Een gebroken heup is..... euh..... pijnlijk.

Het is inmiddels alweer bijna twee weken geleden, maar die gebroken heup is nog niet de oude. Dat was natuurlijk ook niet te verwachten als je weet dat de normale hersteltijd een week of zes tot acht is. De ene nacht slaap ik goed, de andere nacht is het wat pijnlijker. En ook het opstaan gaat moeizamer. Zelfs mijn ochtend-ritme is veranderd. Hiervoor nam ik koffie in de keuken en liep ik terug naar de huiskamer. Dat lukt nu niet meer dus blijf ik na het opstaan maar in de keuken zitten, totdat ik mijn normale drie koffie op heb. Meestal is rond die tijd mijn been weer zo op dreef dat bewegen dan wel weer een beetje gaat. Over bewegen gesproken, ik vraag me af of ik mijn heup niet overbelast. Bewegen is op zich goed, maar om in mijn nicotine- en alcoholbehoefte te voorzien wandel ik dagelijks anderehalve kilometer op en neer naar de lokale Aldi. Misschien is dat toch wel wat veel van het goede. Maar goed, die andere heup heeft zich uiteindelijk ook weer hersteld, dus dat zal met deze ook wel gebeuren. Kost alleen een beetje tijd.

Dat is lang geleden...

Dat ik voor het laatst een stukje geschreven heb. Maar nu ik door een tweede heup-breuk weer aan huis gekluisterd ben, leek me dat een goed moment om het weer op te pakken. Geen idee waar ik allemaal wat over te melden heb, maar dat komt vanzelf. Een van de eerste dingen waar ik het naar aanleiding van de afgelopen tijd over wil hebben is de zorg. Wat mij betreft verdienen verpleegkundigen best wel een keer wat extra's vanwege de extra corona-inspanningen. Zoals iedereen wat extra's verdiend vanwege extra inspanningen. Maar soms vraag ik me ook wel eens af of verpleegsters nou de hele tijd nuttig werk doen. Is het erg zinvol om drie keer per dag de bloeddruk, temperatuur en saturatie te meten? Dat doen we normaal toch ook niet? En ik vond dat in het kader van een gebroken heup de afgelopen dagen best overdreven.

Longontsteking.

Over ziekten schrijf ik niet zoveel. Ongelukken trouwens ook niet. Gewoon omdat ik er niet zovel van weet en gelukkig ook niet zoveel mee te maken heb. Tot afgelopen woensdag dan. Kijk... ik merkte wel dat ik moe was... en ik merkte wel dat ik kortademig was, maar dat het een echte longontsteking was kon ik me niet voorstellen. De huisarts was hier echter vrij snel achter en zonder dat ik er erg in had zat ik in de auto van zijn vrouw, die ook arts is, op weg naar de eerste hulp van het ziekenhuis in Heerlen, niet wetend wat me verder te wachten zou staan. Inmiddels is het maandag en zit ik er nog steeds en zo erg is dat niet want de hele verhuizing is toch nog niet rond. De eerste paar uren waren eigenlijk het ergst. Daarna treed vrij snel herstel in. Maar een onverwachtte ziekenhuisopname is altijd vervelend: je hebt geen schone sokken bij je, geen schone onderbroek en er moet gewoon even voor je gezorgd worden. Gelukkig heb ik wat dat betreft erg fijne ouders en was alles weer vrij snel op orde. Het is nu even wachten wat de dokters vandaag zullen zeggen en met een beetje mazzel kan ik dan woensdag dan alnsog naar Gouda.

42 jaar.

