Het horlogebandje

Er was eens een horloge-bandje dat versleten was en dus vervangen diende te worden. Daarom toog de eigenaar naar de Bijenkorf, waar men tegenwoordig, heel modern, het 'shop in the shop' idee aan hangt.
De horloge-shop was echter volgens de verkoopster te klein om ook horloge-bandjes op voorraad te houden, hetgeen de eigenaar van het horloge-bandje maar een vreemd verhaal vond. Gelukkig woonde de eigenaar van het horloge-bandje in een grote stad waar ze vast nog veel meer horloge-winkels zouden hebben. En zo is hij er vandaag in geslaagd om een nieuw horlogebandje aan te schaffen.

Nu nog een etuitje voor de pennen.

De eerste dozen

De eerste dozen zijn inmiddels ingepakt. Dat is een vreemd idee.
Gisteren is het buurmeisje al verhuisd en haar moeder vroeg me of ik binnen Amsterdam zou verhuizen. Ik antwoordde dat ik geen idee had en dat heb ik ook niet.

Verhuizen is zelden prettig, hoewel, je ruimt weer eens wat op, maar het is helemaal onplezierig als niet eens weet waar je heen moet met je spullen, dat maakt het extra lastig.
Ik kan me natuurlijk afvragen waarom ik ga verhuizen. En ik heb maar een flauw idee. Ik denk dat de crisis van 2008 er toch iets te hard in geslagen is. Of misschien was ik in 2006 iets te optimistich. Nou ja, waarom er nu gebeurt wat er gebeurt is eigenljk niet zo relevant. De vraag is hoe ga je er mee om en wat brengt de toekomst.
Mijn eerlijk antwoord is dat ik dat nog niet weet.
Gelukkig was ik de laatste weken toch al weinig thuis, maar ik kon dit nog mijn huis noemen. Ben wel nieuwsgierig waar ik volgend jaar om deze tijd zit en lig.

De gezondheidszorg.

De gezondheidszorg is een vakgebied waar ik weinig van weet. Bij voorkeur houd ik dat ook zo.
Toch kom je er zo af en toe mee in aanraking, de tandarts bijvoorbeeld. Nu heb ik zelf een prima tandarts die me een dag voordat ik moet komen een SMS stuurt dat ik moet komen. Maar ook de tandheelkunde kan mijns inziens efficiënter.
Tot mijn verbazing werd er een wit dingetje in mijn mond gevonden wat geen tand was. Een blaasje zeg maar, zo klein dat je het bijna niet ziet en ik heb er ook geen last van. Toch was de mond-hygiëniste van mening dat ik daarvoor naar de kaakchirurg zou moeten. Mijns inziens overbodig.
En de laatste tijd heb ik wat meer contacten met artsen dan ik de tijd ervoor had. En natuurlijk realiseer ik me dat, qua communicatie, sommige gesprekken persoonlijk plaats moeten vinden. Ik kan me echter niet aan de indruk onttrekken dat heel wat eerste-lijns zorg efficiënter zou kunnen als de medische wetenschap meer gebruik zou maken van moderne communicatie-technologie. En afgezien van het efficiëntie-argument is het soms ook gewoon prettig om informatie in een mail te hebben dan ergens in je eigen geheugen. Dit nog afgezien van het feit dat de ergernis bij jou als patiënt afneemt doordat op de een of andere manier artsen nogal geneigd te zijn om uit te lopen in hun agenda (om het over hun handschrift nog maar niet te hebben).

Kortom, zorg kan altijd beter.

Spannend...

Het worden spannende tijden, maar daarover later meer.

Ook heb ik gisteren weer een spannend boek gekocht. En hoewel er ook een nieuwe Saskia Noort uit is, is het niet dat boek geworden. Het is deel 2 van de Millenium-trilogie geworden. En waarom koop je een deel 2? Omdat deel 1 zo spannend was.
Na lezing van de achterflap vraag ik me echter wel af of deel 2 wel een vervolg is op deel 1. De achterflap gelezende hebbend, heb ik toch het idee dat de inhoud anders zal zijn en niet een vervolg op. Een soort 'Flikken, Maastricht' maar dan anders.

