Wat heeft dat voor zin?

Okay, er is een hack geweest bij Odido. Er zijn wel vaker hacks geweest. Volgens een vriend moet ik nu aangifte doen van diefstal. Immers 'mijn gegevens' zijn gestolen. Maar ja, het zijn wel mijn gegevens, maar als ik ze overdraag aan Odido ben ik volgens mij, juridisch gezien, geen eigenaar meer van die gegevens. Een ander interessant aspect van die hele hack is of het zinvol is om over te stappen van provider. Misschien wel als het goedkoper is, maar je gegevens bevinden zich toch al ergens op het dark-web en dat probleem los je er niet mee op. Het kan natuurlijk wel een signaal-functie naar Odido hebben. Eerlijk gezegd heb ik het idee dat het wel mee zal vallen, maar ik wil het ook niet onderschatten.

Schoon

De afgelopen jaren heb ik meer discipline, geloof ik. Nou ja, vroeger had je natuurlijk ook wel een week-ritme. Een van de goede dingen in mijn weekritme is dat ik iedere vrijdag-ochtend mijn huis schoon maak. Da's altijd prettig. En mijn lichaam douche ik ook elke ochtend. Naarmate ik ouder word wil ik eigenlijk ook van binnen schoon zijn. Langzaam begin ik te merke dat dat roken toch zo zijn consequenties heeft, dat mijn longen niet meer zo schoon zijn. Terwijl ik voirg jaar tijdens die long-ontsteking eigenlijk vrij makkelijk kon stoppen. Dat had ik gewoon vol moeten houden. Toch wat meer mijn best voor doen. En, in aansluiting op mijn vorige post, eerst overwoog ik dit stukje met deze vulpen te schrijven, maar ja, als je iets met een vulpen schrijft weet je zo goed als zeker dat niemand het leest. Hier is die kans iets groter.

Kan dit ook?

Eigenlijk was het mijn bedoeling om meer met een vulpen in een papieren dagboek te gaan schrijven. En op zich is dat ook nog steeds wel het plan. Ik heb nog genoeg papier, inkt en vulpennen. Maar ja, de kans dat iemand mijn dagboek gaat lezen is vrij klein. Sterker nog, ik denk dat niemand dat gaat lezen. Maar sinds kort heb ik ook weer een werkend toetsenbord bij mijn iPad, dus laat ik dat ding maar ook maar eens wat vaker gaan gebruiken.

Ik blog eigenlijk zelden meer....

Het komt zelden voor dat ik nog een aanleiding zie om te bloggen. Deze ochtend zie ik die wel. En soms vraag ik me ook af "Waarom Google ik je naam nog?". Dat doe ik overigens zowel bij mannen als bij vrouwen. Zo kwam ik er onlangs achter dat een oude vriend van me bij een ongeval om het leven is gekomen en kwam ik er deze ochtend achter dat een ex van me een kind gekregen heeft. Doe dat me wat? Ja, dat doet me wat. De ene ex is de andere niet. En soms denk ik dan, ik ben blij dat ik de vader van haar kind niet ben geworden en soms doet het me ook verdriet. Dan geeft het me het idee, ik had ook de vader kunnen zijn. Maar ik ben het niet. Er gaat wel eens iets mis in een mensenleven. Niet dat ik nou zo graag vader had willen worden, maar misschien toch. Nou ja, gedane zaken nemen geen keer. Eind, ex, Amen.

Energie-transitie en zo...

