Maar weer eens gaan bloggen.

Het is hier een tijdje stil geweest. Teveel bezig geweest met Facebook, Twitter en andere dingen. Maar behalve dat ik op vrijdagavond of zaterdag-ochtend de neiging heb om persoonlijke vrienden persoonlijke mails te sturen lijkt het me ook leuk om het bloggen weer op te pakken. Naast deze algemene blog probeer ik soms ook wat meer op andere blogs te vertellen, maar je moet natuurlijk wel inspiratie hebben. Op dit moment heb ik eigenlijk weinig om over te bloggen, maar ik wil het wel weer op gaan pakken. Als er bijzonder nieuws is of ik gewoon wat wil melden zult u dat in de toekomst hier aan treffen. Groet.

Gisteren.

Gisteren realiseerde ik me ineens dat de reden waarom mensen vaak dezelfde redenen hebben meer te drinken of andere drugs te gaan gebruiken ofwel gedwongen hun huis moeten verkopen. Dat is vaak het vebreken van een (langdurige) relatie of langdurige werkloosheid. Die dingen veroorzaken dus een hoop ellende.

Ik baal van de hele situatie. Dit had niet mogen gebeuren.

Nooit zo bij stil gestaan.

Eind vorig jaar was ik van plan om iets te beginnen voor mezelf. Dat is ook een manier om aan werk te komen. Ik bedacht dat 'social media' consultant wel wat voor me zou zijn. Met name omdat ik dat gewoon leuk vind. Een probleem is natuurlijk hoe verkoop je je talenten, maar iets waar ik nog niet bij stil gestaan had was dat het ook wel eens riskant zou zijn. Nou horen we er af en toe wel wat over, dat er mensen ontslagen worden omdat ze domme dingen twitteren en ik ken zelf ook wel voorbeelden ervan, maar het werd me vannochtend pas echt helder. Het is natuurlijk logisch wel ergens dat normale rechtsprincipes van 'smaad', 'laster' en dat soort dingen in principe ook geldt voor communicatie op het internet.

Een tijdje niets.

Ik ben even stil geweest, zal wel met de feestdagen te maken gehad hebben. Of de donkere dagen in het algemeen. Maar januari is natuurlijk een ideale maand om fris van start te gaan. Zo is, naast mijn standaard goede voornemens, een van mijn voornemens om meer aan vrijwilligerswerk te doen. Natuurlijk doe ik liever betaald werk, maar zolang ik dat nog niet gevonden heb, doe ik het maar even op deze manier. En het afgelopen jaar heb ik ontdekt dat rechten en journalistiek me ook interesseren. Vaak vallen die dingen bij gebrek aan interactie stil, maar je kunt ze altijd weer oppakken. Over interactie gesproken, ik ben nog steeds niet social-media-moe. Dat schijnt ook een nieuwe ziekte te zijn. Twitter en facebook bevallen me evenals Skype prima als manier om te communiceren. En daarnaast heb je natuurlijk altijd nog de telefoon. Groet uit een koud Gouda.

Eindelijk.

Waarom het zo lang heeft moeten duren weet ik eigenlijk ook niet, maar eindelijk is het er dan. www.larsmennen.nl Niet dat ik daar mijn hele blog ga herhalen, want dat is niet mijn doel daar. Mijn doel daar is gewoon het vinden van een nieuwe baan. Maar wel leuk dat het er eindelijk is.

Rare dingen.

Bekijk ik de pageviews van mijn blog, blijk ik vooral bezoekers uit Polen te trekken. Waarom is me een raadsel, ik neem aan dat ze dit toch niet kunnen lezen. In ieder geval schrijf ik niet voor Pools publiek. Misschien dat er een of andere rare zoekmachine daar staat, maar daar wou ik nu niet zoveel aandacht aan schenken. Waar ik wel aandacht aan wilde schenken is het feit wat er nou in de maatschappij allemaal verandert door het internet. Het belangrijkste lijkt me toch dat je niet meer kunt liegen. Inderdaad verschuift er macht naar de consumenten. Aanbevelingen worden belangrijker, maar dat verschilt natuurlijk niet zoveel van de mond tot mond reclame van vroeger behalve dat het nu met een toetsenbord of de mobiele telefoon gebeurd. Iets anders waar ik dit weekend verbaasd over was, was het feit dat mensen, als Ajax een andere shirtsponsor krijgt, mensen over gaan stappen van de ene ISP naar een een andere, bijvoorbeeld Telfort. Kennelijk moet je als adverteerder ook de voetbalclub voorkeur van je klanten overwegen voordat je een voetbalclub gaat sponsoren.