Van de week was ik eigenlijk ook redelijk verbaasd dat ik die boeken wel lees. Een van de redenen waarom ik zelden of nooit naar voetbalwedstrijden kijk, is omdat ik het weten van de uitslag meestal wel voldoende vind.
Op de een of andere manier vind ik het antwoord op de vraag 'Who done it' bij detectives wat minder relevant, daar wil ik toch het hele boek lezen en niet alleen de uitslag weten.

Ahwel, de boer, hij ploegde voort,en ik meld me te zijner tijd ook wel weer met een nieuwe tekst.

Kleine cadeautjes

Soms geef ik mezelf kleine cadeautjes, dat maakt het leven leuk.

Zo heb ik gisteren drie vullingen gekocht voor een vulpen en daar ook weer dingen geleerd. Zo schijnt de Schaeffer vulpen niet meer gemaakt te worden en moet je niet schrijven met zwarte inkt. De zwarte kleurstof die gebruikt wordt om de inkt zwart te kleuren is namelijk koolstof en koolstof kan ervoor zorgen dat de toevoer van de inkt naar de penpunt wat sneller verstopt raakt.

Weer wat geleerd.

Verandering

Mensen veranderen, het internet verandert. Wat mij opvalt in het commentaar dat ik erover lees is dat MSN behoorlijk uit de gratie is geraakt sinds we facebook hebben. Tja, zo ben ik zelf op een gegeven moment overgestapt van ICQ naar MSN. En van Hyves naar facebook.
Dat groepsgedrag is wel grappig en doet me wat denken aan mijn jeugd. De ene maand was de ene kroeg populair en een paar maanden later. En eigenlijk was dat groepsgedrag niet te verklaren.
Nou was een van de reden dat ik met Hyves stopte, het feit dat het overgenomen werd door de Telegraaf. Het grappige is dat ik nu mijn ziel en zaligheid verkocht heb aan een stel Bahmerikanen die ik waarschijnlijk helemaal niet kan bereiken. Maar goed, heb het idee dat facebook een wat volwassener medium is dan Hyves.

Eigenlijk wel vreemd

Eigenlijk wel vreemd dat juist woorden als 'Duku' en 'Fittie' nou juist die woorden zijn uit vreemde culturen die het Nederlands binnengekomen zijn. Daarbij zijn het ook nog woorden uit de Negercultuur, alsof ze hier alleen komen om ruzie te maken en voor het geld.

Zondagochtend

Deze zondagochtend begint met zorgen. Reële en praktische zorgen. 1 januari zal ik wel halen en ik zal alle mensen wel gelukkig nieuwjaar wensen en men zal mij gelukkig nieuwjaar wensen, maar 2012 zal geen makkelijk jaar worden.
Al eerder heb ik in dit blog gewag gemaakt van het vooruitzicht van het verliezen van mijn huis. En ergens is dat niet zo vreemd als je in een periode van ongeveer 3 jaar 70% van je inkomen verliest. Maar je wordt dan ook geconfronteerd met hele praktische vragen:
-Waar zal ik slapen?
-Waar moet ik mijn was doen?
-Waar kan ik mijn post ontvangen?
En op de een of andere manier heb ik de laatste jaren steeds meer verhalen gehoord van en over mensen die, doordat ze hun huis verloren, dakloos werden, in een tentje of op een kamertje belanden. Ik kan natuurlijk eens informeren hoe zij dat opgelost hebben.

Op de een of andere manier komt het moment gewoon langszaam en stiekem steeds dichterbij.

Interessante reactie in de Telegraaf vandaag.

Vandaag stond er in de Telegraaf een bericht dat er steeds meer mensen/gezinnen zijn die hun hypotheek niet meer kunnen betalen.... dat is zoiets als Griekenland die zijn staatsschuld niet kan betalen.
De oplossing was even simpel als doeltreffend. Immers Griekenland geven we een zak met geld en de banken worden gedwongen om een gedeelte van de schuld kwijt te schelden. Kijk, de Nederlandse regering zou natuurlijk ook die huishoudens een zak met geld kunnen geven en de banken dwingen om een gedeelte van die hypotheek-schuld kwijt te laten schelden.

Het valt nog niet mee...

Als je vroeger wilde solliciteren, kon het wel eens zo zijn dat je geen postzegels in huis had.

Tegenwoordig is het probleem vaak dat je je wachtwoord vergeten bent, ook niet handig.

Andere levensstijl

De laatste dagen leef ik wat anders. Dat wil zeggen, zonder alcohol. En er zijn dan natuurlijk verschillen. Zo is je huid wat droger, kom je tot meer dingen, vind je geen lege blikjes meer in je vuilnisbak.

