Ik blog eigenlijk zelden meer....

Het komt zelden voor dat ik nog een aanleiding zie om te bloggen. Deze ochtend zie ik die wel. En soms vraag ik me ook af "Waarom Google ik je naam nog?". Dat doe ik overigens zowel bij mannen als bij vrouwen. Zo kwam ik er onlangs achter dat een oude vriend van me bij een ongeval om het leven is gekomen en kwam ik er deze ochtend achter dat een ex van me een kind gekregen heeft. Doe dat me wat? Ja, dat doet me wat. De ene ex is de andere niet. En soms denk ik dan, ik ben blij dat ik de vader van haar kind niet ben geworden en soms doet het me ook verdriet. Dan geeft het me het idee, ik had ook de vader kunnen zijn. Maar ik ben het niet. Er gaat wel eens iets mis in een mensenleven. Niet dat ik nou zo graag vader had willen worden, maar misschien toch. Nou ja, gedane zaken nemen geen keer. Eind, ex, Amen.

Vijf maanden alweer.

Inmiddels woon ik alweer vijf maanden in St Hubert, nou ja, bjna dan. Niet omdat ik dat ik dat nou zo graag wilde maar omdat het toevallig zo liep. Eigenlijk heb ik na mijn vertrek eigenlijk nergens meer gewoond omdat ik dat nou zo graag wilde maar meer omdat het zo uitkwam, dat heeft me gebracht naar steden als Almelo, Breda, Heerlen, Gouda, Geffen, Eindhoven, Venlo, Rosmalen en Oeffelt. Op zich had ik het in bijna alle steden wel naar mijn zin alleen in Oeffelt (Boxmeer) boterde het niet zo tussen mij en de gemeente. Ik denk ook dat de handelswijze van die ambtenaar me in behoorlijke problemen heeft gebracht maar dat is niet anders. En dat anti-kraak wonen was vaak best leuk, maar op een gegeven moment wil een mens toch wat meer vastigheid. Die heb ik nu wel maar niet echt op eeen plek waar ik die nou graag had gewild. Er is hier namelijk niets, maar dan ook niets te doen. Daarnaast, ligt deze plek zo ongeveer ook aan het eind van de wereld. Ben nog steeds wel benieuwd hoe lang ik hier ga blijven en waar ik hierna weer terecht kom. Helmond lijkt me eigenlijk wel de ideale eindbestemming.

Vroom en Dreesman

Misschien heeft het met dit artikel te maken. Of met andere zaken, maar vanmiddag liep ik door de V&D. Dat doe ik wel vaker als ik een stad wil leren kennen. (Nou ja, ik ging eigenlijk alleen eens snuffelen op het Buikslotermeerplein, maar dat terzijde). Wat ik me bedacht was: hoe? Hoe is het zo gekomen? Vroeger vond ik de V&D wel een handige winkel. En veel heb ik er niet gekocht, hoewel, in Oss, dit jaar zeker wel twee dingen. Of eigenlijk vroeg ik me meer af 'Hoe los je dit op?'. Daar heb ik geen antwoord op. In ieder geval realiseerde ik me dat dit niet op te lossen zou zijn door de prijzen te gaan verlagen. Zeker niet op het Buikslotermeerplein, want daar is alles discount. Misschien hebben we gewoon genoeg en is een gedeelte van onze hebzucht ons gewoon wijs gemaakt. Aan de andere kant geloof ik al helemaal niet dat het ligt aan 'het internet', noem me ouderwets, maar als ik iets wil kopen wil ik het ook meteen hebben en niet twee of drie dagen wachten tot de PTT (of een andere vervoerder) het bezorgt heeft. Als ik een gekreukeld overhemd heb, wil ik het kunnen strijken en wel nu, niet nadat het strijkijzer geleverd is. Daarnaast, zowat iedere winkel waar ook in Nederland heeft eenzelfde assortiment, kortom, de wereld is er wel saaier op geworden.

Die participatie-wet.

