Vroom en Dreesman

Misschien heeft het met dit artikel te maken. Of met andere zaken, maar vanmiddag liep ik door de V&D. Dat doe ik wel vaker als ik een stad wil leren kennen. (Nou ja, ik ging eigenlijk alleen eens snuffelen op het Buikslotermeerplein, maar dat terzijde). Wat ik me bedacht was: hoe? Hoe is het zo gekomen? Vroeger vond ik de V&D wel een handige winkel. En veel heb ik er niet gekocht, hoewel, in Oss, dit jaar zeker wel twee dingen. Of eigenlijk vroeg ik me meer af 'Hoe los je dit op?'. Daar heb ik geen antwoord op. In ieder geval realiseerde ik me dat dit niet op te lossen zou zijn door de prijzen te gaan verlagen. Zeker niet op het Buikslotermeerplein, want daar is alles discount. Misschien hebben we gewoon genoeg en is een gedeelte van onze hebzucht ons gewoon wijs gemaakt. Aan de andere kant geloof ik al helemaal niet dat het ligt aan 'het internet', noem me ouderwets, maar als ik iets wil kopen wil ik het ook meteen hebben en niet twee of drie dagen wachten tot de PTT (of een andere vervoerder) het bezorgt heeft. Als ik een gekreukeld overhemd heb, wil ik het kunnen strijken en wel nu, niet nadat het strijkijzer geleverd is. Daarnaast, zowat iedere winkel waar ook in Nederland heeft eenzelfde assortiment, kortom, de wereld is er wel saaier op geworden.

Die participatie-wet.

Een aantal mensen weet dat natuurlijk, maar ik maak al geruime tijd gebruik van die voorziening en ik vind het maar niets. Het went wel, maar de eerste twee keer dat ik er een beroep op moest doen was het tranen met tuiten. Ik hoefde niet meteen mijn huis te verkopen, maar het is er natuurlijk uiteindelijk wel van gekomen. Op zich was dat niet zo erg want na een jaar of vijf had ik het wel gehad met Amsterdam. Maar een van de nadelen van de participatie-wet is dat ie door gemeenten uitgevoerd moet worden. Een gevolg is dus, dat telkens als je verhuisd, een ambtenaar van de nieuwe gemeente hetzelfde onderzoek uit moet voeren als in de vorige gemeente al gedaan is. Zo houd je jezelf als ambtenaren-corps natuurlijk wel in stand. Zeker als de omstandigheden, op die verhuizing na, niet gewijzigd zijn. En dan begint het volgende deel van het verhaal. In een nieuwe omgeving krijg je natuurlijk een nieuwe kans om een nieuwe baan te vinden. Niet dat dat in die nieuwe omgeving wel lukt, maar je mag het in ieder geval proberen. En als dat na een aantal maanden niet gelukt is, mag je, als je je woning hebt kunnen behouden, eindelijk je tegenprestatie gaan leveren. In B. is me dat uiteindelijk wel gelukt maar inmiddels had ik daar geen slaapplaats meer, ik sliep in A., maar ja, daar kon ik me dan weer niet inschrijven. Het gevolg was dat ik reiskosten voor mijn 'tegenprestatie' moest maken die natuurlijk niet vergoed werden. Maar goed, in B. had ik ook geen houdbare woonsituatie, dus dan maar door naar de volgende gemeente. Inmiddels was ik door al dat ge-verhuis zo oververmoeid geraakt dat ik uit de trein viel en het rijk, de verzekeringsmaatschappij, geconfronteerd werd met de medische kosten die gepaard gaan met een gebroken heup. Niet getreurd, na een jaar kon ik verder naar de gemeente G. En gelukkig hoefde ik daar geen tegenprestatie te leveren in de letterlijke zin van het woord (voor het rijk/de overheid). Gelukkig kon ik daar gewoon toegevoegde waarde leveren door de oudere medemens te helpen, maar dat mocht niet lang duren. Het nadeel van goedkoop (antikraak) wonen is dat je ook weinig rechten hebt, dus ging mijn zwerftocht door Nederland door naar de gemeente O. Hier vond men dat ik aan een chronische ziekte leed en om daaraan geholpen diende te worden, hupsakee, weer terug 'verhuizen' naar de gemeente A. Toen ik daar klaar was, weer hup terug naar de gemeente O. Daar had men inmiddels in de gaten dat ik eigenlijk ook maar een tegenprestatie moest gaan leveren die bestond uit het inpakken van kersenbonbons en het vullen van bierglazen. Dat leek mij gezien mijn chronische allergie voor kersenbonbons en lege bierglazen geen goed idee dus maar weer terug verhuizen naar een andere gemeente A. Hier kon ik verder behandeld worden, maar ja, als die behandeling klaar is, kan ik weer terug naar O. Zo blijven we bezig. Morgen het verhaal hoet het met een vriendin van me gegaan is.