Roken

Gisteren waren er twee vrouwen bij Pauw die het over roken hadden. Het waren longartsen maar dat doet er verder niet zoveel toe. En zelf heb ik inmiddels zoiets van was ik er maar nooit mee begonnen. Stoppen heb ik nog niet zo heel vaak geprobeerd, eigenlijk maar een keer, maar het heeft zich niet ontwikkeld zoals ik hoopte. Natuurlijk weet ik ook wel dat als ik echt niet kan roken omdat ik in een zieken- of verpleeghuis lig het ook niet doe en tijdens mijn slaap ook niet maar ik heb niet meer het idee dat de voordelen opwegen tegen de nadelen. Een van de maatregelen die deze mevrouwen voorstelden was het terugbrengen van het aantal verkooppunten. Ik vraag me af of dat zou helpen. Er zijn nu drie plekken waar ik mijn sigaretten koop, bij de sigarenboer, het pompstation of de supermarkt. Ik denk dat als de verkoop bij de supermarkt en het benzinestation zouden worden afgeschaft, ik minder zou gaan roken. Eerlijk gezegd denk ik dat ik dan gewoon meer bij de sigarenboer zou kopen. Toch maar eens proberen te minderen.

Nou, dat moet dan maar.

Lang heb ik niets voor nieuws betaald. Waarom zou je dat ook doen als media als de Volkskrant, de Telegraaf en zo meer gratis beschikbaar zijn. Maar ja, voor niets gaat de zon op en proefabbonnementen kosten ook niet veel. Na, alhier in Gouda, genoten te hebben van een proefabbonnement van zowel de Telegraaf als de Volkskrant, vond ik het vandaag dan eigenlijk ook niet meer dan logisch dat ik een soort van financiële bijdrage lever door € 5.- te betalen voor de artikelen die ik via Blendle krijg. Dat is natuurlijk wat anders dan een abbonnement op een krant, maar op de een of andere manier voelt het wel alsof ik een bijdrage lever aan de 'schrijvende pers'. Nou ja, er wordt in ieder geval wel wat geschreven, een drukpers komt er al lang niet meer aan te pas. Tot zover en tot zover. Groet.

Lezen en schrijven.

Doordat ik een tijdje andere dingen aan mijn hoofd had kwam er de laatste tijd niet zoveel van lezen en schrijven. Inmiddels lijk ik hier in Gouda ook mijn rust gevonden te hebben en staat alles op zijn plek, wat enerzijds rust geeft en dus ook de mogelijkheid om weer te lezen en te schrijven. Het komt niet vaak voor dat ik halverwege met een boek stop, maar met het boek Stoner, is dat dus wel gebeurd. Nou heb ik niet het idee dat ik veel gemist heb, dat is het voordeel van een boek, als je het niet leest, staat het gewoon stil en vandaag heb ik het weer eens ter hand genomen. Ik moet het ook maar gewoon uit lezen en hopelijk beschik ik daarna over voldoende middelen om ook weer andere boeken te gaan lezen en hoop ik ook het bloggen hier weer op te kunnen pakken. En zo hoop ik op een gegeven moment ook weer normaal aan het werk te kunnen.

2014

Is dat vreemd? Geen idee. In ieder geval was ik deze ochtend nogal vroeg wakker. Vroeger zou ik zeggen dat ik laat ging slapen, maar tijden veranderen. En ineens spoken er namen door mijn hoofd (Warnar, Coolen, Bakker). Dat waren respectievelijk de kapper, bakker en tandarts uit mijn jeugd. Je jeugd is iets wat je je hele leven mee sleept, daar valt weinig aan te doen. Gelukkig heb ik in veel opzichten een gelukkige jeugd gehad. Natuurlijk, ik ben van mijn fiets gevallen, dat hoort erbij, maar al met al ben ik er een gelukkig mens door geworden. Dat wilde ik even kwijt.

E-smoker.

Vandaag toch maar eens een tweede vulling voor de e-smoker gekocht. En eigenlijk wilde ik er helemaal naar overstappen maar dat is nog niet gelukt. In het begin was ik redelijk enthousiast. Het gaf ongeveer hetzelfde gevoel als een normale sigaret maar gaf minder overlast maar later beviel het toch minder. Ik wist niet waar de navulvloeistof te krijgen was en het bleek dat ik de sigaret in eerste instantie te vol vulde waardoor de vloeistof in mijn mond kwam en dat was niet lekker. Ga het gewoon nog een keer proberen.

Casettebandjes.

Tja, casettebandjes zijn natuurlijk eigenlijk iets uit de vorige eeuw. En op dit moment vind ik het wel jammer dat ik (even) geen enkele i-Pod of -Pad meer heb, maar dat is nu maar even zo. Ik heb nog WELeen casettedeck. En nu ik mijn stereo weer aan de praat heb, kan ik weer naar mijn oude muziek luisteren. En op die bandjes staat heel wat muziek die ik in mijn i-Tunes niet heb. En ik weet zowat nog steeds welk nummer er na het andere nummer komt. Er zat geen 'shuffle' op een casettedeck. Soms is het best verstandig om ook je oude schoenen te bewaren ook al heb je nieuwe.

