Zondagochtend

Deze zondagochtend begint met zorgen. Reële en praktische zorgen. 1 januari zal ik wel halen en ik zal alle mensen wel gelukkig nieuwjaar wensen en men zal mij gelukkig nieuwjaar wensen, maar 2012 zal geen makkelijk jaar worden.
Al eerder heb ik in dit blog gewag gemaakt van het vooruitzicht van het verliezen van mijn huis. En ergens is dat niet zo vreemd als je in een periode van ongeveer 3 jaar 70% van je inkomen verliest. Maar je wordt dan ook geconfronteerd met hele praktische vragen:
-Waar zal ik slapen?
-Waar moet ik mijn was doen?
-Waar kan ik mijn post ontvangen?
En op de een of andere manier heb ik de laatste jaren steeds meer verhalen gehoord van en over mensen die, doordat ze hun huis verloren, dakloos werden, in een tentje of op een kamertje belanden. Ik kan natuurlijk eens informeren hoe zij dat opgelost hebben.

Op de een of andere manier komt het moment gewoon langszaam en stiekem steeds dichterbij.

Interessante reactie in de Telegraaf vandaag.

Vandaag stond er in de Telegraaf een bericht dat er steeds meer mensen/gezinnen zijn die hun hypotheek niet meer kunnen betalen.... dat is zoiets als Griekenland die zijn staatsschuld niet kan betalen.
De oplossing was even simpel als doeltreffend. Immers Griekenland geven we een zak met geld en de banken worden gedwongen om een gedeelte van de schuld kwijt te schelden. Kijk, de Nederlandse regering zou natuurlijk ook die huishoudens een zak met geld kunnen geven en de banken dwingen om een gedeelte van die hypotheek-schuld kwijt te laten schelden.

Het valt nog niet mee...

Als je vroeger wilde solliciteren, kon het wel eens zo zijn dat je geen postzegels in huis had.

Tegenwoordig is het probleem vaak dat je je wachtwoord vergeten bent, ook niet handig.

Andere levensstijl

De laatste dagen leef ik wat anders. Dat wil zeggen, zonder alcohol. En er zijn dan natuurlijk verschillen. Zo is je huid wat droger, kom je tot meer dingen, vind je geen lege blikjes meer in je vuilnisbak.

Een ander punt waar ik, misschien, nog ooit aan wil gaan werken is het niet of minder roken. Nu gun ik mezelf nog een pakje Marloboro per dag en de rest van de nicotine-behoefte vul ik aan met Samson.

Maar soms vraag ik me ook wel af of ik me nu zo moet laten gijzelen door de gezondheids-Gestapo. Ik kan niet ontkennen dat ik ook wel eens kon genieten van een goed glas wijn en de gezelligheid bij een glaasje bier.
Dus wat ik hier in de toekomst mee ga doen, dat weet ik nog niet.

Zo'n nieuw levensstijl biedt ook weer mogelijkheden voor het oppakken van oude hobby's zo heb ik inmiddels het boek van baarmoeder tot Alzheimer uit, maar eigenlijk weet ik nog steeds niet hoe die hersens in elkaar zitten. En nu ben ik bezig met een boek van A.F.Th. van der Heijden, Tonio, over de dood van zijn zoon.

Maar het allerbelangrijkste blijft: solliciteren.

Eigenlijk is dat internet maar saai.

De laatste tijd vind ik dat internet maar saai worden. Facebook, de Volkskrant, mail checken en dan heb ik het wel gehad.
Overigens inmiddels ook een interessant boek uit, "Van baarmoeder tot Alzheimer". Helaas zit ik nu op een plek te internetten waar ik niet echt handig kan typen dus ik kan er niet al te lang over schrijven, maar mogelijk komt dat een andere keer wel.

Wie wilde die Euro nou eigenlijk?

Dat is zo een vraag die door mijn hoofd spookt vandaag. Ik heb eigenlijk nooit iemand gesproken die zei 'ja, wij willen graag een Euro'. En eigenlijk vond ik die oude Franse biljetten van 200 Franc ook gewoon mooi.
Daarbij zijn wisselkoersen ook goed om je rekenvaardigheid op pijl te houden. Is het handig om je eigen export-positie aan te passen. Er was eigenlijk niets mis met die oude munt-eenheid.
De Euro was een idee van de politiek. Maar niet van de mensen.
Wat is de volgende stap? Dat ze ons op gaan leggen om allemaal een taal te gaan spreken? Dat moeten we niet willen, dat is mijns insziens niet de aard van de mens.

