Vijf maanden alweer.

Inmiddels woon ik alweer vijf maanden in St Hubert, nou ja, bjna dan. Niet omdat ik dat ik dat nou zo graag wilde maar omdat het toevallig zo liep. Eigenlijk heb ik na mijn vertrek eigenlijk nergens meer gewoond omdat ik dat nou zo graag wilde maar meer omdat het zo uitkwam, dat heeft me gebracht naar steden als Almelo, Breda, Heerlen, Gouda, Geffen, Eindhoven, Venlo, Rosmalen en Oeffelt. Op zich had ik het in bijna alle steden wel naar mijn zin alleen in Oeffelt (Boxmeer) boterde het niet zo tussen mij en de gemeente. Ik denk ook dat de handelswijze van die ambtenaar me in behoorlijke problemen heeft gebracht maar dat is niet anders. En dat anti-kraak wonen was vaak best leuk, maar op een gegeven moment wil een mens toch wat meer vastigheid. Die heb ik nu wel maar niet echt op eeen plek waar ik die nou graag had gewild. Er is hier namelijk niets, maar dan ook niets te doen. Daarnaast, ligt deze plek zo ongeveer ook aan het eind van de wereld. Ben nog steeds wel benieuwd hoe lang ik hier ga blijven en waar ik hierna weer terecht kom. Helmond lijkt me eigenlijk wel de ideale eindbestemming.

Die participatie-wet.

Een aantal mensen weet dat natuurlijk, maar ik maak al geruime tijd gebruik van die voorziening en ik vind het maar niets. Het went wel, maar de eerste twee keer dat ik er een beroep op moest doen was het tranen met tuiten. Ik hoefde niet meteen mijn huis te verkopen, maar het is er natuurlijk uiteindelijk wel van gekomen. Op zich was dat niet zo erg want na een jaar of vijf had ik het wel gehad met Amsterdam. Maar een van de nadelen van de participatie-wet is dat ie door gemeenten uitgevoerd moet worden. Een gevolg is dus, dat telkens als je verhuisd, een ambtenaar van de nieuwe gemeente hetzelfde onderzoek uit moet voeren als in de vorige gemeente al gedaan is. Zo houd je jezelf als ambtenaren-corps natuurlijk wel in stand. Zeker als de omstandigheden, op die verhuizing na, niet gewijzigd zijn. En dan begint het volgende deel van het verhaal. In een nieuwe omgeving krijg je natuurlijk een nieuwe kans om een nieuwe baan te vinden. Niet dat dat in die nieuwe omgeving wel lukt, maar je mag het in ieder geval proberen. En als dat na een aantal maanden niet gelukt is, mag je, als je je woning hebt kunnen behouden, eindelijk je tegenprestatie gaan leveren. In B. is me dat uiteindelijk wel gelukt maar inmiddels had ik daar geen slaapplaats meer, ik sliep in A., maar ja, daar kon ik me dan weer niet inschrijven. Het gevolg was dat ik reiskosten voor mijn 'tegenprestatie' moest maken die natuurlijk niet vergoed werden. Maar goed, in B. had ik ook geen houdbare woonsituatie, dus dan maar door naar de volgende gemeente. Inmiddels was ik door al dat ge-verhuis zo oververmoeid geraakt dat ik uit de trein viel en het rijk, de verzekeringsmaatschappij, geconfronteerd werd met de medische kosten die gepaard gaan met een gebroken heup. Niet getreurd, na een jaar kon ik verder naar de gemeente G. En gelukkig hoefde ik daar geen tegenprestatie te leveren in de letterlijke zin van het woord (voor het rijk/de overheid). Gelukkig kon ik daar gewoon toegevoegde waarde leveren door de oudere medemens te helpen, maar dat mocht niet lang duren. Het nadeel van goedkoop (antikraak) wonen is dat je ook weinig rechten hebt, dus ging mijn zwerftocht door Nederland door naar de gemeente O. Hier vond men dat ik aan een chronische ziekte leed en om daaraan geholpen diende te worden, hupsakee, weer terug 'verhuizen' naar de gemeente A. Toen ik daar klaar was, weer hup terug naar de gemeente O. Daar had men inmiddels in de gaten dat ik eigenlijk ook maar een tegenprestatie moest gaan leveren die bestond uit het inpakken van kersenbonbons en het vullen van bierglazen. Dat leek mij gezien mijn chronische allergie voor kersenbonbons en lege bierglazen geen goed idee dus maar weer terug verhuizen naar een andere gemeente A. Hier kon ik verder behandeld worden, maar ja, als die behandeling klaar is, kan ik weer terug naar O. Zo blijven we bezig. Morgen het verhaal hoet het met een vriendin van me gegaan is.

Dit moet ik toch even van me af bloggen....

