Beelden van Heerlen.

Guido Belcanto - Op De Pechstrook Van Het Leven

Tijdje geleden.

Het is een tijdje geleden dat ik wat geblogged heb. Had even wat anders aan mijn hoofd en eigenlijk nog steeds. En er zullen vast nog wel mensen zijn die geloven dat een goede opleiding een garantie is voor succes, inmiddels ben ik zelf zo oud en wijs om te weten dat dat niet zo is. Wat dat betreft ben ik nu meer iemand geworden die meer geloofd in de tegeltjes-wijsheid: 'Van het concert des levens krijgt niemand een program.'. De afgelopen twee jaar heb ik op/in allerlei plaatsen gewoond waar ik helemaal niet had willen wonen: Almelo, een kamer in Amstelveen en Breda en nu is het Heerlen geworden. Tja, je leert Nederland zo wel kennen maar dat was eigenlijk nooit mijn plan of doel. Eigenlijk blijkt soms dat het voor elkaar krijgen van simpele dingen als werk en wonen best lastig kan zijn. Zal blij zijn als ik het weer voor elkaar heb.

Facebook.

In eerste instantie wilde ik wat gaan schrijven op facebook. Maar toen realiseerde ik me dat facebook veel intensiever gelezen wordt dan mijn blog (althans dat denk ik). Nu is mijn blog wel 'opener', je hoeft geen vriend van me te zijn om dit te lezen, toch heb ik het idee dat ik hier minder bezoekers trek. Goed, wat bedacht ik me vandaag? Dat ik toch wel blij zal zijn als ik weer 'normaal' woon. En wat normaal wonen is weet ik ook niet maar het zal wel iets van een sociale huurwoning of een vrije sectorwoning zijn. Een huis kopen zal er na mijn debacle in Amsterdam wel niet meer in zitten. Maar ja, voordat ik normaal kan wonen zal ik natuurlijk wel weer een normaal inkomen moeten hebben. En dat vind ik de laatste tijd best lastig. Nou weet ik niet of dat aan Almelo of Heerlen ligt maar misschien liggen de salarissen in Amsterdam sowieso wat hoger. En op zich wil ik ook best wel voor een lager inkomen werken (slechter dan nu kan het toch niet worden), het probleem is dat ze meestal voor dat soort werk toch weer andersoortige mensen zoeken. De situatie is helder, nu de oplossing nog.

Maar weer eens een bericht.

Het is een een tijdje stil geweest, was bezig met andere dingen, verhuizen en zo. Maar nu is het wel weer tijd voor een nieuw berichtje. En ik denk ook dat ik mijn blog nu voor andere dingen ga gebruiken dan dat ik hem in het verleden gebruikte. In eerste instantie gebruikte ik mijn blog met name om te kijken hoe het werkte, toen om gewoon wat dingen over mezelf te publiceren maar je kunt het ook gewoon gebruiken als een soort online notitieblok om de ideeën die je hebt uit te werken. Zo zit ik nu met die ideeën omtrent mijn belabberde financiële situatie. Daar moet ik toch eens wat aan gaan doen. Aan de ene kant door de inkomsten te verhogen en aan de andere kant door de uitgaven te beheersen en zo ook mijn schuld. En bij dat laatste zou de gemeente mij misschien inderdaad kunnen helpen. Omgaan met schuld kan meerdere vormen hebben dan alleen WSNP. Ook zaken als betalingsregelingen kunnen soms een mogelijkheid zijn. Maar ja, betalingsregelingen zijn natuurlijk alleen mogelijk als je inkomen boven de beslagvrije voet ligt. Laten we dus eerst maar eens proberen om mijn inkomen op dat niveau te krijgen. En dat kan alleen maar door te solliciteren en je dus weinig aan te trekken van het gejammer over de arbeidsmarkt dat het moeilijk is en er in Zuid-Limburg geen werk zou zijn voor hoger opgeleiden. Daarbij wat is 'hoger opgeleid?' Het lijkt me dat dat betekent dat je zowel werk voor hoger als voor lager opgeleiden kunt doen en dat het andersom misschien wat lastiger is. Wat absoluut niet wil zeggen dat het voor lager opgeleiden niet mogelijk is om succesvol te zijn. Dus we gaan maandag met een toch maar wat meer open houding naar de SHV van de gemeente Heerlen en het gewoon inderdaad zien als een vorm van hulpverlening en het eens niet zo eigenwijs bekijken. Mijn eigenwijsheid is soms een valkuil.

Om de zoveel tijd.

Om de zoveel tijd vraag ik me af of ik wel door zal gaan met dat bloggen. Ik bedoel, ik weet nu wel hoe het werkt dus zo spannend is het allemaal niet meer. En ik vraag me ook wel eens af voor wie of wat ik het doe. Geld verdien ik er niet mee en echt veel reacties krijg ik ook niet. Daarbij zijn er veel interactievere media zoals Twitter en facebook, dus als dit het laatste bericht is, dan is dit het laatste bericht.

Alweer.

