Die participatie-wet.

Een aantal mensen weet dat natuurlijk, maar ik maak al geruime tijd gebruik van die voorziening en ik vind het maar niets. Het went wel, maar de eerste twee keer dat ik er een beroep op moest doen was het tranen met tuiten. Ik hoefde niet meteen mijn huis te verkopen, maar het is er natuurlijk uiteindelijk wel van gekomen. Op zich was dat niet zo erg want na een jaar of vijf had ik het wel gehad met Amsterdam. Maar een van de nadelen van de participatie-wet is dat ie door gemeenten uitgevoerd moet worden. Een gevolg is dus, dat telkens als je verhuisd, een ambtenaar van de nieuwe gemeente hetzelfde onderzoek uit moet voeren als in de vorige gemeente al gedaan is. Zo houd je jezelf als ambtenaren-corps natuurlijk wel in stand. Zeker als de omstandigheden, op die verhuizing na, niet gewijzigd zijn. En dan begint het volgende deel van het verhaal. In een nieuwe omgeving krijg je natuurlijk een nieuwe kans om een nieuwe baan te vinden. Niet dat dat in die nieuwe omgeving wel lukt, maar je mag het in ieder geval proberen. En als dat na een aantal maanden niet gelukt is, mag je, als je je woning hebt kunnen behouden, eindelijk je tegenprestatie gaan leveren. In B. is me dat uiteindelijk wel gelukt maar inmiddels had ik daar geen slaapplaats meer, ik sliep in A., maar ja, daar kon ik me dan weer niet inschrijven. Het gevolg was dat ik reiskosten voor mijn 'tegenprestatie' moest maken die natuurlijk niet vergoed werden. Maar goed, in B. had ik ook geen houdbare woonsituatie, dus dan maar door naar de volgende gemeente. Inmiddels was ik door al dat ge-verhuis zo oververmoeid geraakt dat ik uit de trein viel en het rijk, de verzekeringsmaatschappij, geconfronteerd werd met de medische kosten die gepaard gaan met een gebroken heup. Niet getreurd, na een jaar kon ik verder naar de gemeente G. En gelukkig hoefde ik daar geen tegenprestatie te leveren in de letterlijke zin van het woord (voor het rijk/de overheid). Gelukkig kon ik daar gewoon toegevoegde waarde leveren door de oudere medemens te helpen, maar dat mocht niet lang duren. Het nadeel van goedkoop (antikraak) wonen is dat je ook weinig rechten hebt, dus ging mijn zwerftocht door Nederland door naar de gemeente O. Hier vond men dat ik aan een chronische ziekte leed en om daaraan geholpen diende te worden, hupsakee, weer terug 'verhuizen' naar de gemeente A. Toen ik daar klaar was, weer hup terug naar de gemeente O. Daar had men inmiddels in de gaten dat ik eigenlijk ook maar een tegenprestatie moest gaan leveren die bestond uit het inpakken van kersenbonbons en het vullen van bierglazen. Dat leek mij gezien mijn chronische allergie voor kersenbonbons en lege bierglazen geen goed idee dus maar weer terug verhuizen naar een andere gemeente A. Hier kon ik verder behandeld worden, maar ja, als die behandeling klaar is, kan ik weer terug naar O. Zo blijven we bezig. Morgen het verhaal hoet het met een vriendin van me gegaan is.

Dit moet ik toch even van me af bloggen....

Ik dacht dat ik er niet over zou bloggen... over mijn tijd in het ziekenhuis in Den Haag, waarbij er duidelijk stond dat er maximaal drie bezoekers per patient mochten komen. Maar ja, dat is Nederlands en dat begrijpen die Marokkanen niet. Tellen is ook moeilijk, natuurlijk. Maar ja: "Het ziekenhuis wijst erop dat het in andere culturen heel gebruikelijk is dat er veel familieleden naar een patiënt komen." Dat was het commentaar van het ziekenhuis op de situatie vanavond in Heerlen. Zo is het in Bulgarije ook heel normaal om een huis in Nederland te hebben en dus recht te hebben op zorgtoeslag en huursubsidie.. Dat vinden de Bulgaren normaal en de Nederlandse regering ook. Op de een of andere manier vind ik Europa steeds minder 'leuk'... Of.. hoe werd het destijds verkocht? 'Europa, best belangrijk....' nou ja, het komt steeds meer in de richt van 'Europa, best irritant'.