Fatsoen moet je doen.

Fatsoen, daar denkt iedereen zo het zijne van, zo ook ik. En met name waar mensen samen komen, gaat het een rol spelen. Dat zie je met name in de trein. Zo vraag ik me af of je eigenlijk wel een stinkend bananen-ontbijt in een drukke ochtend-spits-trein kunt eten. Ik vind van niet. Aan de andere kant vond ik wel dat ik in diezelfde trein mijn fiets mee kon nemen, dat vond de conductrice dan weer goed idee. Maar al met al ziet het er wel naar uit alsof we samen op onze bestemming aan zullen komen, dat dan weer wel.

Beloofd

Ik had beloofd wat vaker te gaan bloggen. Maar nadat mijn bleu-tooth toetsenbord er vanmorgen wat minder zin in had, had ik er ook wat minder zin in. Dus dit wordt een wat chagrijnige blog. Dat was niet de bedoeling want ik was vrolijk vanmorgen. Vrolijk door een heel klein dingetje. Ik had mijn schoenen laten maken, waar je qua financieel geld niet vrolijk van wordt, maar de schoenmaker had een potje schoensmeer in mijn schoen gestopt. Daar word ik, zeker als het bijna Sinterklaas is, wel vrolijk van.

Koffie in de trein.

Koffie in de trein. Vroeger was dat simpel, er was maar een soort koffie en je betaalde gewoon met guldens. En eigenlijk was het niet eens duidelijk waar je de koffie kocht, nou ja, bij 'een kiosk'. Koffie in de trein is nu een heel andere belevenis geworden. Natuurlijk kun je nog gewoon koffie voor in de trein kopen bij een kiosk, maar ook een compleet koffie-avontuur is mogelijk bij de Albert Heijn. Je kunt kiezen uit wel 15 knopjes, als ik het goed heb en achter elk knopje zit een andere soort koffie. Dan begint het avontuur van afrekenen. Vroeger had een koffie gewoon een prijs. Nu heeft iedere koffie zijn eigen prijs. Maar er zijn maar twee varianten qua kopje, en al die kopjes hebben natuurlijk eenzelfde EAN-code, lastig. Ook moet je, bij de betaal-automaat aangekomen nog weten op welk knopje je gedrukt hebt, anders gaat het weer fout. Ik hoop maar dat ik zojuist op het juiste knopje gedrukt heb, maar om eerlijk te zijn

Maar weer eens gaan bloggen.

Het is hier een tijdje stil geweest. Teveel bezig geweest met Facebook, Twitter en andere dingen. Maar behalve dat ik op vrijdagavond of zaterdag-ochtend de neiging heb om persoonlijke vrienden persoonlijke mails te sturen lijkt het me ook leuk om het bloggen weer op te pakken. Naast deze algemene blog probeer ik soms ook wat meer op andere blogs te vertellen, maar je moet natuurlijk wel inspiratie hebben. Op dit moment heb ik eigenlijk weinig om over te bloggen, maar ik wil het wel weer op gaan pakken. Als er bijzonder nieuws is of ik gewoon wat wil melden zult u dat in de toekomst hier aan treffen. Groet.