Ergens is het me een raadsel waarom ik dit loop te typen. Praten en er een vlogje van maken gaat op zich veel sneller, maar ja, anders zou ik voor niets blind hebben leren typen. Nou voel ik me geen expert op het gebied van de energie-transitie, maar wat je niet bent kun je worden. En sja, ik ben bang dat het niet zoveel zin heeft om nou voor of tegen die energie-transitie te zijn net zomin als het zin heeft om voor of tegen de klimaat-verandering te zijn, sommige dingen gebeuren nou eenmaal. Hoewel ik wel het idee heb dat de energie-transitie een gevolg is van de klimaat-verandering.... Maar goed om een lang verhaal kort te maken, van mij hoeft die energie-transitie niet zo... ik hoef niet zo nodig een elektrisch fornuis. Zo heb ik zelf, toen ik net verhuisde best bewust een gasfornuis genomen. Gewoon omdat ik het prettiger vind koken. Daarbij heb ik ook het idee dat de kwaliteit van het stroomnet achteruit gaat, maar daar kan ik me in vergissen. Vroeger lette ik er eigenlijk nooit zo op. Ik kan me wel herinneren dat het op Curacao vrij normaal was dat de stroom uit viel en dat we dat hier niet gewend zijn. Het is wel, zoals wel meer, gewoon materie waarin ik me wat meer wil verdiepen....maar ja, hoe doe je dat? Op zich kan ik er niet veel boeken over vinden.. aan de andere kant heb ik ook nog niet gezocht maar daarbij is het lezen van boeken over een onderwerp tegenwoordig ook niet de manier om expert op een bepaald gebied te worden. Andere dingen waar ik me nog in wil verdiepen zijn SEO en SEA waarbij ik zeker het eerste nogal vaag vind, maar misschien ga ik het ooit wel begrijpen.

Bewind

Goede voornemens...

Het is misschien wat raar om het op 2 februari nog over goede voornemens te hebben. Aan de andere kant, blue monday ligt alweer een tijdje achter ons, dus is het op zich ook best een aardig moment om de goede voornemens te evalueren. Jarenlang had ik de standaard-goede voornemens, gewoon stoppen met roken en drinken en meer gaan sporten. Dat eerste lukte meestal niet, dat tweede gedeeltelijk. Dit jaar heb ik iets andere goede voornemens. Mijn plan is en was om wat meer te gaan lezen en wat vaker een colbert te dragen. Dat laatste klinkt natuurlijk helemaal als een wat raar voornemen, maar zo heeft ieder zijn ding. En anders dan andere jaren, lijk ik erin te slagen om deze voornemens tot nu toe ook nog best aardig te kunnen realiseren. Kortom, misschien word ook ik langzaam ouder en wijzer.

Het geheim van de kwijt geraakte dingen...

Eerlijk gezegd denk ik dat iedereen wel eens wat kwijt raakt. Ook al zijn het maar hele domme kleine dingen. Zo ben ik sinds kort kwijt: 1 rugzak, 1 handschoen en 1 bloedprik formulier. Nu kun je natuurlijk zeggen, dan koop je toch gewoon nieuwe. En tot op zekere hoogte is dat natuurlijk ook zo. Rugzakken, handschoenen en bloed-prik-formulieren overlijden niet, ze zouden zomaar nog eens terug kunnen komen. Maar toch vraag je je dan af, hoe heb ik die dingen kwijt kunnen raken? Een rugzak zit op je rug en doe je pas af als je weer thuis bent. Zo zit ook een handschoen aan je hand, tot je weer thuis bent. En waarom zou een andere in jouw naam zijn of haar bloed laten prikken? Kortom, waar zijn die dingen? Ach, als de Heilige Anthonius het wil, vind ik ze wel weer terug. Tot zover.

Morgen...

Ik denk dat ik morgen hier in Weert maar eens naar de kerk ga. Dat was al een tijdje mijn voornemen, maar nu wil ik het echt maar eens doen. Om maar weer eens aan Onze Lieve Heer te vragen of ik wel goed gehandeld heb. Als je er zeker van bent dat je dat gedaan hebt, hoef je die vraag niet te stellen, maar ik denk dat ik die vraag morgen toch maar eens wil stellen. Als mijn kerkgang morgen gelukt is, laat ik dat wel weten.

Geen slapende honden wakker maken.....

Eigenlijk wilde ik al een heel tijdje op honden passen. Een of twee of zo, dat leek me wel wat. In mijn enthousiasme zit ik nu met tien honden opgescheept. En een paard. De normale hond is best normaal, dat is nog wel te doen. Maar tien niet zindelijke pups dat is wat meer werk. En in een ander huis moet je ook telkens opnieuw je weg vinden. Op de een of andere vreemde manier (maar ik zit ook in het buitenland) kreeg ik voor het paard niet eens water uit de kraan. Al met al blijkt deze klus me dus wat meer moeite te kosten dan ik dacht.