Verschillen

Na een week in een ziekenhuis in Den Haag en twee weken in een verpleeghuis in Heerlen wil ik de verschillen wel eens opmerken. Want die zijn er, hoewel er ook overeenkomsten zijn. In beide huizen vroegen de mevrouwen of ik mijn spullen op wilde ruimen. Niet allemaal natuurlijk omdat niet alle mevrouwen zeikwijven zijn en soms niet omdat het gewoon opgeruimd was. Anyway, ook de reden waarom ik op moest ruimen was verschillend. In Den Haag vond men vooral dat ik op moest ruimen omdat eventuele dieven anders veel te makkelijk konden zien wat ik allemaal bij me had, in Heerlen vooral omdat zusters nou eenmaal van opgeruimde kamers houden. Een verpleegster verweet me zelfs dat mijn kamer teveel op haar kamer leek. En zelf vind ik het altijd wel prettig als het opgeruimd is, maar het opruimen zelf is niet mijn ding, zeg maar. En er zijn wel meer verschillen. Verder vind ik het schoeisel van de zusters wel interessant. Laten we wel wezen, eigenlijk zijn er maar twee soorten schoeisel geschikt voor zusters. Dat moeten of Croqs zijn of van die Birckenstocks, maar helaas ze houden zich niet allemaal aan de regels. En verder is het allemaal wel te overleven. Hoewel ik blij ben als ik de wijde wereld weer in mag. Gegroet.

Besluitvormingsprocedures.

Zoals sommigen weten gaat het lichamelijk even niet helemaal goed. Dit komt zo: ik was nogal moe en viel uit de trein. Vervolgens werd ik waargenomen door een militaire arts die constateerde dat er iets niet helemaal goed was, zo rond 21.00 en toen begon er een circus vol met nieuwe belevenissen. En wat ik me afvraag is wie, wanneer, welke beslissingen nam. In ieder geval beleefde ik allemaal nieuwe dingen. Voor het eerst van mijn leven in een ambulance, voor het eerst in mijn leven slapen in het Westeinde ziekenhuis (en er wakker worden). Voor het eerst van mijn leven horen dat ik geopereerd zou worden (dat hoorde ik om 9.30 de volgende ochtend) voor het eerst onder narcose en voor het eerst een schroef in mijn heup/bovenbeen. En wat ik me nu af vraag, is hoe de besluitvormings-procedures zijn geweest. Er moet een medicus geweest zijn die die beslissing genomen heeft, maar ik weet niet wie. Nou kan ik daar wel mee leven, maar ik weet nog steeds niet wie het was. Overigens gaat mijn dank wel uit naar de goede zorgen van de medewerkers van de NS en Medisch centrum Haaglanden.

Interessant stuk

Deze ochten las ik het volgende interessante stuk. Waarom is het een interessant stuk? Omdat ik het vermoeden heb dat de schrijver het begrijpt. Het wel of niet halen van de 3% norm is in wezen geen doel op zich, maar het overschrijden ervan is een gevolg van de teruglopende consumentenvraag ten gevolge van de toegenomen werkloosheid. En de toegenomen werkloosheis is (onder andere) een gevolg van het toenemend aantal faillissementen. Als ik er zo over nadenk, is economie helemaal niet zo moeilijk.

Partir c'est mourir un peu..

Het einde is nabij, niet zozeer van de wereld, maar wel van mijn verblijf in Amsterdam. Van de Rabobank mag ik niet langer in Amsterdam wonen, tja, dan maar ff naar Den Haag.

Wat moeite

De NS heeft, had deze ochtend wat moeite rond Amsterdam... het was zo'n mooi weer dat de ijsco-mannen erop uit trokken en een van die mannen liet een ijsje op de wissels vallen en de ellende was weer compleet. Als gevolg waarvan ik nu deze blog kan schrijven omdat ik niet in Den Haag ben.

Gelukkig had ik nog niet ingechecked, want uitchecken als je net bent ingechecked dat vinden die apparaten nogal lastig.

Wat wel vervelend is, is dat ik door het GVB al wel € 20.- op mijn OV-chipkaart had laten bijschrijven wat achteraf gezien dus helemaal niet nodig was. En omdat ik het door iemand van het GVB liet doen kostte het ook nog € 0.50 extra... nou ja, gelukkig had ik nog een huis in Amsterdam en was ik gelukkig ook weer vrij snel thuis.

Geen idee of ik Den Haag vandaag nog haal.

Verhuizen

Zoals een aantal van mijn lezers wel bekend zal zijn, moet ik, onder andere ten gevolge van de financieel-economische crisis en mijn daarmee gepaard gaande langdurige periode van werkzoekend zijn, binnenkort verhuizen.