Gisteren.

Gisteren realiseerde ik me ineens dat de reden waarom mensen vaak dezelfde redenen hebben meer te drinken of andere drugs te gaan gebruiken ofwel gedwongen hun huis moeten verkopen. Dat is vaak het vebreken van een (langdurige) relatie of langdurige werkloosheid. Die dingen veroorzaken dus een hoop ellende.

Ik baal van de hele situatie. Dit had niet mogen gebeuren.

Nooit zo bij stil gestaan.

Eind vorig jaar was ik van plan om iets te beginnen voor mezelf. Dat is ook een manier om aan werk te komen. Ik bedacht dat 'social media' consultant wel wat voor me zou zijn. Met name omdat ik dat gewoon leuk vind. Een probleem is natuurlijk hoe verkoop je je talenten, maar iets waar ik nog niet bij stil gestaan had was dat het ook wel eens riskant zou zijn. Nou horen we er af en toe wel wat over, dat er mensen ontslagen worden omdat ze domme dingen twitteren en ik ken zelf ook wel voorbeelden ervan, maar het werd me vannochtend pas echt helder. Het is natuurlijk logisch wel ergens dat normale rechtsprincipes van 'smaad', 'laster' en dat soort dingen in principe ook geldt voor communicatie op het internet.

Een tijdje niets.

Ik ben even stil geweest, zal wel met de feestdagen te maken gehad hebben. Of de donkere dagen in het algemeen. Maar januari is natuurlijk een ideale maand om fris van start te gaan. Zo is, naast mijn standaard goede voornemens, een van mijn voornemens om meer aan vrijwilligerswerk te doen. Natuurlijk doe ik liever betaald werk, maar zolang ik dat nog niet gevonden heb, doe ik het maar even op deze manier. En het afgelopen jaar heb ik ontdekt dat rechten en journalistiek me ook interesseren. Vaak vallen die dingen bij gebrek aan interactie stil, maar je kunt ze altijd weer oppakken. Over interactie gesproken, ik ben nog steeds niet social-media-moe. Dat schijnt ook een nieuwe ziekte te zijn. Twitter en facebook bevallen me evenals Skype prima als manier om te communiceren. En daarnaast heb je natuurlijk altijd nog de telefoon. Groet uit een koud Gouda.

Eindelijk.

Waarom het zo lang heeft moeten duren weet ik eigenlijk ook niet, maar eindelijk is het er dan. www.larsmennen.nl Niet dat ik daar mijn hele blog ga herhalen, want dat is niet mijn doel daar. Mijn doel daar is gewoon het vinden van een nieuwe baan. Maar wel leuk dat het er eindelijk is.

Rare dingen.

Bekijk ik de pageviews van mijn blog, blijk ik vooral bezoekers uit Polen te trekken. Waarom is me een raadsel, ik neem aan dat ze dit toch niet kunnen lezen. In ieder geval schrijf ik niet voor Pools publiek. Misschien dat er een of andere rare zoekmachine daar staat, maar daar wou ik nu niet zoveel aandacht aan schenken. Waar ik wel aandacht aan wilde schenken is het feit wat er nou in de maatschappij allemaal verandert door het internet. Het belangrijkste lijkt me toch dat je niet meer kunt liegen. Inderdaad verschuift er macht naar de consumenten. Aanbevelingen worden belangrijker, maar dat verschilt natuurlijk niet zoveel van de mond tot mond reclame van vroeger behalve dat het nu met een toetsenbord of de mobiele telefoon gebeurd. Iets anders waar ik dit weekend verbaasd over was, was het feit dat mensen, als Ajax een andere shirtsponsor krijgt, mensen over gaan stappen van de ene ISP naar een een andere, bijvoorbeeld Telfort. Kennelijk moet je als adverteerder ook de voetbalclub voorkeur van je klanten overwegen voordat je een voetbalclub gaat sponsoren.

