Ethische zaken

Er gebeurt hier niet zoveel. Dat is een van de redenen waarom ik zo weinig blog. Daarbij vind ik bloggen in de loop van de tijd ook een beetje eng geworden, immers iedereen kan het later nalezen. Niet dat iedereen dat zal doen, maar iedereen met internet-toegang zou het kunnen. En sinds de moord op Theo van Gogh moet je gewoon opletten met wat je zegt.
Anyway, waar ik vandaag eens een stukje over wilde schrijven was het krijgen van kinderen. Niet dat ik er persoonlijk wat mee te maken heb, maar toch.
Voor de duidelijkheid, zelf heb ik geen kinderen, ooit heb ik ze wel gewild maar ook ooit werd ik verliefd op een vrouw die geen kinderen wilde. Ik dacht, een vrouw die geen kinderen wil, dat is een stuk goedkoper.
De situatie is nu dat er een vriendin, nou ja, vage kennis, van me zwanger is maar er bij mijn weten geen vader-figuur in zicht is. Dat vind ik op zich een slechte zaak.
Bij mijn weten heeft zo op dit moment wel een soort van lesbisch getinte relatie en ik vind dat eigenlijk maar niets, een kind met twee moeders.
Een andere vrouw die ik ken heeft een kinderwens. Dat komt nu eenmaal voor. Daarnaast heeft ze ook allerlei verslavings-, psychische en financiële problemen. Wat ik vreemd vind is dat ze, in haar wens om kinderen te krijgen, wel geholpen word door allerlei medische instanties. Dat vind ik op zich geen goede zaak, maar ja, misschien ben ik een ouderwetse, traditioneel ingestelde man.....

Verschillende gezichtspunten

Toch is het wel grappig om her en der de verschillende, sommige niet gehinderd door enige voorkennis, reacties op het piefpafpoefen in Noorwegen te lezen.

Zo las ik vandaag de visie dat de jongeren op het eiland een soort Hitler-jugend waren, waarom? Ik geloof dat het enige argument was het feit dat het jongeren waren die zich met politiek bezig hielden.

Tja, als we zo gaan beginnen....

Logica

Eigenlijk hang ik teveel rond op het internet. Zo ook vandaag.

En soms zijn de redeneringen die je leest wonderbaarlijk.
Gisteren deed er iemand pief, paf poef in Oslo en dat is, lees ik op het internet, de schuld van Wilders. Er wordt een autochtone Noor verdacht van het pief-paf-poeffen. Nou denk ik dat dat weinig uitmaakt. Als een lief moslimmensje had gepiefpafpoeft was het waarschijnlijk ook de schuld van Wilders geweest.

Men zoekt immers altijd naar een zondebok.

Aha... daar betaal ik dus premie voor...

Geachte heer ...,



Speciaal voor vrouwen heeft Agis nu het Vrouwenspreekuur. Vrouwen kunnen al hun vragen rond zorg en gezondheid stellen aan onze vrouwelijke zorgcoaches.

Dat vond ik nou eens wijze taal...

Vandaag zat ik een stukje film te kijken. Daarin kwam de volgende zin voor "The solution is the problem", dat is Engels voor de oplossing is het probleem, eigenlijk is dat mooi verwoord een omschrijving voor de Griekse tragedie.
Omdat ze een te grote staatschuld hebben (omdat ze in het verleden teveel geleend hebben en een aantal andere zaken) gaan we ze nog meer lenen.

Dat zijn van die mooie cirkelredeneringen.

Interessant stuk.

Vandaag las ik een interessant stuk bij de verslaggever van een dagblad van het Noorden.
Bij mijn weten hebben we in Nederland inderdaad een rijtijdenbesluit. Daarin is vastgelegd hoe lang een beroepschauffeur mag rijden. Maar waarom hebben we eigenlijk niet eenzelfde besluit voor rechters of politici? Ook voor hen kan wat rust goed zijn, lijkt me.