En verhuizen in crisistijd gaat nu eenmaal anders dan in tijden van voorspoed. Toen ik van Rotterdam naar Amsterdam verhuisde was er sprake van voorspoed, de verhuizing van Amsterdam naar Den Haag wordt gekenmerkt door (internationale) tegenspoed.

Plan is om dagelijks een korte update te geven hoe dat gaat, verhuizen in tijden van tegenspoed, want dat gaat nu eenmaal wat anders.

Waarschijnlijk zal ik het komend weekend mijn eerste deel schrijven, wat getiteld zal zijn: "Wat hieraan vooraf ging".

Dat zou toch duidelijk moeten zijn?

Er is iets mis in dit land. Er zijn wel meer dingen mis in dit land.
Een van de dingen waardoor Nederland uit de pas loopt is de HRA (Hypotheek rente aftrek).

Zelfs ik, als econoom, deel de mening dat deze maatregel de huizenprijzen opdrijft en dat er wat aan gedaan dient te worden. Mijns insziens dient de HRA (of VT zoals de 'voorlopige teruggaaf' ook genoemd word) op zijn minst gemaximeerd te worden, maar daar heb ik al eerder dingen over geschreven.

Probleem lijkt dat dit politiek gezien 'lastig' bespreekbaar is, maar luister wel, ik heb het niet over afschaffing, ik heb het over maximering. De VT mag mijns insziens nooit meer bedragen dan een uitkering in de zin van de WWB (Wet werk en bijstand) is. Dat is gewoon mijn gevoel van rechtvaardigheid.

Politici begrijpen het niet...

De laatste tijd hoor je 'de politiek' steeds vaker praten over 'liberalisering', hoewel 'de laatste tijd' in dit opzicht een rekbaar begrip is.

Gelezen hebbende dit artikel is het me nog meer duidelijk geworden.
Doordat de politiek een verband wil maken tussen inkomen en woonlasten (wat op zich begrijpelijk is) onderschat men het verschil tussen de arbeids- en de woningmarkt.

Wisselen van baan is niet zo moeilijk, dat is gewoon mondeling zeggen dat je uit elkaar gaat, nieuw contract tekenen en je bent klaar. Goed, in een ernstig geval komt er nog een (kanton) rechter aan te pas maar dat is allemaal zo geregeld, hup het internet op en op zoek naar een nieuwe baan en een nieuw inkomen.
Wisselen van huis is een ander verhaal. Dat is afscheid nemen van je oude omgeving (en misschien vrienden en kennissen) je spullen inpakken en uitpakken, nieuwe vrienden maken, (ook nieuwe) contracten tekenen kortom veel een intensiever en langduriger proces dan het veranderen van baan.

Er is, in een klein land als Nederland, niet zo'n directe koppeling te maken tussen inkomen en woonsituatie.

Met name persoonlijk kan ik hier over meespreken daar mijn inkomen de afgelopen drie jaar met 75% gedaald is en mijn woonlasten alleen maar gestegen.

Ik houd het kort...

Ik ben nog steeds verbaasd dat er in Nederland mensen zijn die meer aan VT/HRA ontvangen dan andere mensen aan bijstand.

Dat ze het niet begrijpt....

Ook Femke Halsema staat hier te zwetsen. Waarom snapppen die politici niet dat zowel de huursubsidie als de VT (hypotheekrente-aftrek) gewoon een soort van woonkostensubsidie zijn?

Wat een gedoe..

Tja, Jack de Vries schijnt zijn ogen ook niet in zijn zak te hebben zitten. Eerder hadden we Rob Oudkerk al, maar die betaalde er tenminste voor (het blijft een sociaal mens)... wat een gedoe...

Vreemd gaan heet niet voor niets vreemd gaan. Waarschijnlijk heet vreemd gaan, vreemd gaan omdat het een beetje vreemd is. Maar laten we wel wezen, het schijnt in de best families voor te komen, dus laten we er ook niet al te moeilijk over doen.

Wat me verbaasde was dat Melissa een besloten Hyves en Twitter had maar Jack hem vandaag nog open had (zijn Twitter dan).

Bloggen over twitter

Bovenstaande woorden kende ik 14 jaar geleden niet, maar nu wel. Vandaag voor het eerst eens een continue search op Twitter opgezet en wel grappig om te lezen wat de reacties zijn op de outage van Vodafone. Sommige klanten zijn boos, anderen vinden het juist wel lekker rustig.
Nou ja, gelukkig heb ik vandaag ook een mooie dag want er is weer licht aan het eind van de tunnel. Binnenkort zijn we weer gewoon aan het werk in plaats van op het internet.