Zoals het er naar uit ziet ga ik binnenkort weer verhuizen. Dat kun je zo hebben met anti-kraak. Alleen als je de hele tijd verhuisd is het natuurlijk ook lastig om een vaste baan te vinden. Nou vind ik flexibel werken niet zo erg, sterker nog, ik vind het wel uitdagend, maar misschien is het zo toch allemaal iets te uitdagend. Het is toch vervelend als je zo vaak moet vertrekken. En deze keer eigenlijk niet eens zozeer vanwege een gebrek aan geld of zo, maar gewoon omdat het pand gesloopt word. Ach, het voordeel is hopelijk dat ik hierna een huis vind met een normaal gasfornuis, wasmachine en verwarming.

Heerlen

Al een tijdje niet meer geschreven. Dat komt onder andere omdat ik dankzij een pin in mijn heup een tijdje in een kliniek gezeten heb. Inmiddels kan ik weer lopen, maar in een rolstoel kan ik me ook voortbewegen. De pijn van de Dynamic Hip Screw is nog niet helemaal weg, maar met een stok kan ik weer lopen. Pas de afgelopen tijd realiseer ik me dat ik eigenlijk al een jaar bezig ben met de meest essentiële menselijke behoefte, het hebben van onderdak. Daarvoor heb ik vrij veel gereisd en beseft dat je eigenlijk niet veel meer nodig hebt dan wat geld, schone onderbroeken en sokken. Het vervelende is dat het hele circus waarschijnijk binnenkort van voren af aan begint, maar tja, dat weet je als je antikraak gaat wonen. Dan breken we wel weer een ander been.

ADHD

En voilà, op basis daarvan wordt een diagnose gesteld: ADHD. Het kind krijgt Ritalin, wat de ziekte niet bestrijdt, alleen de symptomen. Ritalin werkt namelijk niet alleen tegen ADHD, het verbetert ook het gedrag van kinderen zelfs wanneer er geen sprake is van ADHD. Dat medicijn wil ik ook... o, nee, ik ben geen kind meer.

Steve Jobs.

Ik ben dat book over Steve Jobs aan het lezen. Niet omdat ik nu zo'n enorme Apple-fan ben, maar ik heb hier in deze kliniek toch tijd genoeg en met lezen geef je wat structuur aan de dag. Ik kende die hele Steve Jobs niet, nou ja, van naam dan, maar als ik het boek zo lees was het helemaal niet zo'n prettige man. Verder is het zo'n typische Amerikaans boek. Eigenlijk gewoon veel te dik. Misschien moet ik mezelf maar eens een leuk boek gunnen, hoewel het vinden van een baan nog steeds het belangrijkst is. En, gezien mijn toestand, is het toch wel handig als het een baan is waarbij ik gewoon vanuit huis kan werken.

Goed.

Gelukkig is er soms ook goed nieuws. Nee, helaas, ik kan nog niet lopen, maar twee vriendinnen van me hebben inmiddels wel een baan gevonden. Ook voor hen heeft het vrij lang geduurd, maar het is ze wel gelukt. Nu ik nog.

Kijk nou.

Als het goed is staan er nu knopjes onder mijn berichten.

Bezuinigen is niet goed.

Omdat ik moest bezuinigen ben ik maar shag gaan roken. De vraag is echter of ik daarmee goedkoper uit ben. Een bekend nadeel van shag is namelijk dat er brandende stukjes tabak op je kleding kunnen vallen zodat je sneller je overhemd moet vervangen. Zo blijkt maar weer, goedkoop is soms duurkoop.

Follow me on Twitter @nqtv (Rémi Gaillard)

Gelukkig heb ik maar 145 volgers.

Vijf weken,

Morgen heb ik al vijf weken niet meer (normaal) gelopen. Morgen is het voor het eerst van mijn leven vijf weken geleden dat ik uit de trein viel in plaats van stapte. Morgen maar ik al vijf weken de gezondheidszorg van binnen mee. En ach, vijf weken rolstoel is best te doen. En toen ik zojuist buiten zat te roken, realiseerde ik me dat ik eigenlijk niet eens weet hoe ineens alle spullen er waren. Ja, ik had een rugzakje bij me toen ik de trein van Heerlen naar Den Haag nam, maar daar zat niet en mijn ochtendjas, en mijn slippers en een aantal schone onderbroeken in. Die dingen moeten toch ergens vandaan gekomen zijn, maar ik weet nog niet hoe. Nou ben ik wel meer dingen kwijt. Na een zware val gaan veel dingen op de automatische piloot. Ik geloof dat de zuster in de ambulance blond was, maar zelfs dat weet ik niet meer zeker. En nadat ik de ambulance had verlaten hoefde ik niet zoveel meer te weten. Als je je naam, je geboortedatum en je sofinummer maar weet kom je een heel end in een ziekenhuis. En ik moet zeggen, na vijf weken heb ik het ook wel een beetje gehad. Ik wil gewoon weer kunnen lopen. Had me eigenlijk nooit gerealiseerd dat dat zo moeilijk zou kunnen zijn. Nou ja, hopelijk is dat in mijn geval gewoon een kwestie van tijd.

Dit moet ik toch even van me af bloggen....

