Nou, dat moet dan maar.

Lang heb ik niets voor nieuws betaald. Waarom zou je dat ook doen als media als de Volkskrant, de Telegraaf en zo meer gratis beschikbaar zijn. Maar ja, voor niets gaat de zon op en proefabbonnementen kosten ook niet veel. Na, alhier in Gouda, genoten te hebben van een proefabbonnement van zowel de Telegraaf als de Volkskrant, vond ik het vandaag dan eigenlijk ook niet meer dan logisch dat ik een soort van financiële bijdrage lever door € 5.- te betalen voor de artikelen die ik via Blendle krijg. Dat is natuurlijk wat anders dan een abbonnement op een krant, maar op de een of andere manier voelt het wel alsof ik een bijdrage lever aan de 'schrijvende pers'. Nou ja, er wordt in ieder geval wel wat geschreven, een drukpers komt er al lang niet meer aan te pas. Tot zover en tot zover. Groet.

Lezen en schrijven.

Doordat ik een tijdje andere dingen aan mijn hoofd had kwam er de laatste tijd niet zoveel van lezen en schrijven. Inmiddels lijk ik hier in Gouda ook mijn rust gevonden te hebben en staat alles op zijn plek, wat enerzijds rust geeft en dus ook de mogelijkheid om weer te lezen en te schrijven. Het komt niet vaak voor dat ik halverwege met een boek stop, maar met het boek Stoner, is dat dus wel gebeurd. Nou heb ik niet het idee dat ik veel gemist heb, dat is het voordeel van een boek, als je het niet leest, staat het gewoon stil en vandaag heb ik het weer eens ter hand genomen. Ik moet het ook maar gewoon uit lezen en hopelijk beschik ik daarna over voldoende middelen om ook weer andere boeken te gaan lezen en hoop ik ook het bloggen hier weer op te kunnen pakken. En zo hoop ik op een gegeven moment ook weer normaal aan het werk te kunnen.

2014

Is dat vreemd? Geen idee. In ieder geval was ik deze ochtend nogal vroeg wakker. Vroeger zou ik zeggen dat ik laat ging slapen, maar tijden veranderen. En ineens spoken er namen door mijn hoofd (Warnar, Coolen, Bakker). Dat waren respectievelijk de kapper, bakker en tandarts uit mijn jeugd. Je jeugd is iets wat je je hele leven mee sleept, daar valt weinig aan te doen. Gelukkig heb ik in veel opzichten een gelukkige jeugd gehad. Natuurlijk, ik ben van mijn fiets gevallen, dat hoort erbij, maar al met al ben ik er een gelukkig mens door geworden. Dat wilde ik even kwijt.

E-smoker.

Vandaag toch maar eens een tweede vulling voor de e-smoker gekocht. En eigenlijk wilde ik er helemaal naar overstappen maar dat is nog niet gelukt. In het begin was ik redelijk enthousiast. Het gaf ongeveer hetzelfde gevoel als een normale sigaret maar gaf minder overlast maar later beviel het toch minder. Ik wist niet waar de navulvloeistof te krijgen was en het bleek dat ik de sigaret in eerste instantie te vol vulde waardoor de vloeistof in mijn mond kwam en dat was niet lekker. Ga het gewoon nog een keer proberen.

Casettebandjes.

Tja, casettebandjes zijn natuurlijk eigenlijk iets uit de vorige eeuw. En op dit moment vind ik het wel jammer dat ik (even) geen enkele i-Pod of -Pad meer heb, maar dat is nu maar even zo. Ik heb nog WELeen casettedeck. En nu ik mijn stereo weer aan de praat heb, kan ik weer naar mijn oude muziek luisteren. En op die bandjes staat heel wat muziek die ik in mijn i-Tunes niet heb. En ik weet zowat nog steeds welk nummer er na het andere nummer komt. Er zat geen 'shuffle' op een casettedeck. Soms is het best verstandig om ook je oude schoenen te bewaren ook al heb je nieuwe.

NFC

Het is alweer een tijdje geleden dat ik wat geschreven heb. Een nieuw huis brengt allerlei andere beslommeringen met zich mee. Maar door twee gebeurtenissen de afgelopen week (Wel twee keer hetzelfde maar op verschillende plaatsen), dacht ik dat het wel weer eens tijd was voor een nieuw stukje. En dat terwijl ik normaliter nooit over technologie schrijf. Anyway (dat klinkt toch een stuk beter dan 'in ieder geval') lijkt het me wel slim om ook op het gebied van de OV-chipkaart eens te onderzoeken of er mogelijkheden zijn voor Near Field Communication (NFC). Het schijnt dat je middels de ING wel contactloos (met je mobiele telefoon) de koffie voor IN de trein kunt betalen, maar op de een of andere manier is het niet mogelijk om op een redelijke afstand je OV-chipkaart uit te lezen zodat je zeker uit checkt. En nu ben ik de afgelopen week al bijna twee keer vergeten uit te checken dus om een dergelijk proces te automatiseren lijkt me wel handig. Er zullen vast wel allerlei praktische bezwaren zijn waar ik nog niet aan gedacht heb, maar die zitten er aan het huidige systeem ook. ~Nader onderzoek leerde me het volgende: 'NFC heeft doorgaans een bereik van ongeveer 10 centimeter.' Tja, dan gaat het nog niet werken.~

De oude koffiekop.