Ik dacht dat ik er niet over zou bloggen... over mijn tijd in het ziekenhuis in Den Haag, waarbij er duidelijk stond dat er maximaal drie bezoekers per patient mochten komen. Maar ja, dat is Nederlands en dat begrijpen die Marokkanen niet. Tellen is ook moeilijk, natuurlijk. Maar ja: "Het ziekenhuis wijst erop dat het in andere culturen heel gebruikelijk is dat er veel familieleden naar een patiënt komen." Dat was het commentaar van het ziekenhuis op de situatie vanavond in Heerlen. Zo is het in Bulgarije ook heel normaal om een huis in Nederland te hebben en dus recht te hebben op zorgtoeslag en huursubsidie.. Dat vinden de Bulgaren normaal en de Nederlandse regering ook. Op de een of andere manier vind ik Europa steeds minder 'leuk'... Of.. hoe werd het destijds verkocht? 'Europa, best belangrijk....' nou ja, het komt steeds meer in de richt van 'Europa, best irritant'.

Bijzondere televisie/kan dat weer?

Ik heb de afgelopen twee uitzendingen van '24 uur met' bekeken. '24 uur met' is wat anders dan een frietje met. Het is een programma waarin een Nederlander 24 uur doorbrengt met een andere Nederlander, maar een van die twee Nederlanders is altijd Wilfried de Jong. Wat ik bijzonder vind aan de laatste twee afleveringen is dat er gewoon weer gerookt wordt op tv. Dat hebben we de afgelopen tien jaar of zo, bij mijn weten niet gezien, maar kennelijk mag het weer, Europa of geen Europa. Ik vind dat eigenlijk heel bijzonder, dat er gewoon weer gerookt mag worden op tv, maar het mag dus. Nou ja, en zoals dingen meestal gaan, als het op tv mag, dan mag het daarna ook weer in de kroeg en op de straat. Dan is het nog maar een kwestie van tijd voordat het ook weer in de trein mag.

Vreemd verhaal.

In het algemeen heb ik niet het idee dat we in Nederland in een bananenrepubliek leven totdat het tegendeel blijkt. En dat is de afgelopen maanden enigzins gebleken. Er is me zelfs eens verteld dat we hier een goed sociaal stelsel hebben, totdat je ermee te maken krijgt. Zoals enkelen weten, leef ik helaas al een tijdje op kosten van 'de maatschappij' dat ik dat van 1988 tot 1995 ook deed schijnt niemand wat uit te maken maar dat is een ander verhaal. Anyway, ik leef van, zoals dat heet, "het bestaansminimum" eigenlijk daar zelfs behoorlijk onder. Hoe is dat gekomen? Het schijnt dat iedere Jan Doedel, je uit kan schrijven bij een gemeente waardoor je dus geen adres meer hebt en de betreffende gemeente ook niet meer zorgt voor je bestaansminimum, maar het kan dus. Nou ja, dat is een reden waarom ik binnenkort waarschijnlijk weer eens terug naar het lieflijke Almelo ga.

Dat is grappig...

Het stoplicht staat op rood, het stoplicht staat op groen, in Almelo is altijd wat te doen. Tis bijna Amsterdam, "Amsterdam heeft het", tja, en anders jatten ze het wel. Anyway, door de versoepeling van de arbeidsmarkt moest ik weer een beroep doen op de gemeenschap. Dus niet omdat ik het zo leuk vind of zo, maar omdat het gewoon even moest. Ik had er al wat ervaring mee in Amsterdam en ik weet dus dat, voordat je een uitkering aanvraagt, van je laatste geld eerst een printer aan moet schaffen. Overheden houden namelijk nogal van (papieren) informatie. Zo lees ik zojuist ook dat ik bij mijn volgende afspraak mijn eigendomsbewijzen van buitenlands onroerend goed moet aanleveren.... ja, nee, nou wordt ie lachen... mijn huis in Amsterdam werd bijna executair verkocht.... maar dat vakantie-huisje in Frankrijk, dat heb ik natuurlijk nog wel.... om met Mediamarkt te spreken: "Ik ben toch niet gek....'.....

Eigen volk eerst...

Je schijnt het weer te mogen zeggen. En ergens is er natuurlijk ook wel een reden voor.
Een Europese eenheid is natuurlijk prima en solidariteit is ook een groot goed, maar soms is het verbazingwekkend waartoe het leidt.

In Nederland vinden er allerlei onderhandelingen plaats over het verhogen van de pensioenleeftijd.
In Nederlands vinden er gesprekken plaats over solidariteit met de Europese partners.

Dat is prima, maar harmoniseer dan ook de pensioenleeftijd.
Daarbij is het mooi dat in Nederland de pensioenleeftijd verhoogd wordt tot 67, maar ik vraag me dan ook af of mensen van 63 en of ouder (63 is een vrij willekeurige grens) tot die leeftijd ook een sollicitatieplicht blijven houden?

Zelf heb ik inmiddels een leeftijd bereikt waarop ik soms weer enigszins cynisch aan het worden ben. Eerst zien dan geloven.
Of, het is leuk een maatregel te verzinnen, maar hoe wou je hem uitvoeren?