Een ander punt waar ik, misschien, nog ooit aan wil gaan werken is het niet of minder roken. Nu gun ik mezelf nog een pakje Marloboro per dag en de rest van de nicotine-behoefte vul ik aan met Samson.

Maar soms vraag ik me ook wel af of ik me nu zo moet laten gijzelen door de gezondheids-Gestapo. Ik kan niet ontkennen dat ik ook wel eens kon genieten van een goed glas wijn en de gezelligheid bij een glaasje bier.
Dus wat ik hier in de toekomst mee ga doen, dat weet ik nog niet.

Zo'n nieuw levensstijl biedt ook weer mogelijkheden voor het oppakken van oude hobby's zo heb ik inmiddels het boek van baarmoeder tot Alzheimer uit, maar eigenlijk weet ik nog steeds niet hoe die hersens in elkaar zitten. En nu ben ik bezig met een boek van A.F.Th. van der Heijden, Tonio, over de dood van zijn zoon.

Maar het allerbelangrijkste blijft: solliciteren.

Eigenlijk is dat internet maar saai.

De laatste tijd vind ik dat internet maar saai worden. Facebook, de Volkskrant, mail checken en dan heb ik het wel gehad.
Overigens inmiddels ook een interessant boek uit, "Van baarmoeder tot Alzheimer". Helaas zit ik nu op een plek te internetten waar ik niet echt handig kan typen dus ik kan er niet al te lang over schrijven, maar mogelijk komt dat een andere keer wel.

Wie wilde die Euro nou eigenlijk?

Dat is zo een vraag die door mijn hoofd spookt vandaag. Ik heb eigenlijk nooit iemand gesproken die zei 'ja, wij willen graag een Euro'. En eigenlijk vond ik die oude Franse biljetten van 200 Franc ook gewoon mooi.
Daarbij zijn wisselkoersen ook goed om je rekenvaardigheid op pijl te houden. Is het handig om je eigen export-positie aan te passen. Er was eigenlijk niets mis met die oude munt-eenheid.
De Euro was een idee van de politiek. Maar niet van de mensen.
Wat is de volgende stap? Dat ze ons op gaan leggen om allemaal een taal te gaan spreken? Dat moeten we niet willen, dat is mijns insziens niet de aard van de mens.

Open huizen dag

Vandaag is het open huizen dag van de MVA (makelaars vereniging Amsterdam). En morgen is het tien jaar geleden dat de tweede economische crisis uitbrak sinds ik leef. Van de eerste heb ik weinig meegemaakt, dat was 1987 geloof ik. Toen was ik nog een simpele middelbare scholier. De tweede, 2011, na het instorten van de Twin Towers, had wel invloed op mijn bestaan. Ik had best een aardige baan, maar er waren weinig opdrachten meer en dat is niet prettig als je consultant bent. Het eindigde met die baan en ik ging tot de kerst van dat jaar aan de slag als uitzendkracht. Maar ik was in ieder geval weer aan de slag.
Er is geen crisis die er zo hard in gehakt heeft als de derde. En ik heb geen idee waaraan het ligt. Natuurlijk, de meeste ERP pakketten zijn al geimplementeerd, maar ook als econoom lukte het me niet om een nieuwe baan te vinden. Ergens wel logisch want weinig werk-ervaring op dat vlak.
Het probleem van slachtoffer zijn van zo'n economische crisis is ook dat je zeker weet dat het jaren zal duren voordat je al je achterstanden weer ingelopen bent. Dat je de komende jaren vooral bezig zult zijn met overleven en er waarschijnlijk weinig ruimte zal zijn voor leuke dingen.
Nou ja, de eerste zorg die ik heb als een potentiële koper zich aandient is het weer vinden van een dak boven mijn hoofd en in de tussentijd solliciteer ik natuurlijk ook gewoon door.
Maandag op en neer naar Zwolle.