Zoals enkelen bekend, heb ik de laatste tijd weer problemen met mijn Senseo-apparaat. Op de een of andere manier zijn die dingen zo gemaakt dat ze na een jaar kapot gaan en dat jaar is nu voorbij. Gelukkig woon ik in een vrij groot pand waar je zo af en toe vanalles kunt vinden, onder andere een oud koffie-zet-apparaat dat van niemand was. En wat blijkt nu? Met een ouderwets koffie-zet-apparaat zet en drink je toch heel anders koffie dan met zo'n Senseo apparaat. Bij zo'n ouderwets koffie-zet-apparaat moet je de koffie echt inschenken, dat is toch anders dan een kopje ergens onder zetten. Het verschil is vergelijkbaar met bier uit blik of bier uit de tap. In ieder geval ben ik, doordat ik nu koffie zet met een apparaat (anders dan een Senseo) de oude, zeshoekige koffiekop uit mijn studentenhuis weer eens gaan gebruiken. Sowieso stof je alles weer netjes af als je weer verhuisd bent. Gouda, 20 maart, 2014.

Eindelijk.

Raar... maar er heeft heel veel tijd overheen moeten gaan voordat ik weer wat rust vond. Voor mijn gevoel ben ik de halve wereld rond gereist maar eigenlijk ben ik de hele tijd gewoon in Nederland geweest. Weliswaar half Nederland: Almelo, Amstelveen, Breda en Heerlen, maar toch een behoorlijk stuk van Nederland. En nu zit ik dan ineens in Gouda. Weliswaar niet voor eeuwig maar het zou wel mooi zijn als ik hier toch op zijn minst de herfst haal. Een beetje rust heb ik zo onderhand wel verdiend.

Tot schrijfs.

Nieuwe omgangsvormen.

Nieuw gedrag leidt ook tot nieuwe omgangsvormen. En ik ben heel benieuwd hoe dat in dit geval zal gaan. Sinds gisteren ben ik (onder andere dankzij de recente ontwikkelingen) eigenaar geworden van een e-smoker. Je ziet ze nog niet zo heel veel en ik weet eigenlijk ook niet precies waar het nu wel en niet kan. Kijk, het lijkt wel op roken, maar het is het niet. 'Dampen' is iets wat ik bij de meeste mensen binnen wel zou durven zonder het te vragen. Maar om nou hier in het ziekenhuis te gaan dampen dat lijkt me dan weer niets. In de trein vind ik zo'n duidelijk grens geval. In een restaurant daarentegen vind ik het weer niet kunnen. Maar ja, deze nieuwe uitdagingen qua fatsoen waren voor mij niet de belangrijkste redenen om het te doen. Het meest benieuwd ben ik eigenlijk of ik me over een maand of twee/drie inderdaad fitter ga voelen en mijn huid er beter uit gaat zien. Er zal wel een nieuwe wereld voor me open gaan.

Longontsteking.

Over ziekten schrijf ik niet zoveel. Ongelukken trouwens ook niet. Gewoon omdat ik er niet zovel van weet en gelukkig ook niet zoveel mee te maken heb. Tot afgelopen woensdag dan. Kijk... ik merkte wel dat ik moe was... en ik merkte wel dat ik kortademig was, maar dat het een echte longontsteking was kon ik me niet voorstellen. De huisarts was hier echter vrij snel achter en zonder dat ik er erg in had zat ik in de auto van zijn vrouw, die ook arts is, op weg naar de eerste hulp van het ziekenhuis in Heerlen, niet wetend wat me verder te wachten zou staan. Inmiddels is het maandag en zit ik er nog steeds en zo erg is dat niet want de hele verhuizing is toch nog niet rond. De eerste paar uren waren eigenlijk het ergst. Daarna treed vrij snel herstel in. Maar een onverwachtte ziekenhuisopname is altijd vervelend: je hebt geen schone sokken bij je, geen schone onderbroek en er moet gewoon even voor je gezorgd worden. Gelukkig heb ik wat dat betreft erg fijne ouders en was alles weer vrij snel op orde. Het is nu even wachten wat de dokters vandaag zullen zeggen en met een beetje mazzel kan ik dan woensdag dan alnsog naar Gouda.