Bezuinigen

Bezuinigen is nooit leuk maar het schijnt soms te moeten. En ergens is het natuurlijk helemaal vreemd om aan de ene kant te bezuinigen en aan de andere kant geld uit te lenen aan Griekenland.
Bezuinigen op defensie, kan ik me wat bij voorstellen, bezuinigen op cultuur daar kan ik ook nog begrip voor opbrengen maar bezuinigen op de zorg, ik geloof dat ik daar de meeste moeite mee heb.

Leuk

Citaat

Onze voornaam zegt niet alleen veel over de sociaal-economische achtergrond van onze ouders, maar ook over hoe traditioneel of modieus ze in het leven staan. Dat concludeert de Utrechtse naamkundige Gerrit Bloothooft na onderzoek van haast 300 duizend gezinnen.
Zo hebben trendgevoelige mensen met een laag inkomen de neiging om zich te laten leiden door namen van de televisie: Wesley, Kevin, Samantha, Kelly.

De laatste jaren zijn in die groep Italiaanse en Spaanse namen in opkomst (Alicia, Diego, Lorenzo), terwijl de Engelse namen wat aan populariteit inboeten.

Bij de traditioneel ingestelde mensen met een hoog inkomen zijn vooral Hebreeuwse, Friese en Scandinavische namen populair. Sem, Jelle, Lars en Marit vervangen zodoende steeds meer traditionele elitenamen als Roderick, Liselotte en Rutger.

Eigen volk eerst...

Je schijnt het weer te mogen zeggen. En ergens is er natuurlijk ook wel een reden voor.
Een Europese eenheid is natuurlijk prima en solidariteit is ook een groot goed, maar soms is het verbazingwekkend waartoe het leidt.

In Nederland vinden er allerlei onderhandelingen plaats over het verhogen van de pensioenleeftijd.
In Nederlands vinden er gesprekken plaats over solidariteit met de Europese partners.

Dat is prima, maar harmoniseer dan ook de pensioenleeftijd.
Daarbij is het mooi dat in Nederland de pensioenleeftijd verhoogd wordt tot 67, maar ik vraag me dan ook af of mensen van 63 en of ouder (63 is een vrij willekeurige grens) tot die leeftijd ook een sollicitatieplicht blijven houden?

Zelf heb ik inmiddels een leeftijd bereikt waarop ik soms weer enigszins cynisch aan het worden ben. Eerst zien dan geloven.
Of, het is leuk een maatregel te verzinnen, maar hoe wou je hem uitvoeren?

Vraag ik me dan af...

Zou die accountant van die instelling (de Hogeschool inHolland) eigenlijk wel weten dat een OV-jaarkaart geen € 19.000 kost?

Verder kreeg een bestuurslid 19.000 euro voor de jaarlijkse ov-kaart en werden voor duizenden euro’s aan accessoires van leaseauto’s aangeschaft.

Kleuren

Deze avond werd ik weer gebeld of ik misschien geinteresseerd zou zijn in groene stroom. De keuze die me geboden werd was eigenlijk niet groot. Ik kon stroom krijgen of groene stroom.
Om het gesprek maar niet al te lang te rekken heb ik maar niet gevraagd of ze ook nog gele, oranje of blauwe stroom hadden...
De keuze was eigenlijk simpel: wilt u stroom of wilt u groene stroom?

Ik wil gewoon dat het licht brandt en de computer het doet... de kleur van de stroom interesseert me verder niet zoveel.

Zijn we nu echt zo dom?

Zojuist las ik het volgende stuk in 'de kwaliteitskrant' van Nederland (het NRC):

Klanten die binnen tien jaar bij DSB weg willen, krijgen daarnaast een vertrekboete van 3,5 procent van de hypotheeksom. Omdat DSB in 2005 begon met de verkoop van eigen hypotheken, is deze boete op alle lopende hypotheekcontracten van toepassing. Bij een hypotheek van tweehonderdduizend euro bedraagt de vertrekboete zevenduizend euro, rekent de VEH voor.

Tja, daar hebben we toch echt de VEH voor nodig, om uit te laten leggen dat 3.5% van € 200.000 € 7.000 is...