Roken

Gisteren waren er twee vrouwen bij Pauw die het over roken hadden. Het waren longartsen maar dat doet er verder niet zoveel toe. En zelf heb ik inmiddels zoiets van was ik er maar nooit mee begonnen. Stoppen heb ik nog niet zo heel vaak geprobeerd, eigenlijk maar een keer, maar het heeft zich niet ontwikkeld zoals ik hoopte. Natuurlijk weet ik ook wel dat als ik echt niet kan roken omdat ik in een zieken- of verpleeghuis lig het ook niet doe en tijdens mijn slaap ook niet maar ik heb niet meer het idee dat de voordelen opwegen tegen de nadelen. Een van de maatregelen die deze mevrouwen voorstelden was het terugbrengen van het aantal verkooppunten. Ik vraag me af of dat zou helpen. Er zijn nu drie plekken waar ik mijn sigaretten koop, bij de sigarenboer, het pompstation of de supermarkt. Ik denk dat als de verkoop bij de supermarkt en het benzinestation zouden worden afgeschaft, ik minder zou gaan roken. Eerlijk gezegd denk ik dat ik dan gewoon meer bij de sigarenboer zou kopen. Toch maar eens proberen te minderen.

Nou, dat moet dan maar.

Lang heb ik niets voor nieuws betaald. Waarom zou je dat ook doen als media als de Volkskrant, de Telegraaf en zo meer gratis beschikbaar zijn. Maar ja, voor niets gaat de zon op en proefabbonnementen kosten ook niet veel. Na, alhier in Gouda, genoten te hebben van een proefabbonnement van zowel de Telegraaf als de Volkskrant, vond ik het vandaag dan eigenlijk ook niet meer dan logisch dat ik een soort van financiële bijdrage lever door € 5.- te betalen voor de artikelen die ik via Blendle krijg. Dat is natuurlijk wat anders dan een abbonnement op een krant, maar op de een of andere manier voelt het wel alsof ik een bijdrage lever aan de 'schrijvende pers'. Nou ja, er wordt in ieder geval wel wat geschreven, een drukpers komt er al lang niet meer aan te pas. Tot zover en tot zover. Groet.

Lezen en schrijven.

Doordat ik een tijdje andere dingen aan mijn hoofd had kwam er de laatste tijd niet zoveel van lezen en schrijven. Inmiddels lijk ik hier in Gouda ook mijn rust gevonden te hebben en staat alles op zijn plek, wat enerzijds rust geeft en dus ook de mogelijkheid om weer te lezen en te schrijven. Het komt niet vaak voor dat ik halverwege met een boek stop, maar met het boek Stoner, is dat dus wel gebeurd. Nou heb ik niet het idee dat ik veel gemist heb, dat is het voordeel van een boek, als je het niet leest, staat het gewoon stil en vandaag heb ik het weer eens ter hand genomen. Ik moet het ook maar gewoon uit lezen en hopelijk beschik ik daarna over voldoende middelen om ook weer andere boeken te gaan lezen en hoop ik ook het bloggen hier weer op te kunnen pakken. En zo hoop ik op een gegeven moment ook weer normaal aan het werk te kunnen.

2014

Is dat vreemd? Geen idee. In ieder geval was ik deze ochtend nogal vroeg wakker. Vroeger zou ik zeggen dat ik laat ging slapen, maar tijden veranderen. En ineens spoken er namen door mijn hoofd (Warnar, Coolen, Bakker). Dat waren respectievelijk de kapper, bakker en tandarts uit mijn jeugd. Je jeugd is iets wat je je hele leven mee sleept, daar valt weinig aan te doen. Gelukkig heb ik in veel opzichten een gelukkige jeugd gehad. Natuurlijk, ik ben van mijn fiets gevallen, dat hoort erbij, maar al met al ben ik er een gelukkig mens door geworden. Dat wilde ik even kwijt.

E-smoker.

Vandaag toch maar eens een tweede vulling voor de e-smoker gekocht. En eigenlijk wilde ik er helemaal naar overstappen maar dat is nog niet gelukt. In het begin was ik redelijk enthousiast. Het gaf ongeveer hetzelfde gevoel als een normale sigaret maar gaf minder overlast maar later beviel het toch minder. Ik wist niet waar de navulvloeistof te krijgen was en het bleek dat ik de sigaret in eerste instantie te vol vulde waardoor de vloeistof in mijn mond kwam en dat was niet lekker. Ga het gewoon nog een keer proberen.

Casettebandjes.

Tja, casettebandjes zijn natuurlijk eigenlijk iets uit de vorige eeuw. En op dit moment vind ik het wel jammer dat ik (even) geen enkele i-Pod of -Pad meer heb, maar dat is nu maar even zo. Ik heb nog WELeen casettedeck. En nu ik mijn stereo weer aan de praat heb, kan ik weer naar mijn oude muziek luisteren. En op die bandjes staat heel wat muziek die ik in mijn i-Tunes niet heb. En ik weet zowat nog steeds welk nummer er na het andere nummer komt. Er zat geen 'shuffle' op een casettedeck. Soms is het best verstandig om ook je oude schoenen te bewaren ook al heb je nieuwe.

NFC

Het is alweer een tijdje geleden dat ik wat geschreven heb. Een nieuw huis brengt allerlei andere beslommeringen met zich mee. Maar door twee gebeurtenissen de afgelopen week (Wel twee keer hetzelfde maar op verschillende plaatsen), dacht ik dat het wel weer eens tijd was voor een nieuw stukje. En dat terwijl ik normaliter nooit over technologie schrijf. Anyway (dat klinkt toch een stuk beter dan 'in ieder geval') lijkt het me wel slim om ook op het gebied van de OV-chipkaart eens te onderzoeken of er mogelijkheden zijn voor Near Field Communication (NFC). Het schijnt dat je middels de ING wel contactloos (met je mobiele telefoon) de koffie voor IN de trein kunt betalen, maar op de een of andere manier is het niet mogelijk om op een redelijke afstand je OV-chipkaart uit te lezen zodat je zeker uit checkt. En nu ben ik de afgelopen week al bijna twee keer vergeten uit te checken dus om een dergelijk proces te automatiseren lijkt me wel handig. Er zullen vast wel allerlei praktische bezwaren zijn waar ik nog niet aan gedacht heb, maar die zitten er aan het huidige systeem ook. ~Nader onderzoek leerde me het volgende: 'NFC heeft doorgaans een bereik van ongeveer 10 centimeter.' Tja, dan gaat het nog niet werken.~

De oude koffiekop.

Zoals enkelen bekend, heb ik de laatste tijd weer problemen met mijn Senseo-apparaat. Op de een of andere manier zijn die dingen zo gemaakt dat ze na een jaar kapot gaan en dat jaar is nu voorbij. Gelukkig woon ik in een vrij groot pand waar je zo af en toe vanalles kunt vinden, onder andere een oud koffie-zet-apparaat dat van niemand was. En wat blijkt nu? Met een ouderwets koffie-zet-apparaat zet en drink je toch heel anders koffie dan met zo'n Senseo apparaat. Bij zo'n ouderwets koffie-zet-apparaat moet je de koffie echt inschenken, dat is toch anders dan een kopje ergens onder zetten. Het verschil is vergelijkbaar met bier uit blik of bier uit de tap. In ieder geval ben ik, doordat ik nu koffie zet met een apparaat (anders dan een Senseo) de oude, zeshoekige koffiekop uit mijn studentenhuis weer eens gaan gebruiken. Sowieso stof je alles weer netjes af als je weer verhuisd bent. Gouda, 20 maart, 2014.