Ze snapt het niet.

Zoals wellicht bekend, komen er een aantal wijzigingen in de bijstandswet aan. Van sommige denk ik, dat is wel een goed idee, zoals het voldoende beheersen van de Nederlandse taal (ik vraag me echt af hoe die mensen dat dan in het verleden deden? Kwamen ze met een tolk naar de sociale dienst of zo). Maar ook dingen die mijns inziens weer duidelijk aantonen hoe ver de politiek van de werkelijkheid af staat. Zo is er de verhuisplicht bij het vinden van een nieuwe (vaste) baan. Op zich is het misschien niet eens zo'n slecht idee, ware het niet dat het zo goed als onmogelijk is om een andere woning te vinden zo lang je in (een vorm van) bijstand zit. Helaas weet ik inmiddels dat er verschillende vormen van bijstand bestaan. En ik weet ook wel dat je van normale bijstand ook nog wel rond kunt komen. Het wordt echter wat anders als je in een bijzondere vorm van bijstand valt, zoals de bijstand die je krijgt 'bij verblijf in een instelling'. Nu kan een instelling vanalles zijn. Dat kan een verpleegtehuis zijn waar je terecht komt omdat je je heup gebroken hebt of zo. Maar het kan ook een daklozen-opvang zijn. In beide gevallen valt je inkomen terug tot ongeveer 300 E.- per maand. En ook daar kun je, omdat je immers onderdak en eten hebt wel van leven, maar bij het aangaan van een nieuwe huurovereenkomst dient er vaak ook een borg voldaan worden. En je hoeft een econoom te zijn om te weten dat sparen voor een dergelijk bedrag met een dergelijk inkomen zo goed als onmogelijk is. Tot zover.

Slapen

Slapen, dat is meestal ook niet iets waar je wakker van ligt. Maar ik wil de komende tijd toch eens gaan proberen om pas om 24.00 te gaan slapen in plaats van 23.00. Een van de redenen daarvoor is het feit dat er vanmorgen om 6.00 geen koffie was, dat schijnt er alleen om die tijd op werkdagen te zijn. Niet kunnen slapen kan een behoorlijk probleem zijn, denk ik. En een verslaving aan slaappillen is volgens mij ook vrij ernstig. Vroeger lukte me dat eigenlijk vrij makkelijk, als laatste wakker blijven, tot laat in de kroeg blijven hangen maar later in het leven zijn andere dingen belangrijk, op tijd zijn en zo. Daarbij houd ik ook wel van de rust in de ochtend, maar er moet wel koffie zijn. En voor 9.00 zijn de meeste mensen toch niet bereikbaar.

Beelden van Heerlen.

Guido Belcanto - Op De Pechstrook Van Het Leven

Tijdje geleden.

Het is een tijdje geleden dat ik wat geblogged heb. Had even wat anders aan mijn hoofd en eigenlijk nog steeds. En er zullen vast nog wel mensen zijn die geloven dat een goede opleiding een garantie is voor succes, inmiddels ben ik zelf zo oud en wijs om te weten dat dat niet zo is. Wat dat betreft ben ik nu meer iemand geworden die meer geloofd in de tegeltjes-wijsheid: 'Van het concert des levens krijgt niemand een program.'. De afgelopen twee jaar heb ik op/in allerlei plaatsen gewoond waar ik helemaal niet had willen wonen: Almelo, een kamer in Amstelveen en Breda en nu is het Heerlen geworden. Tja, je leert Nederland zo wel kennen maar dat was eigenlijk nooit mijn plan of doel. Eigenlijk blijkt soms dat het voor elkaar krijgen van simpele dingen als werk en wonen best lastig kan zijn. Zal blij zijn als ik het weer voor elkaar heb.

Facebook.

In eerste instantie wilde ik wat gaan schrijven op facebook. Maar toen realiseerde ik me dat facebook veel intensiever gelezen wordt dan mijn blog (althans dat denk ik). Nu is mijn blog wel 'opener', je hoeft geen vriend van me te zijn om dit te lezen, toch heb ik het idee dat ik hier minder bezoekers trek. Goed, wat bedacht ik me vandaag? Dat ik toch wel blij zal zijn als ik weer 'normaal' woon. En wat normaal wonen is weet ik ook niet maar het zal wel iets van een sociale huurwoning of een vrije sectorwoning zijn. Een huis kopen zal er na mijn debacle in Amsterdam wel niet meer in zitten. Maar ja, voordat ik normaal kan wonen zal ik natuurlijk wel weer een normaal inkomen moeten hebben. En dat vind ik de laatste tijd best lastig. Nou weet ik niet of dat aan Almelo of Heerlen ligt maar misschien liggen de salarissen in Amsterdam sowieso wat hoger. En op zich wil ik ook best wel voor een lager inkomen werken (slechter dan nu kan het toch niet worden), het probleem is dat ze meestal voor dat soort werk toch weer andersoortige mensen zoeken. De situatie is helder, nu de oplossing nog.

Maar weer eens een bericht.

Het is een een tijdje stil geweest, was bezig met andere dingen, verhuizen en zo. Maar nu is het wel weer tijd voor een nieuw berichtje. En ik denk ook dat ik mijn blog nu voor andere dingen ga gebruiken dan dat ik hem in het verleden gebruikte. In eerste instantie gebruikte ik mijn blog met name om te kijken hoe het werkte, toen om gewoon wat dingen over mezelf te publiceren maar je kunt het ook gewoon gebruiken als een soort online notitieblok om de ideeën die je hebt uit te werken. Zo zit ik nu met die ideeën omtrent mijn belabberde financiële situatie. Daar moet ik toch eens wat aan gaan doen. Aan de ene kant door de inkomsten te verhogen en aan de andere kant door de uitgaven te beheersen en zo ook mijn schuld. En bij dat laatste zou de gemeente mij misschien inderdaad kunnen helpen. Omgaan met schuld kan meerdere vormen hebben dan alleen WSNP. Ook zaken als betalingsregelingen kunnen soms een mogelijkheid zijn. Maar ja, betalingsregelingen zijn natuurlijk alleen mogelijk als je inkomen boven de beslagvrije voet ligt. Laten we dus eerst maar eens proberen om mijn inkomen op dat niveau te krijgen. En dat kan alleen maar door te solliciteren en je dus weinig aan te trekken van het gejammer over de arbeidsmarkt dat het moeilijk is en er in Zuid-Limburg geen werk zou zijn voor hoger opgeleiden. Daarbij wat is 'hoger opgeleid?' Het lijkt me dat dat betekent dat je zowel werk voor hoger als voor lager opgeleiden kunt doen en dat het andersom misschien wat lastiger is. Wat absoluut niet wil zeggen dat het voor lager opgeleiden niet mogelijk is om succesvol te zijn. Dus we gaan maandag met een toch maar wat meer open houding naar de SHV van de gemeente Heerlen en het gewoon inderdaad zien als een vorm van hulpverlening en het eens niet zo eigenwijs bekijken. Mijn eigenwijsheid is soms een valkuil.

Om de zoveel tijd.

Om de zoveel tijd vraag ik me af of ik wel door zal gaan met dat bloggen. Ik bedoel, ik weet nu wel hoe het werkt dus zo spannend is het allemaal niet meer. En ik vraag me ook wel eens af voor wie of wat ik het doe. Geld verdien ik er niet mee en echt veel reacties krijg ik ook niet. Daarbij zijn er veel interactievere media zoals Twitter en facebook, dus als dit het laatste bericht is, dan is dit het laatste bericht.

Alweer.

Zoals het er naar uit ziet ga ik binnenkort weer verhuizen. Dat kun je zo hebben met anti-kraak. Alleen als je de hele tijd verhuisd is het natuurlijk ook lastig om een vaste baan te vinden. Nou vind ik flexibel werken niet zo erg, sterker nog, ik vind het wel uitdagend, maar misschien is het zo toch allemaal iets te uitdagend. Het is toch vervelend als je zo vaak moet vertrekken. En deze keer eigenlijk niet eens zozeer vanwege een gebrek aan geld of zo, maar gewoon omdat het pand gesloopt word. Ach, het voordeel is hopelijk dat ik hierna een huis vind met een normaal gasfornuis, wasmachine en verwarming.

Heerlen

Al een tijdje niet meer geschreven. Dat komt onder andere omdat ik dankzij een pin in mijn heup een tijdje in een kliniek gezeten heb. Inmiddels kan ik weer lopen, maar in een rolstoel kan ik me ook voortbewegen. De pijn van de Dynamic Hip Screw is nog niet helemaal weg, maar met een stok kan ik weer lopen. Pas de afgelopen tijd realiseer ik me dat ik eigenlijk al een jaar bezig ben met de meest essentiële menselijke behoefte, het hebben van onderdak. Daarvoor heb ik vrij veel gereisd en beseft dat je eigenlijk niet veel meer nodig hebt dan wat geld, schone onderbroeken en sokken. Het vervelende is dat het hele circus waarschijnijk binnenkort van voren af aan begint, maar tja, dat weet je als je antikraak gaat wonen. Dan breken we wel weer een ander been.