Je raakt eraan gewend

Als je maar vaak genoeg solliciteerd en vaak genoeg afgewezen wordt, raak je eraan gewend. Het probleem van de hele tijd afgewezen worden is dat het ook moeilijk wordt om voor een volgende sollicitatie weer 'positief' over te komen. En maar overdrijven dat het je een 'super' baan lijkt bij een 'super' organisatie.
En dan heb ik het alleen nog maar over het reageren op een sollicitatie en nog niet over het gesprek. En na een gesprek kunnen ook nog op de meest vreemde gronden afwijzingen plaats vinden.
Daarbij, maar misschien geldt dat niet voor iedereen, vind ik het ook bijzonder vervelend dat er bij selectieprocedures vervelend dat er vooral gekeken wordt naar wat je gedaan hebt. Zelf geloof ik dat Oracle financials na tien jaar wel en wil ik eigenlijk echt meer gewoon de financiële kant op, maar ja, daar heb je dan weer geen of weinig werk-ervaring in. Dat maakt het nog lastiger.
Nee, vrolijk word ik niet van de huidige arbeidsmarkt.

Weer aan de slag

Al een hele tijd probeer ik weer in het arbeidsproces te komen en merk dat dat best moeilijk is. Waar dat aan ligt weet ik ook niet. Wat ik al wel een tijd weet is dat ik het best functioneer in een prettige omgeving en zelfs dan. Ook op je werk heb je soms goede en soms slechte tijden.
Kijk, die automatiseringskennis die heb ik wel en er is zelfs een tijd geweest dat ik dacht dat iedereen die wel had. Toen ik echter begin dit jaar computerles aan ouderen gaf werd het me duidelijk dat dat niet het geval was. Het is trouwens een van de leukste vormen van vrijwilligerswerk die ik gedaan heb. Het overbrengen van kennis bevalt me wel en ik geloof inderdaad dat het tot op zekere hoogte waar is dat ik een allemansvriend ben.
Ook weet ik dat het me niet zoveel uit maakt waar ik werk. Of dat nou Kopenhagen Amsterdam of Hasselt is, dat maakt me niet zoveel uit. Ik wil gewoon wat doen met mijn kennis.
Daarnaast moet ik nog een jaar of twintig werken en dan is het wel handig als ik iets doe waar ik het naar mijn zin heb.

Die Finnen

Tja, die Finnen, ergens is het logisch wat ze doen.

Eigenlijk is het verstrekken van leningen natuurlijk niet de core business van een land, het verstrekken van leningen wordt normaliter gedaan door banken. En als banken een lening verstrekken willen ze ook vaak (niet altijd) een onderpand. Ergens snap ik het wel, zoiets van je mag best geld van ons hebben, maar als je niet terugbetaald is dat eiland van ons. Anders hebben de Grieken natuurlijk ook weinig prikkels om terug te betalen en kun je ze net zo goed ontwikkelings-hulp gaan geven. Is ook geld, maar dan weet je zeker dat je het niet terug krijgt.

Goh..

Het lijkt er toch van te gaan komen. Althans het valt niet meer uit te sluiten.

Gisteren kreeg ik een mail van de Rabobank waarin medegedeeld wordt dat mijn huis mogelijk geveild gaat worden. Dat mogelijk is waarschijnlijk, net als dit waarschijnlijk, een taalkundige nuancering van me.
Wat dan? Dan ben ik behalve werkloos ook dakloos. Dat worden spannende tijden.

Ik leef nog

Op de een of andere manier blog ik minder de laatste tijd, hoewel ik tijd genoeg heb. Nou ja, ik ken dat wel van mezelf, als ik minder lekker in mijn vel zit heb ik ook minder zin om te communiceren.
Anyway, vandaag las ik een bericht waarvan ik dacht, daar blog ik een stukje over. Gemeenten schijnen moeite te hebben met het privatiseren van begraafplaatsen. Nou snap ik best dat de overheid wil gaan bezuinigen maar om nu begraafplaatsen te gaan verkopen, dat vind ik wat te ver gaan.

Vreemd artikel in de Telegraaf..

De kop was zo:

DRIEBERGEN - Voor zeker 60 zwembaden in Nederland dreigt sluiting omdat ze door strengere veiligheids- en milieuregels niet langer winstgevend zijn.

Dan vraag ik me af, is dat noodzakelijk dan? Moeten alle maatschappelijke instellingen winstgevend zijn? Mijn antwoord is nee.
Als 'winst' het criterium zou zijn dan zijn we echt verkeerd bezig.
Iemand al ooit winstgevende ontwikkelings-hulp verleend? En beviel het?
In een zwembad moet jij of je kinderen leren zwemmen, daar hoeft mijns insziens echt geen winst op gemaakt te worden.