Een aantal mensen weet dat natuurlijk, maar ik maak al geruime tijd gebruik van die voorziening en ik vind het maar niets. Het went wel, maar de eerste twee keer dat ik er een beroep op moest doen was het tranen met tuiten. Ik hoefde niet meteen mijn huis te verkopen, maar het is er natuurlijk uiteindelijk wel van gekomen. Op zich was dat niet zo erg want na een jaar of vijf had ik het wel gehad met Amsterdam. Maar een van de nadelen van de participatie-wet is dat ie door gemeenten uitgevoerd moet worden. Een gevolg is dus, dat telkens als je verhuisd, een ambtenaar van de nieuwe gemeente hetzelfde onderzoek uit moet voeren als in de vorige gemeente al gedaan is. Zo houd je jezelf als ambtenaren-corps natuurlijk wel in stand. Zeker als de omstandigheden, op die verhuizing na, niet gewijzigd zijn. En dan begint het volgende deel van het verhaal. In een nieuwe omgeving krijg je natuurlijk een nieuwe kans om een nieuwe baan te vinden. Niet dat dat in die nieuwe omgeving wel lukt, maar je mag het in ieder geval proberen. En als dat na een aantal maanden niet gelukt is, mag je, als je je woning hebt kunnen behouden, eindelijk je tegenprestatie gaan leveren. In B. is me dat uiteindelijk wel gelukt maar inmiddels had ik daar geen slaapplaats meer, ik sliep in A., maar ja, daar kon ik me dan weer niet inschrijven. Het gevolg was dat ik reiskosten voor mijn 'tegenprestatie' moest maken die natuurlijk niet vergoed werden. Maar goed, in B. had ik ook geen houdbare woonsituatie, dus dan maar door naar de volgende gemeente. Inmiddels was ik door al dat ge-verhuis zo oververmoeid geraakt dat ik uit de trein viel en het rijk, de verzekeringsmaatschappij, geconfronteerd werd met de medische kosten die gepaard gaan met een gebroken heup. Niet getreurd, na een jaar kon ik verder naar de gemeente G. En gelukkig hoefde ik daar geen tegenprestatie te leveren in de letterlijke zin van het woord (voor het rijk/de overheid). Gelukkig kon ik daar gewoon toegevoegde waarde leveren door de oudere medemens te helpen, maar dat mocht niet lang duren. Het nadeel van goedkoop (antikraak) wonen is dat je ook weinig rechten hebt, dus ging mijn zwerftocht door Nederland door naar de gemeente O. Hier vond men dat ik aan een chronische ziekte leed en om daaraan geholpen diende te worden, hupsakee, weer terug 'verhuizen' naar de gemeente A. Toen ik daar klaar was, weer hup terug naar de gemeente O. Daar had men inmiddels in de gaten dat ik eigenlijk ook maar een tegenprestatie moest gaan leveren die bestond uit het inpakken van kersenbonbons en het vullen van bierglazen. Dat leek mij gezien mijn chronische allergie voor kersenbonbons en lege bierglazen geen goed idee dus maar weer terug verhuizen naar een andere gemeente A. Hier kon ik verder behandeld worden, maar ja, als die behandeling klaar is, kan ik weer terug naar O. Zo blijven we bezig. Morgen het verhaal hoet het met een vriendin van me gegaan is.

Dat is grappig...

Het stoplicht staat op rood, het stoplicht staat op groen, in Almelo is altijd wat te doen. Tis bijna Amsterdam, "Amsterdam heeft het", tja, en anders jatten ze het wel. Anyway, door de versoepeling van de arbeidsmarkt moest ik weer een beroep doen op de gemeenschap. Dus niet omdat ik het zo leuk vind of zo, maar omdat het gewoon even moest. Ik had er al wat ervaring mee in Amsterdam en ik weet dus dat, voordat je een uitkering aanvraagt, van je laatste geld eerst een printer aan moet schaffen. Overheden houden namelijk nogal van (papieren) informatie. Zo lees ik zojuist ook dat ik bij mijn volgende afspraak mijn eigendomsbewijzen van buitenlands onroerend goed moet aanleveren.... ja, nee, nou wordt ie lachen... mijn huis in Amsterdam werd bijna executair verkocht.... maar dat vakantie-huisje in Frankrijk, dat heb ik natuurlijk nog wel.... om met Mediamarkt te spreken: "Ik ben toch niet gek....'.....

Anders

Almelo is anders dan Amsterdam. Dat merk je aan alles. Niet alleen zijn de rijen bij de kassa's korter, wordt er meer Nederlands gesproken, zijn er minder negers, zijn de mensen vriendelijker er zijn zelfs geen trams. Nu ik hier zo'n week of drie woon, moet ik zeggen dat het me wel bevalt. Tja, de rest van de wereld is een stuk verder weg, maar ja, de aarde is toch plat. Neu, ik sluit niet uit dat ik hier nog wel een tijdje blijf.

Partir c'est mourir un peu..

Het einde is nabij, niet zozeer van de wereld, maar wel van mijn verblijf in Amsterdam. Van de Rabobank mag ik niet langer in Amsterdam wonen, tja, dan maar ff naar Den Haag.

Laatst...

Toen ik laatste op de VU was, en de kaakchirurg vast wilde stellen of ik al dan niet wel mond, keel of andere kanker had, antwoorde ik hem: "In the long term we all die". Ik weet eigenlijk niet wat hij daarvan vond, in ieder geval vond ik dat ik gelijk had.

En of ik wel of geen kanker heb, ik zou het niet weten en ik wil het niet weten. Ik voel me gewoon wel lekker, maar realiseer me ook wel dat me op de lange termijn geen ander lot toebedacht zal zijn, dan wormenvoer zijn.

Dat realiseerde ik me des te meer toen ik afgelopen vrijdag een van mijn buurvrouwen bezocht om afscheid te nemen en we eens op een rijtje gingen zetten wie er hier, in deze flat, allemaal overleden zijn. We kwamen, inclusief haar man, zomaar op een lijstje van drie.

Tja, het leven is hard.

Wat moeite

De NS heeft, had deze ochtend wat moeite rond Amsterdam... het was zo'n mooi weer dat de ijsco-mannen erop uit trokken en een van die mannen liet een ijsje op de wissels vallen en de ellende was weer compleet. Als gevolg waarvan ik nu deze blog kan schrijven omdat ik niet in Den Haag ben.

Gelukkig had ik nog niet ingechecked, want uitchecken als je net bent ingechecked dat vinden die apparaten nogal lastig.

Wat wel vervelend is, is dat ik door het GVB al wel € 20.- op mijn OV-chipkaart had laten bijschrijven wat achteraf gezien dus helemaal niet nodig was. En omdat ik het door iemand van het GVB liet doen kostte het ook nog € 0.50 extra... nou ja, gelukkig had ik nog een huis in Amsterdam en was ik gelukkig ook weer vrij snel thuis.

Geen idee of ik Den Haag vandaag nog haal.

Hoe het allemaal zover is gekomen..

Jarenlang hebben we geloofd dat het goed ging. En ik ging mee in dat geloof. Ik denk dat de eerste keer dat ik me realiseerde dat het niet goed ging ergens in New York 2006 was. Het kan ook 2007 of 2008 zijn geweest.
In ieder geval reed ik in een A4 cabriolet door New York en realiseerde me dat ik niet gelukkig was.
Een A4 cabriolet is natuurlijk best een fraai automobiel... en toen het vliegtuig landde in New York heb ik mij door een stretched limo naar mijn slaapplaats laten brengen, maar ik was er niet gelukkig. Ik miste iemand. Iemand die op dat moment waarschijnlijk gewoon in Amsterdam was.
Maar goed, ik vond de afstand Los Angeles-Amsterdam te lang om aan een stuk te vliegen dus had die rookpauze in New York wel ingeplanned.
En ik wilde graag laten zien dat ik een grote jongen was, dus ik kocht dat appartement hier in Amsterdam wel in mijn eentje. Daar had ik haar niet voor nodig.

En toen, toen kwam de crisis, hield de geldboom op met groeien.
Is lastig, maar verder weinig aan te doen.

Ik denk dat ik God op mijn blote knieën mag danken dat ik een hypotheek had bij de boeren-leen-bank.... waar men weet dat oogsten wel eens tegen kunnen vallen, maar ook bij hen raakt het geduld een keer op.

Eigenlijk is het zo gekomen.

Verhuizen

Zoals een aantal van mijn lezers wel bekend zal zijn, moet ik, onder andere ten gevolge van de financieel-economische crisis en mijn daarmee gepaard gaande langdurige periode van werkzoekend zijn, binnenkort verhuizen.

En verhuizen in crisistijd gaat nu eenmaal anders dan in tijden van voorspoed. Toen ik van Rotterdam naar Amsterdam verhuisde was er sprake van voorspoed, de verhuizing van Amsterdam naar Den Haag wordt gekenmerkt door (internationale) tegenspoed.

Plan is om dagelijks een korte update te geven hoe dat gaat, verhuizen in tijden van tegenspoed, want dat gaat nu eenmaal wat anders.

Waarschijnlijk zal ik het komend weekend mijn eerste deel schrijven, wat getiteld zal zijn: "Wat hieraan vooraf ging".

Niet meer zo vaak

Ik heb al een tijdje niet meer geblogged. Tja, zo interessant is dat bloggen ook niet, maar ik dacht laat ik op de valreep nog wat typen. En ergens houd ik er niet van om te klagen en kan ik me er best wat bij voorstellen dat mensen de krant mijden om zo ook al het negatieve nieuws te mijden.
En soms denk je dat het economisch zware weer alleen jou treft. Totdat je ook in de buurt merkt dat het slechter gaat. Niet dat ik mijn buurt nu de maatstaf vind voor Nederland maar toen ik mijn broek hier naar de stomerij wilde brengen bleek de stomerij dicht. Al eerder dit jaar hoorde ik in de supermarkt dat de apotheek failliet was dus echt goed gaat het hier niet. Maar er zijn meer stomerijen in de buurt waar ik morgen dan maar eens ga kijken wat ze van mijn broek gemaakt hebben. Ik hoop schoon.

Het horlogebandje

Er was eens een horloge-bandje dat versleten was en dus vervangen diende te worden. Daarom toog de eigenaar naar de Bijenkorf, waar men tegenwoordig, heel modern, het 'shop in the shop' idee aan hangt.
De horloge-shop was echter volgens de verkoopster te klein om ook horloge-bandjes op voorraad te houden, hetgeen de eigenaar van het horloge-bandje maar een vreemd verhaal vond. Gelukkig woonde de eigenaar van het horloge-bandje in een grote stad waar ze vast nog veel meer horloge-winkels zouden hebben. En zo is hij er vandaag in geslaagd om een nieuw horlogebandje aan te schaffen.

Nu nog een etuitje voor de pennen.

Nuttige dingen....

Vandaag ga ik eens nuttige dingen doen.... al een maand of 5 ben ik eigenaar van een bioscoopbon, althans iemand heeft hem me geschonken....

Bij gebrek aan vrouw scheen ik niet naar de film 'Gooise vrouwen' te mogen, maar gelukkig heb ik voor vanmiddag een film voor mannen ontdekt.
Nou ja, ik zie het wel.

Even schrikken....

Deze ochtend heb ik een wandeling gemaakt, daar was het natuurlijk ook weer voor. En toch even geschrokken tijdens de wandeling.
Het blijkt niet veel gescheeld te hebben of ik en een ex van me zouden in hetzelfde gebouw gewerkt hebben.
Ik vraag me echt af of en hoe dat gewerkt zou hebben. Waarschijnlijk gewoon niet wat ergens natuurlijk ook vreemd is omdat je elkaar eerder in het leven leuk vond. Maar ja, mensen ontwikkelen zich en door schade en schande wordt men (soms) wijs.

Forse kritiek

Zojuist hoorde ik hier forse kritiek op de woningmarkt.

Nu heb ik er hier ook wel eens wat over geschreven, maar dit was toch wel heel kritisch.

Politici begrijpen het niet...

De laatste tijd hoor je 'de politiek' steeds vaker praten over 'liberalisering', hoewel 'de laatste tijd' in dit opzicht een rekbaar begrip is.

Gelezen hebbende dit artikel is het me nog meer duidelijk geworden.
Doordat de politiek een verband wil maken tussen inkomen en woonlasten (wat op zich begrijpelijk is) onderschat men het verschil tussen de arbeids- en de woningmarkt.

Wisselen van baan is niet zo moeilijk, dat is gewoon mondeling zeggen dat je uit elkaar gaat, nieuw contract tekenen en je bent klaar. Goed, in een ernstig geval komt er nog een (kanton) rechter aan te pas maar dat is allemaal zo geregeld, hup het internet op en op zoek naar een nieuwe baan en een nieuw inkomen.
Wisselen van huis is een ander verhaal. Dat is afscheid nemen van je oude omgeving (en misschien vrienden en kennissen) je spullen inpakken en uitpakken, nieuwe vrienden maken, (ook nieuwe) contracten tekenen kortom veel een intensiever en langduriger proces dan het veranderen van baan.

Er is, in een klein land als Nederland, niet zo'n directe koppeling te maken tussen inkomen en woonsituatie.

Met name persoonlijk kan ik hier over meespreken daar mijn inkomen de afgelopen drie jaar met 75% gedaald is en mijn woonlasten alleen maar gestegen.

En weer...

Soms schrik ik van wat ik lees. Zo las ik vandaag dat Floor van der Wal (26) overleden is. Niet dat ik haar nu zo goed kende, maar ik heb haar wel ooit gezien tijdens een voorstelling. En omdat ze een vriendin was (Jezus wat klinkt dat in deze constructie kut) van mijn toenmalige vriendin reed ze het laatste stuk mee bij ons in de auto.
En toen, plots, ineens was ze er niet meer.

Nu sta ik in het algemeen vrij rationeel tegenover de dood. "Het moet een keer gebeuren..." "Je moet alles een keer gedaan hebben in je leven..."... maar ja, als het ineens zo (relatief) dichtbij komt dan komt het gewoon best dichtbij.
Ook ik zal op mijn 26e best een eind gefietst hebben, waarschijnlijk zelfs auto gereden, maar ik ben niet aangereden en ik heb ook geen aanrijding veroorzaakt.

Kortom, naar nieuws.

Politiek en kranten

@Casaspider: Dat krantenartikel is niet zo spannend.

Maar vandaag was het wel even spannend. Even stond ik samen met een gekleurde medelander en de supermarkt-manager bij de kassa, waarbij de gekleurde medelander op een gegeven moment opmerkte "Lik me reet". Daarop merkte ik op dat dat wel makkelijk ging, dit was namelijk weer zo'n gekleurde medelander die het prettig vind om aan iedereen de kleur van zijn onderbroek te laten zien. Waarom dat ze dat doen is me een raadsel, maar ik vind het maar niets.
En zo vond ik vandaag de politieke debatten ook weer interessant. Bij mijn weten brengen we al twintig jaar ontwikkelings-hulp naar ontwikkelings-landen, maar ik heb nu niet het idee dat er de afgelopen twintig jaar veel verbeterd is.
Het is dan heel grappig als zo'n Emile Roemer over de bezuinigingen op ontwikkelings-samenwerking zegt dat we het halen bij de armen. Misschien ben ik een beetje dom, maar we gaan alleen maar wat minder brengen, althans zo zie ik het.

Auw..

Het kan je overkomen... misschien, als je maar lang genoeg in Den Haag, Rotterdam of Amsterdam woont, overkomt het je ook een keer. Uiteindelijk is het me gisteren overkomen. Uiteindelijk ben ook ik met mijn wiel in de tramrails blijven steken en dan is het lastig fietsen.
Uiteindelijk ben ook ik ten val gekomen.
Dit was natuurlijk niet de bedoeling. Het was eigenlijk de bedoeling dat ik bij een vriendin zou blijven logeren maar zij was, toen we eraan kwamen al zo ver weg op weg naar dromenland dat ze de deur niet meer kon bereiken. Dus werd het fietsen...
Nou ja, op wat schaafwonden na lijkt de persoonlijke schade mee te vallen en uiteindelijk kon ik ook mijn weg weer vervolgen. Zo eens kijken hoe het met de fiets is maar ook daar leek de schade in eerste instantie mee te vallen.
En, zoals velen weten, de tijd heelt alle wonden (maar slaat er nog veel meer).