285 b WvS

285 b WvS is gewoon een wetsartikel. In die zin niets bijzonders. Daarnaast is het ook de titel van een boek. Ook niets bijzonders. Verder is het een klacht-delict, dus als niemand iets doet, gebeurt er ook niets. Ooit had ik, niet geheel onterecht, bijna een 285 b WvS aan mijn broek, net nadat ik naar Amsterdam verhuisd was. Een telefoontje van de Politie deed me beseffen dat ik niet goed bezig was en veranderde mijn gedrag. Morgen wil ik weer naar Amsterdam gaan. En ik heb totaal geen zin om ook maar een dreiging van een 285 b WvS aan mijn broek te krijgen. Daarom maar geen OV-fiets huren.

Interessante vergelijking

Column Rosanne Hertzberger Rosanne Hertzberger Over Rosanne Hertzberger Iedere week schrijft wetenschapper Rosanne Hertzberger over de raakvlakken tussen wetenschap en het dagelijks leven. 1253 gewonden, 7 ogen verwijderd, 10 vingers geamputeerd plus één dodelijk slachtoffer bij het carbidschieten. Dat was de opbrengst van weer een nachtje knallen. En waarvoor? Voor niets. Een lichtflits. Een knal. De oogartsen zijn er al jaren zeer uitgesproken over en roepen tegen iedereen die het wil horen dat deze waanzin moet stoppen. Niemand wil een oog van een kind verwijderen of de aan stukken gereten hand van een elfjarige amputeren. De chirurg die het kind moest opereren schreef er een aangrijpend relaas over. Over hoe stil het was in de operatiekamer. Over hoe anders het vuurwerk had geklonken daarna. „Kan iemand me uitleggen waar we mee bezig zijn in dit land?” En toch is het telkens best selectief welke hobby’s en activiteiten medisch specialisten graag verboden zien worden. Neem de wintersport. Zelfde weekend, nieuwjaarsdag. Een 28-jarige Nederlandse vrouw komt te overlijden bij het afdalen van een piste in Tirol. Eerste Kerstdag verongelukte een twaalfjarig meisje bij een ski-ongeval. In heel Oostenrijk vielen er de afgelopen twee maanden alleen al dertien doden. Tel daarbij alle gescheurde kniebanden, gebroken onderarmen, gebroken bekkens, hoofd- en hersenletsel op die skiërs en snowboarders oplopen. Al die wintersporters die door reddingswerkers in de ‘banaan’ moeten worden vastgebonden of per helikopter naar een ziekenhuis worden getransporteerd. En u weet natuurlijk hoe artsen reageren wanneer ze weer eens een bewusteloos lawine-slachtoffer binnen krijgen. Stop toch met dat skiën! Houd op met die waanzin! Dat hersenloos roetsjen van die bergen. Welnee. Grapje natuurlijk. De orthopeed gaat straks lekker zelf een weekje naar de sneeuw. In een parallel universum waarin dokters na hun maatschapsborrel liefst gezamenlijk wat cobra’s en nitraatbommen afstaken had men nooit zo hard geoordeeld over vuurwerkpret. Maar vuurwerk is ‘laag’ vermaak en een skivakantie is een statussymbool. Wintersport is het terrein van filmsterren en bankiers, van de premier en de koninklijke familie. Artsen praten steeds meer mee in het publieke debat en dat is maar goed ook. We kunnen alle stemmen goed gebruiken. Ik zou het liefste zien dat er ook vanuit andere beroepsgroepen wat publiekelijker wordt mee gedebatteerd en dan liefst niet door de communicado’s, maar door de consultants, ingenieurs, programmeurs en teamleiders zelf graag. En toch moeten we niet vergeten dat de mening van experts ook maar een mening is. Dat geldt ook voor artsen. De wereld bezien vanuit het ziekenhuis is ook maar een perspectief, bovendien afkomstig van een hoogopgeleide en vermogende beroepsgroep die het ene letsel beoordeelt als ‘pech, dat had mij kunnen overkomen’ en het andere als ‘hier moet de politiek iets aan doen’. Overigens is het natuurlijk een slecht idee om vuurwerk of wintersport te verbieden of welke andere riskante hobby dan ook. Deze wereld dreigt té veilig en té betuttelend te worden waarin elke risico moet worden uitgebannen en elk ongeval een aansprakelijke moet hebben. Daarbij is een van die twee hobby’s een probleem dat zichzelf de komende jaren oplost: de wintersport. Nu al zijn de helft van de skiliften in Frankrijk gesloten en wordt het zelfs voor kunstsneeuw zo langzamerhand te warm. De wintersport van al die vermogende invloedrijke mensen zou zomaar eens van groot belang kunnen worden. Effectiever dan obligate tripjes naar het noorden om de smeltende noordpool te aanschouwen. Effectiever dan Extinction Rebellion dat de boel op stelten zet. Op die jaarlijks terugkerende vakantie naar Oostenrijk zien ze met eigen ogen hoe rap het gaat. Hoe ze elk jaar een beetje hoger moeten rijden voor wat sneeuw. Elk jaar kunnen ze hoogstpersoonlijk constateren hoe er weer een paar meter gletsjer is verdwenen, hoe er met meer mensen op mindere en slechtere sneeuw wordt geskied. Hoe kolderiek het zo langzamerhand wordt om zich met duizenden over een smal paadje fopsneeuw in een uitgestrekte groene Heidi-weide bij 15 graden Celsius naar boven te laten sleuren. Zouden ze zich ook vertwijfeld afvragen: waar zijn wij in vredesnaam mee bezig? Nee, die wintersport moet in ieder geval doorgaan. Tot het bittere einde. Dat is in het belang van ons allemaal. Rosanne Hertzberger is microbioloog. Column Rosanne Hertzberger Column