En dit is mijn 1600e bericht..

Renovatie

Al enige tijd leef ik tussen de rommel. Toen de huizenmarkt in elkaar stortte dacht ik, laat ik mijn huis ook maar eens verkopen.... nou ja, eigenlijk was het meer de Rabobank die dat voor me bedacht, maar dat terzijde.

Het gevolg daarvan is dat ik nu al enkele maanden tussen de verfsnippers leef (binnen) en de zandkorrels van buiten.
Buiten gaat men nu langzaam ook met het schilderen beginnen, binnen hoef ik gelukkig alleen de deurstijlen nog maar.

Maar goed, renoveren is een behoorlijk ingrijpende gebeurtenis.

Opruimen

Eigenlijk is het wel weer eens tijd om wat op te ruimen.

Vroeger, toen we nog internet 1.0 hadden (alleen werd daar toen nooit de versie bij vermeld) maakte ik nog wel eens gebruik van FLOPPIES... dat klinkt tegenwoordig als een berg konijnen bij elkaar.
En bewaarderig als ik ben heb ik natuurlijk al die floppy's bewaard. Nou ja, de 5.25 varianten zijn bij een eerder verhuizing al richting vuilnisbak gegaan, nu de 3.5 varianten nog. Geen idee wat ik ermee moet.

Maar de afgelopen week heb ik nog wel geluisterd naar muziek vanaf een casettebandje... als je in deze tijd nog woorden als 'floppy' en 'cassettebandje' kent, dan ben je oud.

Teleurstellende ervaringen...

Iedereen heeft wel eens teleurstellende ervaringen. Hetzij met mensen, hetzij met dingen. Lastig is dat.
Laatst heb ik al wat geblogged over mijn (kleine) teleurstellende ervaring met mijn nieuwe mobiele telefoon, maar daar kan ik nu wel mee leven.
De functionaliteit van de Nokia is iets minder dan de Blackberry is wat minder, maar de problemen die er waren bleken vrij makkelijk oplosbaar.
Anders liep het gisteren met de iPod.
Eigenlijk ben ik al jaren een tevreden gebruiker van de normale iPod, gewoon met zo'n wieltje draaien naar een mooi stukje muziek of jezelf laten verassen welk nummer er nu weer naar boven komt.
Mijn oude iPod had het echter begeven (je moet er ook geen bier overheen gooien) dus dacht ik, ik ga voor een nieuwe.
En daar ik een redelijke internet adept of addict ben, dacht ik, ik ga voor de i-Pod Touch. Dat had ik dus niet moeten doen.
Ten eerste is ie vrij prijzig en ten tweede functioneerde die voor geen meter. Het kan natuurlijk aan mij liggen, misschien zijn mijn vingers te dik, maar het toetsenbord van de iPod begreep me niet.
Het lukte me nog net om er muziek op te zetten, maar die muziek was daarna nergens meer te vinden.
Een leuke functionaliteit leek me dat ik daar ook mijn mail op zou moeten kunnen lezen, maar ja, dan moet je natuurlijk wel je mail-account in kunnen stellen.
Toen ik uiteindelijk tot de conclusie kwam dat noch het beluisteren van muziek, noch het lezen van mail mogelijk was op mijn nieuwe iPod besloot ik dat ding maar terug te brengen. Je wilt immers wel waar voor je geld.
Het terug brengen is uiteindelijk wel gelukt.... en ook het terugkrijgen van mijn geld is gelukt maar de verkoper was er natuurlijk niet zo blij mee.
Natuurlijk zitten er (zelfs na kort gebruik) krasjes op dat ding.
En natuurlijk was ik chagrijnig dat het allemaal niet werkte dus had ik het wat slordig ingepakt.

Nou ja, ik ben een ervaring rijker en een illusie armer. Of en hoe ik nu in de toekomst onderweg muziek ga luisteren weet ik nog niet, maar als ik nog ooit iets van Apple koop zal het een simpeler ding zijn.
En door de negatieve ervaring met dit ding denk ik in de toekomst ook liever gewoon door te werken met een laptop in plaats van een iPad.
Niet alle vernieuwingen blijken een verbetering.