42 jaar heb ik er eigenlijk nooit bij stil gestaan dat lopen iets bijzonders was. Natuurlijk, er waren wel bijzondere vormen van lopen, zoals 'een marathon lopen', maar verder was lopen heel normaal, althans, dat leek het te zijn. Vorig jaar kreeg ik al een klein voorproefje van het feit dat lopen niet helemaal normaal is, toen ik mijn voet gebroken had, nadat ik tegen de salontafel geschopt had, dit jaar is het me helemaal duidelijk geworden dat lopen eigenlijk een vorm van dressuur is en dus veel voorbereiding vergt. Denk er maar eens over na en wees blij dat u er over het algemeen niet over na hoeft te denken.. maar om te kunnen lopen, moet je eerst kunnen staan, je moet controle hebben over je linker- en je rechterbeen, kortom zo eenvoudig is het maken van een wandeling eigenlijk niet eens. En ik weet eigenlijk niet meer hoe ik dat 42 jaar geleden voor elkaar kreeg, dat lopen... maar er waren vast mensen blij verheugd dat ik ging lopen in plaats van kruipen, deze keer zal ik met name zelf blij zijn als ik kan lopen in plaats van rollen. En dan heb ik het nog niet eens over trap lopen.

Medici en de markt.

Zoals het velen bekend is ben ik van huis uit een econoom. En redelijk Christelijk opgevoed of althans katholiek. En deze avond vroeg ik me af in welke bedrijfstakken het nog meer geld kost om het te betalen voor het opmaken van een offerte? Om een tandarts een offerte te laten uitbrengen over wat er allemaal in uw mond moet gebeuren zult u er langs moeten gaan en hiervoor moet u betalen. Nu weet ik dat de tandartstarieven vrij zijn gegeven, dus behandelingen zullen bij diverse tandartsen iets anders kosten. Voordat u weet wat u op verschillende plaatsen kwijt bent, moet u dus betalen. Vreemd eigenlijk... maar ja, een medische behandeling is maatwerk. Het is niet een uniform produkt, zoals een laptop, dat je bij iedere electronica zaak kunt kopen. Misschien komt het met de liberalisering ooit nog wel zover dat je geld moet betalen om een folder in te zien of een etalage te bekijken.

De gezondheidszorg.

De gezondheidszorg is een vakgebied waar ik weinig van weet. Bij voorkeur houd ik dat ook zo.
Toch kom je er zo af en toe mee in aanraking, de tandarts bijvoorbeeld. Nu heb ik zelf een prima tandarts die me een dag voordat ik moet komen een SMS stuurt dat ik moet komen. Maar ook de tandheelkunde kan mijns inziens efficiënter.
Tot mijn verbazing werd er een wit dingetje in mijn mond gevonden wat geen tand was. Een blaasje zeg maar, zo klein dat je het bijna niet ziet en ik heb er ook geen last van. Toch was de mond-hygiëniste van mening dat ik daarvoor naar de kaakchirurg zou moeten. Mijns inziens overbodig.
En de laatste tijd heb ik wat meer contacten met artsen dan ik de tijd ervoor had. En natuurlijk realiseer ik me dat, qua communicatie, sommige gesprekken persoonlijk plaats moeten vinden. Ik kan me echter niet aan de indruk onttrekken dat heel wat eerste-lijns zorg efficiënter zou kunnen als de medische wetenschap meer gebruik zou maken van moderne communicatie-technologie. En afgezien van het efficiëntie-argument is het soms ook gewoon prettig om informatie in een mail te hebben dan ergens in je eigen geheugen. Dit nog afgezien van het feit dat de ergernis bij jou als patiënt afneemt doordat op de een of andere manier artsen nogal geneigd te zijn om uit te lopen in hun agenda (om het over hun handschrift nog maar niet te hebben).

Kortom, zorg kan altijd beter.

Iemand moet het bedacht hebben...

Iemand moet het bedacht hebben, dat het met geld prettiger leven is dan zonder.
Iemand moet het bedacht hebben, dat schone tanden gezonder zijn dan ongepoetste....
Iemand moet het bedacht hebben, dat opleidingen goed zijn.
Iemand moet het bedacht hebben, dat het wel handig zou zijn als je met een telefoon makkelijker is dan zonder.
Iemand moet het bedacht hebben, dat communiceren met de ander kan leiden tot betere resultaten dan praten in jezelf.
Iemand moet het bedacht hebben, dat het leven best leuk is.

Prettige dag.