Open huizen dag

Vandaag is het open huizen dag van de MVA (makelaars vereniging Amsterdam). En morgen is het tien jaar geleden dat de tweede economische crisis uitbrak sinds ik leef. Van de eerste heb ik weinig meegemaakt, dat was 1987 geloof ik. Toen was ik nog een simpele middelbare scholier. De tweede, 2011, na het instorten van de Twin Towers, had wel invloed op mijn bestaan. Ik had best een aardige baan, maar er waren weinig opdrachten meer en dat is niet prettig als je consultant bent. Het eindigde met die baan en ik ging tot de kerst van dat jaar aan de slag als uitzendkracht. Maar ik was in ieder geval weer aan de slag.
Er is geen crisis die er zo hard in gehakt heeft als de derde. En ik heb geen idee waaraan het ligt. Natuurlijk, de meeste ERP pakketten zijn al geimplementeerd, maar ook als econoom lukte het me niet om een nieuwe baan te vinden. Ergens wel logisch want weinig werk-ervaring op dat vlak.
Het probleem van slachtoffer zijn van zo'n economische crisis is ook dat je zeker weet dat het jaren zal duren voordat je al je achterstanden weer ingelopen bent. Dat je de komende jaren vooral bezig zult zijn met overleven en er waarschijnlijk weinig ruimte zal zijn voor leuke dingen.
Nou ja, de eerste zorg die ik heb als een potentiële koper zich aandient is het weer vinden van een dak boven mijn hoofd en in de tussentijd solliciteer ik natuurlijk ook gewoon door.
Maandag op en neer naar Zwolle.

Je raakt eraan gewend

Als je maar vaak genoeg solliciteerd en vaak genoeg afgewezen wordt, raak je eraan gewend. Het probleem van de hele tijd afgewezen worden is dat het ook moeilijk wordt om voor een volgende sollicitatie weer 'positief' over te komen. En maar overdrijven dat het je een 'super' baan lijkt bij een 'super' organisatie.
En dan heb ik het alleen nog maar over het reageren op een sollicitatie en nog niet over het gesprek. En na een gesprek kunnen ook nog op de meest vreemde gronden afwijzingen plaats vinden.
Daarbij, maar misschien geldt dat niet voor iedereen, vind ik het ook bijzonder vervelend dat er bij selectieprocedures vervelend dat er vooral gekeken wordt naar wat je gedaan hebt. Zelf geloof ik dat Oracle financials na tien jaar wel en wil ik eigenlijk echt meer gewoon de financiële kant op, maar ja, daar heb je dan weer geen of weinig werk-ervaring in. Dat maakt het nog lastiger.
Nee, vrolijk word ik niet van de huidige arbeidsmarkt.

Weer aan de slag

Al een hele tijd probeer ik weer in het arbeidsproces te komen en merk dat dat best moeilijk is. Waar dat aan ligt weet ik ook niet. Wat ik al wel een tijd weet is dat ik het best functioneer in een prettige omgeving en zelfs dan. Ook op je werk heb je soms goede en soms slechte tijden.
Kijk, die automatiseringskennis die heb ik wel en er is zelfs een tijd geweest dat ik dacht dat iedereen die wel had. Toen ik echter begin dit jaar computerles aan ouderen gaf werd het me duidelijk dat dat niet het geval was. Het is trouwens een van de leukste vormen van vrijwilligerswerk die ik gedaan heb. Het overbrengen van kennis bevalt me wel en ik geloof inderdaad dat het tot op zekere hoogte waar is dat ik een allemansvriend ben.
Ook weet ik dat het me niet zoveel uit maakt waar ik werk. Of dat nou Kopenhagen Amsterdam of Hasselt is, dat maakt me niet zoveel uit. Ik wil gewoon wat doen met mijn kennis.
Daarnaast moet ik nog een jaar of twintig werken en dan is het wel handig als ik iets doe waar ik het naar mijn zin heb.

Die Finnen

Tja, die Finnen, ergens is het logisch wat ze doen.

Eigenlijk is het verstrekken van leningen natuurlijk niet de core business van een land, het verstrekken van leningen wordt normaliter gedaan door banken. En als banken een lening verstrekken willen ze ook vaak (niet altijd) een onderpand. Ergens snap ik het wel, zoiets van je mag best geld van ons hebben, maar als je niet terugbetaald is dat eiland van ons. Anders hebben de Grieken natuurlijk ook weinig prikkels om terug te betalen en kun je ze net zo goed ontwikkelings-hulp gaan geven. Is ook geld, maar dan weet je zeker dat je het niet terug krijgt.

Goh..

Het lijkt er toch van te gaan komen. Althans het valt niet meer uit te sluiten.

Gisteren kreeg ik een mail van de Rabobank waarin medegedeeld wordt dat mijn huis mogelijk geveild gaat worden. Dat mogelijk is waarschijnlijk, net als dit waarschijnlijk, een taalkundige nuancering van me.
Wat dan? Dan ben ik behalve werkloos ook dakloos. Dat worden spannende tijden.

Ik leef nog

Op de een of andere manier blog ik minder de laatste tijd, hoewel ik tijd genoeg heb. Nou ja, ik ken dat wel van mezelf, als ik minder lekker in mijn vel zit heb ik ook minder zin om te communiceren.
Anyway, vandaag las ik een bericht waarvan ik dacht, daar blog ik een stukje over. Gemeenten schijnen moeite te hebben met het privatiseren van begraafplaatsen. Nou snap ik best dat de overheid wil gaan bezuinigen maar om nu begraafplaatsen te gaan verkopen, dat vind ik wat te ver gaan.