NFC

Het is alweer een tijdje geleden dat ik wat geschreven heb. Een nieuw huis brengt allerlei andere beslommeringen met zich mee. Maar door twee gebeurtenissen de afgelopen week (Wel twee keer hetzelfde maar op verschillende plaatsen), dacht ik dat het wel weer eens tijd was voor een nieuw stukje. En dat terwijl ik normaliter nooit over technologie schrijf. Anyway (dat klinkt toch een stuk beter dan 'in ieder geval') lijkt het me wel slim om ook op het gebied van de OV-chipkaart eens te onderzoeken of er mogelijkheden zijn voor Near Field Communication (NFC). Het schijnt dat je middels de ING wel contactloos (met je mobiele telefoon) de koffie voor IN de trein kunt betalen, maar op de een of andere manier is het niet mogelijk om op een redelijke afstand je OV-chipkaart uit te lezen zodat je zeker uit checkt. En nu ben ik de afgelopen week al bijna twee keer vergeten uit te checken dus om een dergelijk proces te automatiseren lijkt me wel handig. Er zullen vast wel allerlei praktische bezwaren zijn waar ik nog niet aan gedacht heb, maar die zitten er aan het huidige systeem ook. ~Nader onderzoek leerde me het volgende: 'NFC heeft doorgaans een bereik van ongeveer 10 centimeter.' Tja, dan gaat het nog niet werken.~

De oude koffiekop.

Zoals enkelen bekend, heb ik de laatste tijd weer problemen met mijn Senseo-apparaat. Op de een of andere manier zijn die dingen zo gemaakt dat ze na een jaar kapot gaan en dat jaar is nu voorbij. Gelukkig woon ik in een vrij groot pand waar je zo af en toe vanalles kunt vinden, onder andere een oud koffie-zet-apparaat dat van niemand was. En wat blijkt nu? Met een ouderwets koffie-zet-apparaat zet en drink je toch heel anders koffie dan met zo'n Senseo apparaat. Bij zo'n ouderwets koffie-zet-apparaat moet je de koffie echt inschenken, dat is toch anders dan een kopje ergens onder zetten. Het verschil is vergelijkbaar met bier uit blik of bier uit de tap. In ieder geval ben ik, doordat ik nu koffie zet met een apparaat (anders dan een Senseo) de oude, zeshoekige koffiekop uit mijn studentenhuis weer eens gaan gebruiken. Sowieso stof je alles weer netjes af als je weer verhuisd bent. Gouda, 20 maart, 2014.

Eindelijk.

Raar... maar er heeft heel veel tijd overheen moeten gaan voordat ik weer wat rust vond. Voor mijn gevoel ben ik de halve wereld rond gereist maar eigenlijk ben ik de hele tijd gewoon in Nederland geweest. Weliswaar half Nederland: Almelo, Amstelveen, Breda en Heerlen, maar toch een behoorlijk stuk van Nederland. En nu zit ik dan ineens in Gouda. Weliswaar niet voor eeuwig maar het zou wel mooi zijn als ik hier toch op zijn minst de herfst haal. Een beetje rust heb ik zo onderhand wel verdiend.

Tot schrijfs.

Nieuwe omgangsvormen.

Nieuw gedrag leidt ook tot nieuwe omgangsvormen. En ik ben heel benieuwd hoe dat in dit geval zal gaan. Sinds gisteren ben ik (onder andere dankzij de recente ontwikkelingen) eigenaar geworden van een e-smoker. Je ziet ze nog niet zo heel veel en ik weet eigenlijk ook niet precies waar het nu wel en niet kan. Kijk, het lijkt wel op roken, maar het is het niet. 'Dampen' is iets wat ik bij de meeste mensen binnen wel zou durven zonder het te vragen. Maar om nou hier in het ziekenhuis te gaan dampen dat lijkt me dan weer niets. In de trein vind ik zo'n duidelijk grens geval. In een restaurant daarentegen vind ik het weer niet kunnen. Maar ja, deze nieuwe uitdagingen qua fatsoen waren voor mij niet de belangrijkste redenen om het te doen. Het meest benieuwd ben ik eigenlijk of ik me over een maand of twee/drie inderdaad fitter ga voelen en mijn huid er beter uit gaat zien. Er zal wel een nieuwe wereld voor me open gaan.

Longontsteking.

Over ziekten schrijf ik niet zoveel. Ongelukken trouwens ook niet. Gewoon omdat ik er niet zovel van weet en gelukkig ook niet zoveel mee te maken heb. Tot afgelopen woensdag dan. Kijk... ik merkte wel dat ik moe was... en ik merkte wel dat ik kortademig was, maar dat het een echte longontsteking was kon ik me niet voorstellen. De huisarts was hier echter vrij snel achter en zonder dat ik er erg in had zat ik in de auto van zijn vrouw, die ook arts is, op weg naar de eerste hulp van het ziekenhuis in Heerlen, niet wetend wat me verder te wachten zou staan. Inmiddels is het maandag en zit ik er nog steeds en zo erg is dat niet want de hele verhuizing is toch nog niet rond. De eerste paar uren waren eigenlijk het ergst. Daarna treed vrij snel herstel in. Maar een onverwachtte ziekenhuisopname is altijd vervelend: je hebt geen schone sokken bij je, geen schone onderbroek en er moet gewoon even voor je gezorgd worden. Gelukkig heb ik wat dat betreft erg fijne ouders en was alles weer vrij snel op orde. Het is nu even wachten wat de dokters vandaag zullen zeggen en met een beetje mazzel kan ik dan woensdag dan alnsog naar Gouda.

Ze snapt het niet.

Zoals wellicht bekend, komen er een aantal wijzigingen in de bijstandswet aan. Van sommige denk ik, dat is wel een goed idee, zoals het voldoende beheersen van de Nederlandse taal (ik vraag me echt af hoe die mensen dat dan in het verleden deden? Kwamen ze met een tolk naar de sociale dienst of zo). Maar ook dingen die mijns inziens weer duidelijk aantonen hoe ver de politiek van de werkelijkheid af staat. Zo is er de verhuisplicht bij het vinden van een nieuwe (vaste) baan. Op zich is het misschien niet eens zo'n slecht idee, ware het niet dat het zo goed als onmogelijk is om een andere woning te vinden zo lang je in (een vorm van) bijstand zit. Helaas weet ik inmiddels dat er verschillende vormen van bijstand bestaan. En ik weet ook wel dat je van normale bijstand ook nog wel rond kunt komen. Het wordt echter wat anders als je in een bijzondere vorm van bijstand valt, zoals de bijstand die je krijgt 'bij verblijf in een instelling'. Nu kan een instelling vanalles zijn. Dat kan een verpleegtehuis zijn waar je terecht komt omdat je je heup gebroken hebt of zo. Maar het kan ook een daklozen-opvang zijn. In beide gevallen valt je inkomen terug tot ongeveer 300 E.- per maand. En ook daar kun je, omdat je immers onderdak en eten hebt wel van leven, maar bij het aangaan van een nieuwe huurovereenkomst dient er vaak ook een borg voldaan worden. En je hoeft een econoom te zijn om te weten dat sparen voor een dergelijk bedrag met een dergelijk inkomen zo goed als onmogelijk is. Tot zover.

Slapen

Slapen, dat is meestal ook niet iets waar je wakker van ligt. Maar ik wil de komende tijd toch eens gaan proberen om pas om 24.00 te gaan slapen in plaats van 23.00. Een van de redenen daarvoor is het feit dat er vanmorgen om 6.00 geen koffie was, dat schijnt er alleen om die tijd op werkdagen te zijn. Niet kunnen slapen kan een behoorlijk probleem zijn, denk ik. En een verslaving aan slaappillen is volgens mij ook vrij ernstig. Vroeger lukte me dat eigenlijk vrij makkelijk, als laatste wakker blijven, tot laat in de kroeg blijven hangen maar later in het leven zijn andere dingen belangrijk, op tijd zijn en zo. Daarbij houd ik ook wel van de rust in de ochtend, maar er moet wel koffie zijn. En voor 9.00 zijn de meeste mensen toch niet bereikbaar.

Beelden van Heerlen.

Guido Belcanto - Op De Pechstrook Van Het Leven

Tijdje geleden.

Het is een tijdje geleden dat ik wat geblogged heb. Had even wat anders aan mijn hoofd en eigenlijk nog steeds. En er zullen vast nog wel mensen zijn die geloven dat een goede opleiding een garantie is voor succes, inmiddels ben ik zelf zo oud en wijs om te weten dat dat niet zo is. Wat dat betreft ben ik nu meer iemand geworden die meer geloofd in de tegeltjes-wijsheid: 'Van het concert des levens krijgt niemand een program.'. De afgelopen twee jaar heb ik op/in allerlei plaatsen gewoond waar ik helemaal niet had willen wonen: Almelo, een kamer in Amstelveen en Breda en nu is het Heerlen geworden. Tja, je leert Nederland zo wel kennen maar dat was eigenlijk nooit mijn plan of doel. Eigenlijk blijkt soms dat het voor elkaar krijgen van simpele dingen als werk en wonen best lastig kan zijn. Zal blij zijn als ik het weer voor elkaar heb.

Facebook.

In eerste instantie wilde ik wat gaan schrijven op facebook. Maar toen realiseerde ik me dat facebook veel intensiever gelezen wordt dan mijn blog (althans dat denk ik). Nu is mijn blog wel 'opener', je hoeft geen vriend van me te zijn om dit te lezen, toch heb ik het idee dat ik hier minder bezoekers trek. Goed, wat bedacht ik me vandaag? Dat ik toch wel blij zal zijn als ik weer 'normaal' woon. En wat normaal wonen is weet ik ook niet maar het zal wel iets van een sociale huurwoning of een vrije sectorwoning zijn. Een huis kopen zal er na mijn debacle in Amsterdam wel niet meer in zitten. Maar ja, voordat ik normaal kan wonen zal ik natuurlijk wel weer een normaal inkomen moeten hebben. En dat vind ik de laatste tijd best lastig. Nou weet ik niet of dat aan Almelo of Heerlen ligt maar misschien liggen de salarissen in Amsterdam sowieso wat hoger. En op zich wil ik ook best wel voor een lager inkomen werken (slechter dan nu kan het toch niet worden), het probleem is dat ze meestal voor dat soort werk toch weer andersoortige mensen zoeken. De situatie is helder, nu de oplossing nog.

Maar weer eens een bericht.

Het is een een tijdje stil geweest, was bezig met andere dingen, verhuizen en zo. Maar nu is het wel weer tijd voor een nieuw berichtje. En ik denk ook dat ik mijn blog nu voor andere dingen ga gebruiken dan dat ik hem in het verleden gebruikte. In eerste instantie gebruikte ik mijn blog met name om te kijken hoe het werkte, toen om gewoon wat dingen over mezelf te publiceren maar je kunt het ook gewoon gebruiken als een soort online notitieblok om de ideeën die je hebt uit te werken. Zo zit ik nu met die ideeën omtrent mijn belabberde financiële situatie. Daar moet ik toch eens wat aan gaan doen. Aan de ene kant door de inkomsten te verhogen en aan de andere kant door de uitgaven te beheersen en zo ook mijn schuld. En bij dat laatste zou de gemeente mij misschien inderdaad kunnen helpen. Omgaan met schuld kan meerdere vormen hebben dan alleen WSNP. Ook zaken als betalingsregelingen kunnen soms een mogelijkheid zijn. Maar ja, betalingsregelingen zijn natuurlijk alleen mogelijk als je inkomen boven de beslagvrije voet ligt. Laten we dus eerst maar eens proberen om mijn inkomen op dat niveau te krijgen. En dat kan alleen maar door te solliciteren en je dus weinig aan te trekken van het gejammer over de arbeidsmarkt dat het moeilijk is en er in Zuid-Limburg geen werk zou zijn voor hoger opgeleiden. Daarbij wat is 'hoger opgeleid?' Het lijkt me dat dat betekent dat je zowel werk voor hoger als voor lager opgeleiden kunt doen en dat het andersom misschien wat lastiger is. Wat absoluut niet wil zeggen dat het voor lager opgeleiden niet mogelijk is om succesvol te zijn. Dus we gaan maandag met een toch maar wat meer open houding naar de SHV van de gemeente Heerlen en het gewoon inderdaad zien als een vorm van hulpverlening en het eens niet zo eigenwijs bekijken. Mijn eigenwijsheid is soms een valkuil.

Om de zoveel tijd.

Om de zoveel tijd vraag ik me af of ik wel door zal gaan met dat bloggen. Ik bedoel, ik weet nu wel hoe het werkt dus zo spannend is het allemaal niet meer. En ik vraag me ook wel eens af voor wie of wat ik het doe. Geld verdien ik er niet mee en echt veel reacties krijg ik ook niet. Daarbij zijn er veel interactievere media zoals Twitter en facebook, dus als dit het laatste bericht is, dan is dit het laatste bericht.

Alweer.

Zoals het er naar uit ziet ga ik binnenkort weer verhuizen. Dat kun je zo hebben met anti-kraak. Alleen als je de hele tijd verhuisd is het natuurlijk ook lastig om een vaste baan te vinden. Nou vind ik flexibel werken niet zo erg, sterker nog, ik vind het wel uitdagend, maar misschien is het zo toch allemaal iets te uitdagend. Het is toch vervelend als je zo vaak moet vertrekken. En deze keer eigenlijk niet eens zozeer vanwege een gebrek aan geld of zo, maar gewoon omdat het pand gesloopt word. Ach, het voordeel is hopelijk dat ik hierna een huis vind met een normaal gasfornuis, wasmachine en verwarming.

Heerlen

Al een tijdje niet meer geschreven. Dat komt onder andere omdat ik dankzij een pin in mijn heup een tijdje in een kliniek gezeten heb. Inmiddels kan ik weer lopen, maar in een rolstoel kan ik me ook voortbewegen. De pijn van de Dynamic Hip Screw is nog niet helemaal weg, maar met een stok kan ik weer lopen. Pas de afgelopen tijd realiseer ik me dat ik eigenlijk al een jaar bezig ben met de meest essentiële menselijke behoefte, het hebben van onderdak. Daarvoor heb ik vrij veel gereisd en beseft dat je eigenlijk niet veel meer nodig hebt dan wat geld, schone onderbroeken en sokken. Het vervelende is dat het hele circus waarschijnijk binnenkort van voren af aan begint, maar tja, dat weet je als je antikraak gaat wonen. Dan breken we wel weer een ander been.

ADHD

En voilà, op basis daarvan wordt een diagnose gesteld: ADHD. Het kind krijgt Ritalin, wat de ziekte niet bestrijdt, alleen de symptomen. Ritalin werkt namelijk niet alleen tegen ADHD, het verbetert ook het gedrag van kinderen zelfs wanneer er geen sprake is van ADHD. Dat medicijn wil ik ook... o, nee, ik ben geen kind meer.

Steve Jobs.

Ik ben dat book over Steve Jobs aan het lezen. Niet omdat ik nu zo'n enorme Apple-fan ben, maar ik heb hier in deze kliniek toch tijd genoeg en met lezen geef je wat structuur aan de dag. Ik kende die hele Steve Jobs niet, nou ja, van naam dan, maar als ik het boek zo lees was het helemaal niet zo'n prettige man. Verder is het zo'n typische Amerikaans boek. Eigenlijk gewoon veel te dik. Misschien moet ik mezelf maar eens een leuk boek gunnen, hoewel het vinden van een baan nog steeds het belangrijkst is. En, gezien mijn toestand, is het toch wel handig als het een baan is waarbij ik gewoon vanuit huis kan werken.

Goed.

Gelukkig is er soms ook goed nieuws. Nee, helaas, ik kan nog niet lopen, maar twee vriendinnen van me hebben inmiddels wel een baan gevonden. Ook voor hen heeft het vrij lang geduurd, maar het is ze wel gelukt. Nu ik nog.

Kijk nou.

Als het goed is staan er nu knopjes onder mijn berichten.

Bezuinigen is niet goed.

Omdat ik moest bezuinigen ben ik maar shag gaan roken. De vraag is echter of ik daarmee goedkoper uit ben. Een bekend nadeel van shag is namelijk dat er brandende stukjes tabak op je kleding kunnen vallen zodat je sneller je overhemd moet vervangen. Zo blijkt maar weer, goedkoop is soms duurkoop.

Follow me on Twitter @nqtv (Rémi Gaillard)

Gelukkig heb ik maar 145 volgers.

Vijf weken,

Morgen heb ik al vijf weken niet meer (normaal) gelopen. Morgen is het voor het eerst van mijn leven vijf weken geleden dat ik uit de trein viel in plaats van stapte. Morgen maar ik al vijf weken de gezondheidszorg van binnen mee. En ach, vijf weken rolstoel is best te doen. En toen ik zojuist buiten zat te roken, realiseerde ik me dat ik eigenlijk niet eens weet hoe ineens alle spullen er waren. Ja, ik had een rugzakje bij me toen ik de trein van Heerlen naar Den Haag nam, maar daar zat niet en mijn ochtendjas, en mijn slippers en een aantal schone onderbroeken in. Die dingen moeten toch ergens vandaan gekomen zijn, maar ik weet nog niet hoe. Nou ben ik wel meer dingen kwijt. Na een zware val gaan veel dingen op de automatische piloot. Ik geloof dat de zuster in de ambulance blond was, maar zelfs dat weet ik niet meer zeker. En nadat ik de ambulance had verlaten hoefde ik niet zoveel meer te weten. Als je je naam, je geboortedatum en je sofinummer maar weet kom je een heel end in een ziekenhuis. En ik moet zeggen, na vijf weken heb ik het ook wel een beetje gehad. Ik wil gewoon weer kunnen lopen. Had me eigenlijk nooit gerealiseerd dat dat zo moeilijk zou kunnen zijn. Nou ja, hopelijk is dat in mijn geval gewoon een kwestie van tijd.

Dit moet ik toch even van me af bloggen....

Ik dacht dat ik er niet over zou bloggen... over mijn tijd in het ziekenhuis in Den Haag, waarbij er duidelijk stond dat er maximaal drie bezoekers per patient mochten komen. Maar ja, dat is Nederlands en dat begrijpen die Marokkanen niet. Tellen is ook moeilijk, natuurlijk. Maar ja: "Het ziekenhuis wijst erop dat het in andere culturen heel gebruikelijk is dat er veel familieleden naar een patiënt komen." Dat was het commentaar van het ziekenhuis op de situatie vanavond in Heerlen. Zo is het in Bulgarije ook heel normaal om een huis in Nederland te hebben en dus recht te hebben op zorgtoeslag en huursubsidie.. Dat vinden de Bulgaren normaal en de Nederlandse regering ook. Op de een of andere manier vind ik Europa steeds minder 'leuk'... Of.. hoe werd het destijds verkocht? 'Europa, best belangrijk....' nou ja, het komt steeds meer in de richt van 'Europa, best irritant'.

Verschillen

Na een week in een ziekenhuis in Den Haag en twee weken in een verpleeghuis in Heerlen wil ik de verschillen wel eens opmerken. Want die zijn er, hoewel er ook overeenkomsten zijn. In beide huizen vroegen de mevrouwen of ik mijn spullen op wilde ruimen. Niet allemaal natuurlijk omdat niet alle mevrouwen zeikwijven zijn en soms niet omdat het gewoon opgeruimd was. Anyway, ook de reden waarom ik op moest ruimen was verschillend. In Den Haag vond men vooral dat ik op moest ruimen omdat eventuele dieven anders veel te makkelijk konden zien wat ik allemaal bij me had, in Heerlen vooral omdat zusters nou eenmaal van opgeruimde kamers houden. Een verpleegster verweet me zelfs dat mijn kamer teveel op haar kamer leek. En zelf vind ik het altijd wel prettig als het opgeruimd is, maar het opruimen zelf is niet mijn ding, zeg maar. En er zijn wel meer verschillen. Verder vind ik het schoeisel van de zusters wel interessant. Laten we wel wezen, eigenlijk zijn er maar twee soorten schoeisel geschikt voor zusters. Dat moeten of Croqs zijn of van die Birckenstocks, maar helaas ze houden zich niet allemaal aan de regels. En verder is het allemaal wel te overleven. Hoewel ik blij ben als ik de wijde wereld weer in mag. Gegroet.

42 jaar.

42 jaar heb ik er eigenlijk nooit bij stil gestaan dat lopen iets bijzonders was. Natuurlijk, er waren wel bijzondere vormen van lopen, zoals 'een marathon lopen', maar verder was lopen heel normaal, althans, dat leek het te zijn. Vorig jaar kreeg ik al een klein voorproefje van het feit dat lopen niet helemaal normaal is, toen ik mijn voet gebroken had, nadat ik tegen de salontafel geschopt had, dit jaar is het me helemaal duidelijk geworden dat lopen eigenlijk een vorm van dressuur is en dus veel voorbereiding vergt. Denk er maar eens over na en wees blij dat u er over het algemeen niet over na hoeft te denken.. maar om te kunnen lopen, moet je eerst kunnen staan, je moet controle hebben over je linker- en je rechterbeen, kortom zo eenvoudig is het maken van een wandeling eigenlijk niet eens. En ik weet eigenlijk niet meer hoe ik dat 42 jaar geleden voor elkaar kreeg, dat lopen... maar er waren vast mensen blij verheugd dat ik ging lopen in plaats van kruipen, deze keer zal ik met name zelf blij zijn als ik kan lopen in plaats van rollen. En dan heb ik het nog niet eens over trap lopen.

bijzonder stukje tekst

''Ze zijn niet goed wijs', zei hij. 'Als ik iets moest eten, zou het me in de strot blijven steken.' Het enige wat hij wilde was een pakje sigaretten, maar we liepen klem op de bureaucratie. De gevangenis had eerder dat jaar alle gedetineerden in de dodencel een rookverbod opgelegd - vanwege het risico van longkanker. '

Limburgse zusters

Limburgse zusters zijn anders dan Haagse zusters. Dat is natuurlijk niet zo vreemd want Limburgers zijn anders dan Hagenezen. Zo had ik vannacht een zuster die bij alles wat ik deed, zei: "laat het smaken.". Gelukkig (of niet) dook ze niet bij me in bed, anders had ze misschien nog steeds hetzelfde gezegd. Anyway, het maakt niet uit. Of ik nu een cigaret ging roken of koffie ging drinken: "Laat het smaken". Dat vind ik nou eens een mooie uitdrukking. Overigens zie ik wel ergens tegenop. Aanstaande dinsdag worden mijn hechtingen verwijderd door een verpleegkundige waarvan ik denk dat ze maar net leerling-verpleegkundige af is. Ik voel me bijna een soort proefkonijn, maar dat zien we dinsdag wel. Voorlopig heb ik maar een doel en dat is op een gegeven moment weer kunnen lopen. Als je niet kunt lopen mis je eigenlijk best veel. Gelukkig vandaag weer een beetje fysiotherapie zonder al teveel paracetamol.

Corrupte zusters?

"Het is hier wel een ziekenhuis", zei de avondzuster toen ze hier mijn cigaretten zag liggen en dat ben ik met haar eens. En op zich is er niet eens zoveel mis met een ziekenhuis tegenwoordig, behalve dat er regeltjes zijn met betrekking tot medische verantwoordelijkheid en zo. Zo mag ik met mijn wagentje niet van het terrein af, maar ja, op het terrein verkopen ze geen cigaretten en mijn bezoek is ook een beetje op. Wat dan te doen? Dan zijn er gelukkig ook 'aardige mensen'. Zusters die je niet kent, maar die zelf weten hoe verslavend roken is en je zomaar zonder voorschot willen helpen. En zo kwam ik toch weer aan een nieuw pakje Marlboro.

Besluitvormingsprocedures.

Zoals sommigen weten gaat het lichamelijk even niet helemaal goed. Dit komt zo: ik was nogal moe en viel uit de trein. Vervolgens werd ik waargenomen door een militaire arts die constateerde dat er iets niet helemaal goed was, zo rond 21.00 en toen begon er een circus vol met nieuwe belevenissen. En wat ik me afvraag is wie, wanneer, welke beslissingen nam. In ieder geval beleefde ik allemaal nieuwe dingen. Voor het eerst van mijn leven in een ambulance, voor het eerst in mijn leven slapen in het Westeinde ziekenhuis (en er wakker worden). Voor het eerst van mijn leven horen dat ik geopereerd zou worden (dat hoorde ik om 9.30 de volgende ochtend) voor het eerst onder narcose en voor het eerst een schroef in mijn heup/bovenbeen. En wat ik me nu af vraag, is hoe de besluitvormings-procedures zijn geweest. Er moet een medicus geweest zijn die die beslissing genomen heeft, maar ik weet niet wie. Nou kan ik daar wel mee leven, maar ik weet nog steeds niet wie het was. Overigens gaat mijn dank wel uit naar de goede zorgen van de medewerkers van de NS en Medisch centrum Haaglanden.

Mooi winkelcentrum

In mijn dagen als woningzoekende bezoek ik de laatste tijd zowat heel Nederland. En zo ben ik vandaag in Amstelveen. Op zich een vrij aardige gemeente, wat rustiger dan Amsterdam. Het leuke aan Amstelveen is ook het winkelcentrum. In zowat het hele winkelcentrum is gratis wifi wat me bijna deed besluiten om toch maar eens een iPad aan te schaffen maar gelukkig kon ik ook honderden redenen vinden om het niet te doen. Dus maar gewoon her en der wat koffie gedronken.

Cupjes en koffie.

Het voordeel van mijn manier van leven is dat je op veel verschillende manieren en plaatsen koffie leert drinken. Dat varieert van het ouderwetse 'opschenken' (Amsterdam) tot en met de Nespresso waar ik nu zit. Zelf heb ik op dit moment niet eens een koffie-zet-apparaat meer, maar ik weet nu wel welke manier mijn voorkeur heeft. Financieel is het de meest onantrekkelijke vorm van koffie, maar lekker is het wel, die Nespresso. Ook leer je omgaan met verschillende vormen van melk. Die varieert van gewone melk bij de Starbucks, tot en met de kleine cupjes uit de koelkast waar ik nu zit. Starbucks vind ik trouwens ook een wat vreemd bedrijf. De koffie daar verschilt niet zo veel, maar het is wel moeilijk om er koffie te bestellen. Op een gegeven moment vond ik dat de verkoopster me zo slecht hielp dat ik halverwege het bestelproces weg ben gelopen. Maar ja, je kan ook niet zonder koffie. Mijn koffie voor de toekomst zal waarschijnlijk gewoon de Senseo worden, maar laat ik eerst maar een huis vinden waar ik dat apparaat kan plaatsen.

Vrienden

Wat vrienden over mijn laatste baan dachten:

Zo woont een dakloze anno 2013.

 

Schandalig en schofterig.

Het zou zo kunnen zijn dat ik slachtoffer ben van woonfraude. Niet dat ik onroerend goed bezit en dat verhuurd heb aan een hennepteler, maar in die zin dat ik een maand huur en een maand borg betaald heb maar er geen sleutels geleverd worden. Dat er mensen zijn die fraude plegen, daar kan ik me nog iets bij voorstellen, maar deze vorm van fraude vind ik bijzonder ernstig. Als het waar is, ben je dus, als mens die toch al in een zwakke positie zit, ook nog slachtoffer van fraude. Door mij moverende reden publiceer ik dit bericht pas, nadat duidelijk is of ik daadwerkelijk slachtoffer ben van deze (ernstige) vorm van criminaliteit.

Interessant stuk

Deze ochten las ik het volgende interessante stuk. Waarom is het een interessant stuk? Omdat ik het vermoeden heb dat de schrijver het begrijpt. Het wel of niet halen van de 3% norm is in wezen geen doel op zich, maar het overschrijden ervan is een gevolg van de teruglopende consumentenvraag ten gevolge van de toegenomen werkloosheid. En de toegenomen werkloosheis is (onder andere) een gevolg van het toenemend aantal faillissementen. Als ik er zo over nadenk, is economie helemaal niet zo moeilijk.

Takkejob.

De gemeente Breda heeft me een takkejob gegeven. Ik moet takken verzamelen van omgezaagde bomen. Dat noemt men in ambtelijk jargon een 'uitstroom-programma' (up) maar volgens mij is het meer een BU (behoud uitkering) programa. In het verleden heb ik vanalles van een werkgever gekregen... een auto van de zaak, een laptop van de zaak, een creditcard van de zaak.. noem maar op. Nu heb ik werkschoenen (of veiligheidsschoenen) van de zaak. En naast die veiligheidsschoenen krijg ik ook nog een helm en handschoenen, het werk zal dus kennelijk niet geheel vrij van risico's zijn. Er zou zo maar eens een tak op je hoofd kunnen vallen. De verhouding tussen overheid en burger is in deze wel grappig. Eerst krijg je zes jaar lang geld om boeken te lezen, dat noement men ook wel studeren.. en vervolgens, loop je het risico dat, als je ook maar een dag zou verzuimen takjes te verzamelen, je gekort wordt op je uitkering. Het verbaasd me niets dat het vertrouwen in de politiek afneemt.

Naar huis.

 

Abdicatie...

Het was natuurlijk te verwachten, enige satire na de abdicatie. Een van de mooiste prenten vond ik wel een afbeelding die ik zag geplaatst door een vriend van me uit Arnhem. Hier op zien we de aanstaande vorst duidelijk tegen een achtergrond van UWV-vacatures, met daarbij de tekst: 'Een nieuwe baan na je 45e, zie je wel, het kan wel'. Dat is dan wel weer een hoopgevend perspectief.

Rustige koninginnedag.

Tja, de reclame-slogan 'Even Apeldoorn bellen' klinkt vandaag natuurlijk wat anders dan ervoor. Maar dat terzijde. In Amsterdam weinig bijzonders. Hoewel, voor het eerst van mijn leven op koninginnedag eens in een bootje door de Amsterdamse grachten gevaren. Ziehier wat foto's.

En nu hier maar eens wat rommel opruimen.

Bijzondere televisie/kan dat weer?

Ik heb de afgelopen twee uitzendingen van '24 uur met' bekeken. '24 uur met' is wat anders dan een frietje met. Het is een programma waarin een Nederlander 24 uur doorbrengt met een andere Nederlander, maar een van die twee Nederlanders is altijd Wilfried de Jong. Wat ik bijzonder vind aan de laatste twee afleveringen is dat er gewoon weer gerookt wordt op tv. