Ik blog eigenlijk zelden meer....

Het komt zelden voor dat ik nog een aanleiding zie om te bloggen. Deze ochtend zie ik die wel. En soms vraag ik me ook af "Waarom Google ik je naam nog?". Dat doe ik overigens zowel bij mannen als bij vrouwen. Zo kwam ik er onlangs achter dat een oude vriend van me bij een ongeval om het leven is gekomen en kwam ik er deze ochtend achter dat een ex van me een kind gekregen heeft. Doe dat me wat? Ja, dat doet me wat. De ene ex is de andere niet. En soms denk ik dan, ik ben blij dat ik de vader van haar kind niet ben geworden en soms doet het me ook verdriet. Dan geeft het me het idee, ik had ook de vader kunnen zijn. Maar ik ben het niet. Er gaat wel eens iets mis in een mensenleven. Niet dat ik nou zo graag vader had willen worden, maar misschien toch. Nou ja, gedane zaken nemen geen keer. Eind, ex, Amen.

42 jaar.

42 jaar heb ik er eigenlijk nooit bij stil gestaan dat lopen iets bijzonders was. Natuurlijk, er waren wel bijzondere vormen van lopen, zoals 'een marathon lopen', maar verder was lopen heel normaal, althans, dat leek het te zijn. Vorig jaar kreeg ik al een klein voorproefje van het feit dat lopen niet helemaal normaal is, toen ik mijn voet gebroken had, nadat ik tegen de salontafel geschopt had, dit jaar is het me helemaal duidelijk geworden dat lopen eigenlijk een vorm van dressuur is en dus veel voorbereiding vergt. Denk er maar eens over na en wees blij dat u er over het algemeen niet over na hoeft te denken.. maar om te kunnen lopen, moet je eerst kunnen staan, je moet controle hebben over je linker- en je rechterbeen, kortom zo eenvoudig is het maken van een wandeling eigenlijk niet eens. En ik weet eigenlijk niet meer hoe ik dat 42 jaar geleden voor elkaar kreeg, dat lopen... maar er waren vast mensen blij verheugd dat ik ging lopen in plaats van kruipen, deze keer zal ik met name zelf blij zijn als ik kan lopen in plaats van rollen. En dan heb ik het nog niet eens over trap lopen.

Stil

Het is hier wat stil geweest en dat heeft weinig te maken met de verandering van woonplaats van het dynamische Amsterdam naar het rustieke Almelo. Het is hier wat stil geweest vanwege wat fysieke beperkingen. 42 jaar lang had ik eigenlijk nooit ergens last van maar dit voorjaar vond ik dat ik maar eens moest kijken hoe ver ik kon gaan en dat had ik beter niet kunnen doen. Het schoppen tegen de tafel leverde me een gebroken voet op en de tramrails zorgde uiteindelijk voor een gebroken pols. Volgens medische bronnen op het internet duurt het herstellen van een breuk zo'n drie maanden en als ik mijn voet mag geloven klopt dat ook wel. Voordat mijn hand geheel geheeld is, zullen we dan ook wel weer twee maanden verder zijn, maar inmiddels lukt typen met tien vingers blind alweer aardig. En hier in Almelo komt alles ook steeds meer op de rit. Digitenne deed het al heel snel, op een vaste internetverbinding moest ik wat langer wachten maar alles doet het weer... behalve de linkerhand dan.