Vreemd artikel in de Telegraaf..

De kop was zo:

DRIEBERGEN - Voor zeker 60 zwembaden in Nederland dreigt sluiting omdat ze door strengere veiligheids- en milieuregels niet langer winstgevend zijn.

Dan vraag ik me af, is dat noodzakelijk dan? Moeten alle maatschappelijke instellingen winstgevend zijn? Mijn antwoord is nee.
Als 'winst' het criterium zou zijn dan zijn we echt verkeerd bezig.
Iemand al ooit winstgevende ontwikkelings-hulp verleend? En beviel het?
In een zwembad moet jij of je kinderen leren zwemmen, daar hoeft mijns insziens echt geen winst op gemaakt te worden.

Ethische zaken

Er gebeurt hier niet zoveel. Dat is een van de redenen waarom ik zo weinig blog. Daarbij vind ik bloggen in de loop van de tijd ook een beetje eng geworden, immers iedereen kan het later nalezen. Niet dat iedereen dat zal doen, maar iedereen met internet-toegang zou het kunnen. En sinds de moord op Theo van Gogh moet je gewoon opletten met wat je zegt.
Anyway, waar ik vandaag eens een stukje over wilde schrijven was het krijgen van kinderen. Niet dat ik er persoonlijk wat mee te maken heb, maar toch.
Voor de duidelijkheid, zelf heb ik geen kinderen, ooit heb ik ze wel gewild maar ook ooit werd ik verliefd op een vrouw die geen kinderen wilde. Ik dacht, een vrouw die geen kinderen wil, dat is een stuk goedkoper.
De situatie is nu dat er een vriendin, nou ja, vage kennis, van me zwanger is maar er bij mijn weten geen vader-figuur in zicht is. Dat vind ik op zich een slechte zaak.
Bij mijn weten heeft zo op dit moment wel een soort van lesbisch getinte relatie en ik vind dat eigenlijk maar niets, een kind met twee moeders.
Een andere vrouw die ik ken heeft een kinderwens. Dat komt nu eenmaal voor. Daarnaast heeft ze ook allerlei verslavings-, psychische en financiële problemen. Wat ik vreemd vind is dat ze, in haar wens om kinderen te krijgen, wel geholpen word door allerlei medische instanties. Dat vind ik op zich geen goede zaak, maar ja, misschien ben ik een ouderwetse, traditioneel ingestelde man.....

Verschillende gezichtspunten

Toch is het wel grappig om her en der de verschillende, sommige niet gehinderd door enige voorkennis, reacties op het piefpafpoefen in Noorwegen te lezen.

Zo las ik vandaag de visie dat de jongeren op het eiland een soort Hitler-jugend waren, waarom? Ik geloof dat het enige argument was het feit dat het jongeren waren die zich met politiek bezig hielden.

Tja, als we zo gaan beginnen....

Logica

Eigenlijk hang ik teveel rond op het internet. Zo ook vandaag.

En soms zijn de redeneringen die je leest wonderbaarlijk.
Gisteren deed er iemand pief, paf poef in Oslo en dat is, lees ik op het internet, de schuld van Wilders. Er wordt een autochtone Noor verdacht van het pief-paf-poeffen. Nou denk ik dat dat weinig uitmaakt. Als een lief moslimmensje had gepiefpafpoeft was het waarschijnlijk ook de schuld van Wilders geweest.

Men zoekt immers altijd naar een zondebok.

Aha... daar betaal ik dus premie voor...

Geachte heer ...,



Speciaal voor vrouwen heeft Agis nu het Vrouwenspreekuur. Vrouwen kunnen al hun vragen rond zorg en gezondheid stellen aan onze vrouwelijke zorgcoaches.

Dat vond ik nou eens wijze taal...

Vandaag zat ik een stukje film te kijken. Daarin kwam de volgende zin voor "The solution is the problem", dat is Engels voor de oplossing is het probleem, eigenlijk is dat mooi verwoord een omschrijving voor de Griekse tragedie.
Omdat ze een te grote staatschuld hebben (omdat ze in het verleden teveel geleend hebben en een aantal andere zaken) gaan we ze nog meer lenen.

Dat zijn van die mooie cirkelredeneringen.

Interessant stuk.

Vandaag las ik een interessant stuk bij de verslaggever van een dagblad van het Noorden.
Bij mijn weten hebben we in Nederland inderdaad een rijtijdenbesluit. Daarin is vastgelegd hoe lang een beroepschauffeur mag rijden. Maar waarom hebben we eigenlijk niet eenzelfde besluit voor rechters of politici? Ook voor hen kan wat rust goed zijn, lijkt me.

Bezuinigen

Bezuinigen is nooit leuk maar het schijnt soms te moeten. En ergens is het natuurlijk helemaal vreemd om aan de ene kant te bezuinigen en aan de andere kant geld uit te lenen aan Griekenland.
Bezuinigen op defensie, kan ik me wat bij voorstellen, bezuinigen op cultuur daar kan ik ook nog begrip voor opbrengen maar bezuinigen op de zorg, ik geloof dat ik daar de meeste moeite mee heb.