Ditzo...

Je gelooft het niet, maar het staat er echt. Ik moet 'herinneringskosten' betalen.

Wat dat zijn, mag Joost weten, een soort klantkosten maar dan anders, maar tja, ik ga ze toch maar betalen en ik ben bang dat er ook niet echt over te onderhandelen valt.

Deze kosten worden in rekening gebracht door KPN. Wat ze daarvoor gedaan hebben is me een raadsel. En als het nou 'incassokosten' waren, dan kon ik het nog begrijpen, maar 'herinnerings-kosten'. Wat zouden ze daarvoor gedaan hebben? Een keer op een knopje gedrukt waardoor er een factuur uitkwam?
Als dat zo is, is het eigenlijk verbazingwekkend dat er op een normale factuur niet een regel staat 'factuurkosten', immers de eerste keer dat ze die factuur stuurden zal het proces niet echt anders zijn geweest...
Maar goed, de dienst die KPN levert is natuurlijk sowieso een lastige tegenwoordig. Zo deed gisteren mijn Nokia raar.... en dan is het natuurlijk de vraag, ligt dat aan KPN, aan Nokia of aan mij (ik had natuurlijk ook mijn mobiel in het water kunnen hebben gegooid).
Vroeger kon je, als iets kapot was gewoon ruilen. Bij Nokia is dat niet meer zo. Eerst moet je allerlei schermen invullen en als je dan eindelijk op het blad bent waar je kunt kiezen wat er nu hapert, zit jouw fout er natuurlijk net niet bij.

Leuker kunnen we het niet maken... en waarom zouden we makkelijk doen als het moeilijk kan?

Te mooi om onvermeld te laten....

De dekkingsgraad van pensioenfonds ABP is weer op peil. In heel Nederland gingen duizenden mensen juichend de straat op, toen het nieuws bekend werd. Met name in Dokkum en Den Haag werd de nieuwe dekkingsgraad dinsdag uitbundig gevierd op de grote pleinen in de stad. Ook in Amsterdam was het druk: volgens de politie stonden er rond het middaguur bijna 60.000 mensen op het Museumplein. Er zouden geen noemenswaardige ongeregeldheden hebben plaatsgevonden.

Wiskundelerares Miranda Grevelink stond dinsdagmiddag tussen de feestende menigte op de Neude in Utrecht. Ze kon het nieuws nog nauwelijks bevatten: “Ik werd vanochtend gebeld door een vriend die zei dat de dekkingsgraad van het ABP weer op peil was. Ik dacht eerst dat het een zieke grap was, maar het bleek echt waar. Dit is een historische dag voor Nederland, zeker na al die fluctuerende rentes en lage indexaties.”

Net als andere pensioenfondsen kampte het ABP lange tijd met de gevolgen van de kredietcrisis, waardoor de dekkingsgraad kelderde tot onder de 90 procent. Mede door de stijgende beurskoersen werd het herstel ingezet en eind vorige maand stond het ambtenarenfonds op 111 procent, ruim boven het vereiste minimum.

Voor Grevelink was het vooral een emotionele dag: “Dit gevoel is niet te beschrijven. Mijn ouders hebben de financiële crisis van 2008 meegemaakt, dus ik heb de grote onzekerheid van dichtbij meegekregen. Veel mensen kunnen zich niet voorstellen hoe het voelt als de pensioenen niet worden aangepast aan de inflatie. Nu ligt de dekkingsgraad zelfs ruim boven het wettelijk bepaalde minimum van 105 procent: ik heb er geen woorden voor.”

Dat deed me denken....

Dit bericht in de Elsevier deed me denken aan de film van vorig weekend (Inside job). Ook in de top van de financiële wereld is niets menselijks mensen vreemd.

Probleem is natuurlijk wel dat deze aanhouding komt op een moment dat Europa dat niet kan gebruiken.