Analyse

Soms moet je gewoon even analyseren wat er in de wereld gebeurt. Even kijken wat er aan de hand is. En solidariteit is in wezen natuurlijk mooi, maar ook daarbinnen zijn grenzen.

En de grote winst van de 'Ware Finnen' zou ook elders wel eens een afname in de solidariteit van Europa zou kunnen betekenen. Laten we wel wezen, wat zijn we uiteindelijk opgeschoten met de Euro? Nou ja, je hoeft niet meer te wisselen bij de grens, maar verder zie ik niet zoveel voordelen.
Het is vervelend als je zelf aansprakelijk bent voor de schulden van een ander en in die richting lijkt Europa zich wel te ontwikkelen.
Als IJsland zijn schulden niet terug betaald en de kans dat Griekenland dat doet ook niet bijster groot is, waarom zouden we dan wel Portugal en/of Spanje en/of Ierland gaan steunen. Als mensen of landen niet betrouwbaar zijn, verliezen ze vertrouwen en soms is economie heel simpel.

Dat zou toch duidelijk moeten zijn?

Er is iets mis in dit land. Er zijn wel meer dingen mis in dit land.
Een van de dingen waardoor Nederland uit de pas loopt is de HRA (Hypotheek rente aftrek).

Zelfs ik, als econoom, deel de mening dat deze maatregel de huizenprijzen opdrijft en dat er wat aan gedaan dient te worden. Mijns insziens dient de HRA (of VT zoals de 'voorlopige teruggaaf' ook genoemd word) op zijn minst gemaximeerd te worden, maar daar heb ik al eerder dingen over geschreven.

Probleem lijkt dat dit politiek gezien 'lastig' bespreekbaar is, maar luister wel, ik heb het niet over afschaffing, ik heb het over maximering. De VT mag mijns insziens nooit meer bedragen dan een uitkering in de zin van de WWB (Wet werk en bijstand) is. Dat is gewoon mijn gevoel van rechtvaardigheid.

Zakgeld..

Vroeger, toen ik kind was, kreeg ik zakgeld. En ik weet eerlijk gezegd niet eens meer hoeveel en of ik nu het grootste gedeelte kreeg van mijn moeder of van mijn oma.
Natuurlijk heb ik er al jaren niet meer aan gedacht omdat zakgeld omgezet werd in studiefinanciering, studiefinanciering aangevuld werd met salaris, overging in een uitkering daarna weer normaal salaris daarna soms tijdelijk een uitkering totdat de uitkering enigszins langdurig werd waarna die uitkering weer aangevuld werd door een salaris.

Waarom dacht ik vandaag wel weer aan zakgeld? Omdat ik de volgende zinsnede las in de (digitale) Volkskrant: "Het is alsof je een kind minder zakgeld geeft omdat het een krantenwijk heeft"...Tja, voor hen die dat niet wisten, zo werkt de overheid. Zo krijg ik nu een lagere uitkering omdat ik in november 2009 gewerkt heb. Is dat terecht? Ergens wel natuurlijk. De overheid gaat ervan uit dat je zelf in je inkomen kunt voorzien en vult dat, indien noodzakelijk, aan tot het bestaansminimum. Alleen qua timing komt het even niet goed uit, maar tja, minder geld komt eigenlijk nooit goed uit.

Taalverloedering

Er is zo'n vreemd woord in de Nederlandse taal wat ik vooral veel in vacatures tegenkom. Wat zoekt men als men een pro-actief persoon zoekt? Moet je dan al actief zijn voordat je actief bent? Nou ja, ik ben soms een beetje een taal-purist.

Een beetje vreemd, maar wel lekker...

De Nederlandse staatssecratresse van justitie had twee paspoorten, een Nederlands en een Turks paspoort. Door de Nederlandse wetgeving (en mijn eigen nalatigsheid) had ik op een gegeven moment geen paspoort meer... dat vind ik vreemd.

Vreemde zaken...

Voordat de verkiezingen daadwerkelijk plaats vinden zijn er altijd van die interessante voorbeschouwingen. Wat dat betreft is politiek te vergelijken met profvoetbal.... zo begreep ik gisteren uit de uitzendingen van de verrekijk dat de PvdA goed is voor de koopkracht en de VVD goed is voor de werkgelegenheid... dat verbaasde me enigszins... volgens mij zorgt werkgelegenheid juist voor koopkracht, maar goed, misschien ben ik langszaam een wat ouderwetse econoom aan het worden..

De vlag

Zoals een aantal mensen bekend, woon ik in een appartementencomplex met vrij veel ouderen. Nu hebben ouderen een aantal voordelen (ze zijn vrij rustig en wijs) maar ook nadelen...(nou ja, ze hebben soms wat hulp nodig).

Zo schijnen de 'oorspronkelijke bewoners' de vlag niet meer buiten te hangen.
Dit omdat ze bang zijn van het dak af te vallen of zo, denk ik. Aan mij was vandaag dus de schone eer om de driekleur weer eens te laten wapperen en later weer te strijken.