Ik dacht dat ik er niet over zou bloggen... over mijn tijd in het ziekenhuis in Den Haag, waarbij er duidelijk stond dat er maximaal drie bezoekers per patient mochten komen. Maar ja, dat is Nederlands en dat begrijpen die Marokkanen niet. Tellen is ook moeilijk, natuurlijk. Maar ja: "Het ziekenhuis wijst erop dat het in andere culturen heel gebruikelijk is dat er veel familieleden naar een patiënt komen." Dat was het commentaar van het ziekenhuis op de situatie vanavond in Heerlen. Zo is het in Bulgarije ook heel normaal om een huis in Nederland te hebben en dus recht te hebben op zorgtoeslag en huursubsidie.. Dat vinden de Bulgaren normaal en de Nederlandse regering ook. Op de een of andere manier vind ik Europa steeds minder 'leuk'... Of.. hoe werd het destijds verkocht? 'Europa, best belangrijk....' nou ja, het komt steeds meer in de richt van 'Europa, best irritant'.

Verschillen

Na een week in een ziekenhuis in Den Haag en twee weken in een verpleeghuis in Heerlen wil ik de verschillen wel eens opmerken. Want die zijn er, hoewel er ook overeenkomsten zijn. In beide huizen vroegen de mevrouwen of ik mijn spullen op wilde ruimen. Niet allemaal natuurlijk omdat niet alle mevrouwen zeikwijven zijn en soms niet omdat het gewoon opgeruimd was. Anyway, ook de reden waarom ik op moest ruimen was verschillend. In Den Haag vond men vooral dat ik op moest ruimen omdat eventuele dieven anders veel te makkelijk konden zien wat ik allemaal bij me had, in Heerlen vooral omdat zusters nou eenmaal van opgeruimde kamers houden. Een verpleegster verweet me zelfs dat mijn kamer teveel op haar kamer leek. En zelf vind ik het altijd wel prettig als het opgeruimd is, maar het opruimen zelf is niet mijn ding, zeg maar. En er zijn wel meer verschillen. Verder vind ik het schoeisel van de zusters wel interessant. Laten we wel wezen, eigenlijk zijn er maar twee soorten schoeisel geschikt voor zusters. Dat moeten of Croqs zijn of van die Birckenstocks, maar helaas ze houden zich niet allemaal aan de regels. En verder is het allemaal wel te overleven. Hoewel ik blij ben als ik de wijde wereld weer in mag. Gegroet.

42 jaar.

42 jaar heb ik er eigenlijk nooit bij stil gestaan dat lopen iets bijzonders was. Natuurlijk, er waren wel bijzondere vormen van lopen, zoals 'een marathon lopen', maar verder was lopen heel normaal, althans, dat leek het te zijn. Vorig jaar kreeg ik al een klein voorproefje van het feit dat lopen niet helemaal normaal is, toen ik mijn voet gebroken had, nadat ik tegen de salontafel geschopt had, dit jaar is het me helemaal duidelijk geworden dat lopen eigenlijk een vorm van dressuur is en dus veel voorbereiding vergt. Denk er maar eens over na en wees blij dat u er over het algemeen niet over na hoeft te denken.. maar om te kunnen lopen, moet je eerst kunnen staan, je moet controle hebben over je linker- en je rechterbeen, kortom zo eenvoudig is het maken van een wandeling eigenlijk niet eens. En ik weet eigenlijk niet meer hoe ik dat 42 jaar geleden voor elkaar kreeg, dat lopen... maar er waren vast mensen blij verheugd dat ik ging lopen in plaats van kruipen, deze keer zal ik met name zelf blij zijn als ik kan lopen in plaats van rollen. En dan heb ik het nog niet eens over trap lopen.

bijzonder stukje tekst

''Ze zijn niet goed wijs', zei hij. 'Als ik iets moest eten, zou het me in de strot blijven steken.' Het enige wat hij wilde was een pakje sigaretten, maar we liepen klem op de bureaucratie. De gevangenis had eerder dat jaar alle gedetineerden in de dodencel een rookverbod opgelegd - vanwege het risico van longkanker. '

Limburgse zusters

Limburgse zusters zijn anders dan Haagse zusters. Dat is natuurlijk niet zo vreemd want Limburgers zijn anders dan Hagenezen. Zo had ik vannacht een zuster die bij alles wat ik deed, zei: "laat het smaken.". Gelukkig (of niet) dook ze niet bij me in bed, anders had ze misschien nog steeds hetzelfde gezegd. Anyway, het maakt niet uit. Of ik nu een cigaret ging roken of koffie ging drinken: "Laat het smaken". Dat vind ik nou eens een mooie uitdrukking. Overigens zie ik wel ergens tegenop. Aanstaande dinsdag worden mijn hechtingen verwijderd door een verpleegkundige waarvan ik denk dat ze maar net leerling-verpleegkundige af is. Ik voel me bijna een soort proefkonijn, maar dat zien we dinsdag wel. Voorlopig heb ik maar een doel en dat is op een gegeven moment weer kunnen lopen. Als je niet kunt lopen mis je eigenlijk best veel. Gelukkig vandaag weer een beetje fysiotherapie zonder al teveel paracetamol.