs.

Raar...

Het zal wel in alle mensenlevens voorkomen.... er verdwijnen wel eens mensen... zo schijnt er hier in Amsterdam onlangs ene Guido verdwenen te zijn, soit, dat soort dingen gebeuren nu eenmaal....
Oude geliefdes worden, of je het nu wil of niet, op een gegeven moment ook geschiedenis, ze geven geen adreswijzigingen meer door en zo verdwijnen ze, uit je bed, uit je leven en op de lange duur uit je geheugen... ergens wel jammer omdat, bij alles wat je begint, er ergens toch nog een stuk hoop was.