Russische economie

MOSKOU - Inwoners van Rusland moeten meer roken en drinken. Een hogere consumptie leidt tot meer belastinginkomsten, waardoor er meer uitgegeven kan worden aan sociale zekerheid. Dat zei de Russische minister van Financiën Alexei Kudrin woensdag.

Dit soort voorstellen heb ik Nederlandsche politici nog nooit horen doen. Misschien echter wel verstandig en kunje met het stimuleren van roken en drinken ook de AOW leeftijd gewoon op 65 houden want minder vergrijzing.

Vermoeiend

Doordat het begin van dit jaar nog vrij koud was, was ik eigenlijk nauwlijks toegekomen aan mijn hobby, wielrennen (of fietsen) zo u wilt. Maar gisteren dan toch maar eens een tochtje gemaakt van ongeveer 70 kilometer. En dan merk je toch dat zo'n winter niet in je koude kleren gaat zitten en dat roken inderdaad niet goed is voor de gezondheid.
Nou is 70 kilometer misschien wat ver voor zo'n eerste tochtje, maar je moet ergens beginnen. Maar ik merkte wel dat ik de laatste tijd meer gerookt had dan goed voor me is.
Natuurlijk had ik al tijden geleden moeten stoppen of eigenlijk gewoon nooit moeten beginnen, maar dat soort dingen bedenk je te laat. Het begint als stoer en het eindigd als verslaafd.. een vervelende ontwikkeling.
Ook ben je na 70 kilometer fietsen ook gewoon echt moe....

Nou ja, hopelijk kunnen we de komende tijd nog vaker fietsen want dat vermoeide gevoel is ook een voldaan gevoel.

Midlifecrisis?

Gisteren heb ik via het internet een aantal uitzendingen van profiel-tv zitten kijken. Wel een mooi programma, maar ik qua programma's houd ik nogal van documentaires en portretten. En het leuke van het kunnen kiezen van een programma is dat je ook gewoon kunt kiezen dus kon ik wat uitzendingen over markante mensen uitzoeken. Ze heb ik genoten van het portret van Karin Spaink, niet echt een bekende Nederlandse, maar wel wonderbaarlijk om te zien dat iemand een hersenbloeding, een borst-amputatieen MS 'overleeft' en gewoon doorrookt. Je kunt wel gezond leven, de hele tijd, maar als je meer plezier beleefd aan een ongezonde leefstijl moet dat mijns insziens ook gewoon kunnen. Natuurlijk was er meer te zien. Zo heb ik ook een portret van Willem Oltmans bekeken, ook een markante man. En ook wel bijzonder om gewoon 30 jaar lang ongeveer ruzie te hebben met de Nederlandse Staat en dan toch, na al die tijd een soort van genoegdoening te krijgen. Ik heb vast nog wel meer gezien, maar kennelijk maakte dat wat minder indruk.

Gezonheids-zorg

De afgelopen jaren heb ik daar eigenlijk nauwelijks gebruik van gemaakt, maar ook het lichaam slijt in de loop van de tijd.
In die zin is de tijd maar een vreemd iets, aan de ene kant schijnt de tijd alle wonden te helen aan de andere kant laat de tand des tijds er ook geen gras over groeien, maar goed, om een lang verhaal kort te maken, toen ik gisteren in de praktijk van mijn tandarts was, wees ik eerst op mijn ribben omdat het daar nog niet helemaal geheeld is (nadat de tandarts me vroeg of ik nog ergens klachten had). Toen ik dat deed, dacht deze tandarts dat ik mogelijk pijn aan mijn hart had in verband met het overlijden van mijn 'echte tandarts'. Maar mijn hart doet het gewoon nog. Wat echter op de een of andere manier wel versleten is, is een van mijn verstandskiezen (dat kon ik zelf ook wel zien). En de consequentie daarvan is dat ik dit jaar een bezoek aan een kaakchirurg dien te brengen.
En mijn leven is eigenlijk vrij simpel.... zolang je geen (nacht-)zuster bent die op zoek is naar een rijke man, moet je eigenlijk zo min mogelijk dokters zien.

Tot de volgende keer.