Het was een triest gezicht.....

Hoe langer het geleden is, hoe meer ik me af vraag wat ik nu fout gedaan heb. Wat had ik beter kunnen doen? Het antwoord is dat ik het niet weet, anders had ik het wel beter gedaan.

Geen ruk zin in oud- en nieuw.

Dit jaar heb ik geen ruk zin in oud- en nieuw. Vorig jaar keek ik er naar uit. Toen vierde ik oud- en nieuw in Amsterdam met iemand die ik al een jaar of zestien best wel leuk vind. Dit jaar is ze hier zes nachten komen logeren. En op zich vond ik dat best gezellig. Maar uiteindelijk liep het op de een of andere manier uit op een ruzie en sindsdien heb ik haar niet meer gesproken, nou ja, anderhalve minuut en niet meer gezien. Nou hebben we de afgelopen jaren wel vaker ruzie gehad, maar dat ging altijd wel weer voorbij. Op de een of andere manier ben ik bang dat dit de laatste ruzie was. En daar word ik niet vrolijk van. Nou ja, morgen een nieuw jaar met nieuwe kansen.

2022

2022 was me het jaartje wel. Het lijkt erop alsof ik eindelijk een passende woning heb gevonden. Misschien wel een maatje te groot. Een oude vriend overleden die ik tien jaar niet gezien heb. Zij heeft een punt gezet achter een soort van relatie van 16 jaar en toch voel ik me zo fit als een hoentje. Nog even drie jaar die schuldsanering door en dan kan ik eindelijk weer eens beginnen met leven. Op naar 2023.

Roken

Er is een aantal dingen waarvan ik achteraf spijt heb. Een van die dingen is dat ik ooit begonnen ben met roken. Destijds was dat stoer, nu ben ik verslaafd. En tot nu toe ben ik een keer best serieus gestopt, althans twaalf dagen en het bleek niet eens zo moeilijk te zijn als de rest van je omgeving ook maar niet rookt. Na een dag of drie vier denk je er eigenlijk al niet meer aan totdat je ineens weer in de boze buitenwereld komt waar de rest gewoon door lijkt te zijn gegaan met roken. Ik had verwacht dat ik 'hier' ook niet had mogen roken, dat viel mee (of tegen). In ieder geval is me het me, zoals wel vaker, eigenlijk zonder moeite gelukt om te stoppen met drinken, dan moeten we vanaf dinsdag ook maar weer eens serieus proberen te stoppen met roken. Behalve het financiële argument, sja... als je nu stiekem op je kamer rookt en je de bruine kleur van het WC-water ziet waar je je peuken in gooit, dan zie je toch gewoon dat het vies is?

Van die vragen....

Ik vraag me af of er mensen zijn die mijn hele blog van A tot Z lezen. Het karakter van de huidige mens is daar niet naar. Men wil alles snel. Dus moet ik er voor zorgen dat zeker mijn laatste verhalen positief zijn, want alles moet positief zijn. Maar de combinatie tussen de waarheid en het ware verhaal is niet altijd een positief verhaal. Er gaat nou eenmaal wel eens wat mis in een mensenleven. Oook nu raken mensen wel eens hun baan of huwelijk kwijt en meestal volgt er dan wel meer ellende. Daar moeten we onze ogen niet voor sluiten. Voor nu hoop ik weer zo snel mogelijk over 'volledige vrijheden' te beschikken. Niet dat ik in een gevangenis zit of zo, maar een gesloten instelling is bijna net zo erg, althans voor mijn gevoel. En dan te bedenken dat ik hier vrijwillig heen ging.

Nuchter

Inmiddels zit ik voor de zoveelste keer in een kliniek. Na drie keer Jellinek in Amsterdam, drie keer Vincent van Gogh in Venlo (in geen van de gevallen 'de behandeling' helemaal afgemaakt, zit ik inmiddels in een kliniek in Venray. En op de een of andere manier heb ik het idee dat ik deze 'behandeling' wel helemaal af ga maken. Hoewel, het is geen behandeling, het is een (pre-)diagnose die zes weken duurt. Hoewel dat niet helemaal valt te zeggen omdat deze opname niet echt een vaste einddatum heeft. Ik merk wel dat klinieken waar ik wat meer vrijheden heb me wat beter bevallen. En ook voor de bestrijding van verslavingen geldt, men is pas verslagen als men zich bij het verlies neer legt. Natuurlijk, stoppen met roken zou ook heel verstandig zijn, maar gezien het feit dat hier ongeveer 80% van de bewoners rookt is dat nu even te moeilijk, hoewel me dat in de laatste kliniek toch eigenlijk vrij makkelijk af ging. Na een dag of drie was de behoefte aan een shaggie 's morgens er eigenlijk al niet meer. Maar ja, het eerste wat ik deed toen ik de kliniek uit ging, was niet het kopen van een blikje bier, maar wel het kopen van een pakje Marlboro. Hopelijk lukt het deze keer allemaal eens een keer wel. Zo'n kliniek kan daar zeker bij helpen, maar het grote werk begint pas als je de kliniek verlaat. Hopelijk ben ik dan ook sterk genoeg.

Groen, oranje, rood.

De laatste tijd voer ik best een aantal goede gesprekken. De ene wat vriendelijker dan de ander maar dat is altijd zo geweest. Het gesprek van vandaag ging over emoties... dat die kunnen lopen van groen, via oranje naar rood. En ten aanzien van een bepaald onderwerp liep ik de laatste tijd vaak tegen het rood aan. Ik kan er nooit zo goed tegen als mijn vrijheden beperkt worden en dat worden ze de laatste tijd nogal. Ik zit in een situatie dat ik niet eens mijn eigen shag mag gaan halen. Nou weet ik ook wel dat ik beter gewoon helemaal kan stoppen met roken, maar het kan me wel boos maken. Net als een aantal andere beperkingen. Maar ik ben wel blij dat ik morgen weer eens een week niet gedronken heb.

Verslavingen.....

Verslavingen zijn lastig. Inmiddels heb ik een aantal keer geprobeerd te stoppen met mijn verslavingen. Dat zijn er niet zo heel veel en ze zijn redelijk geaccepteerd... ik ben nog opgevoed met het idee 'Wees een bink, rook en drink', maar op mijn 52e kijk ik er toch anders tegenaan. Eigenlijk ben ik het wel moe, dat 's morgens brak wakker worden en dat hoesten. En zeker met dat roken wil ik eigenlijk wel stoppen. Iedereen weet wel dat het ongezond is en duur, maar toch is er telkens weer dat verlangen. Een uur zonder lukt wel maar dan komt er toch telkens enige trek....en daar helpt en sigaret of shaggie tegen. Echt heel serieuze stoppogingen heb ik nog niet ondernomen, maar dat moet er toch maar eens van komen. En ook qua alcoholgebruik zit ik gewoon te hoog. Ik heb het gevoel dat het wat minder verslavend is dan nicotine, maar ook dat gebruik ik eigenlijk dagelijks. Heb ik last van die verslavingen? Van dat roken zeker. Ik geloof niet dat ik zoveel zou hoesten bij tijd en wijlen als ik niet zou roken. Van alcohol heb ik geloof ik wat minder last, nou ja, je wordt wat ongeremder, je wordt wat minder fit wakker, maar dat is het wel. Toch binnenkort maar weer eens een serieuze poging ondernemen om met beide te stoppen.