Vijf maanden alweer.

Inmiddels woon ik alweer vijf maanden in St Hubert, nou ja, bjna dan. Niet omdat ik dat ik dat nou zo graag wilde maar omdat het toevallig zo liep. Eigenlijk heb ik na mijn vertrek eigenlijk nergens meer gewoond omdat ik dat nou zo graag wilde maar meer omdat het zo uitkwam, dat heeft me gebracht naar steden als Almelo, Breda, Heerlen, Gouda, Geffen, Eindhoven, Venlo, Rosmalen en Oeffelt. Op zich had ik het in bijna alle steden wel naar mijn zin alleen in Oeffelt (Boxmeer) boterde het niet zo tussen mij en de gemeente. Ik denk ook dat de handelswijze van die ambtenaar me in behoorlijke problemen heeft gebracht maar dat is niet anders. En dat anti-kraak wonen was vaak best leuk, maar op een gegeven moment wil een mens toch wat meer vastigheid. Die heb ik nu wel maar niet echt op eeen plek waar ik die nou graag had gewild. Er is hier namelijk niets, maar dan ook niets te doen. Daarnaast, ligt deze plek zo ongeveer ook aan het eind van de wereld. Ben nog steeds wel benieuwd hoe lang ik hier ga blijven en waar ik hierna weer terecht kom. Helmond lijkt me eigenlijk wel de ideale eindbestemming.

Dat is grappig...

Het stoplicht staat op rood, het stoplicht staat op groen, in Almelo is altijd wat te doen. Tis bijna Amsterdam, "Amsterdam heeft het", tja, en anders jatten ze het wel. Anyway, door de versoepeling van de arbeidsmarkt moest ik weer een beroep doen op de gemeenschap. Dus niet omdat ik het zo leuk vind of zo, maar omdat het gewoon even moest. Ik had er al wat ervaring mee in Amsterdam en ik weet dus dat, voordat je een uitkering aanvraagt, van je laatste geld eerst een printer aan moet schaffen. Overheden houden namelijk nogal van (papieren) informatie. Zo lees ik zojuist ook dat ik bij mijn volgende afspraak mijn eigendomsbewijzen van buitenlands onroerend goed moet aanleveren.... ja, nee, nou wordt ie lachen... mijn huis in Amsterdam werd bijna executair verkocht.... maar dat vakantie-huisje in Frankrijk, dat heb ik natuurlijk nog wel.... om met Mediamarkt te spreken: "Ik ben toch niet gek....'.....

Partir c'est mourir un peu..

Het einde is nabij, niet zozeer van de wereld, maar wel van mijn verblijf in Amsterdam. Van de Rabobank mag ik niet langer in Amsterdam wonen, tja, dan maar ff naar Den Haag.

Hoe het allemaal zover is gekomen..

Jarenlang hebben we geloofd dat het goed ging. En ik ging mee in dat geloof. Ik denk dat de eerste keer dat ik me realiseerde dat het niet goed ging ergens in New York 2006 was. Het kan ook 2007 of 2008 zijn geweest.
In ieder geval reed ik in een A4 cabriolet door New York en realiseerde me dat ik niet gelukkig was.
Een A4 cabriolet is natuurlijk best een fraai automobiel... en toen het vliegtuig landde in New York heb ik mij door een stretched limo naar mijn slaapplaats laten brengen, maar ik was er niet gelukkig. Ik miste iemand. Iemand die op dat moment waarschijnlijk gewoon in Amsterdam was.
Maar goed, ik vond de afstand Los Angeles-Amsterdam te lang om aan een stuk te vliegen dus had die rookpauze in New York wel ingeplanned.
En ik wilde graag laten zien dat ik een grote jongen was, dus ik kocht dat appartement hier in Amsterdam wel in mijn eentje. Daar had ik haar niet voor nodig.

En toen, toen kwam de crisis, hield de geldboom op met groeien.
Is lastig, maar verder weinig aan te doen.

Ik denk dat ik God op mijn blote knieën mag danken dat ik een hypotheek had bij de boeren-leen-bank.... waar men weet dat oogsten wel eens tegen kunnen vallen, maar ook bij hen raakt het geduld een keer op.

Eigenlijk is het zo gekomen.

Onvoorwaardelijk.

Vanmiddag heb ik 'formeel' voor het eerst een huis verkocht. Zoals te verwachten is in deze tijden van crisis, wel met verlies. Maar er was ook wel wat moois. De koper hoefde geen gebruik te maken van de ontbindende voorwaarde van de financiering. Dat scheelt toch weer.
Nu de rest nog, het vinden van nieuwe woonruimte en alles in- en uitpakken. Ben blij dat deze periode achter me gaat liggen.

Verhuizen

Zoals een aantal van mijn lezers wel bekend zal zijn, moet ik, onder andere ten gevolge van de financieel-economische crisis en mijn daarmee gepaard gaande langdurige periode van werkzoekend zijn, binnenkort verhuizen.

En verhuizen in crisistijd gaat nu eenmaal anders dan in tijden van voorspoed. Toen ik van Rotterdam naar Amsterdam verhuisde was er sprake van voorspoed, de verhuizing van Amsterdam naar Den Haag wordt gekenmerkt door (internationale) tegenspoed.

Plan is om dagelijks een korte update te geven hoe dat gaat, verhuizen in tijden van tegenspoed, want dat gaat nu eenmaal wat anders.

Waarschijnlijk zal ik het komend weekend mijn eerste deel schrijven, wat getiteld zal zijn: "Wat hieraan vooraf ging".

Kafkaiaans..

Dat is ook wel leuk. Ik kan online zien hoe laat mijn modem bezorgd wordt... dan moet ik natuurlijk wel internet hebben.... nou ja, gelukkig heb ik een dongel en zo heb ik dan nu toch tijdelijk verbinding met de buitenwereld.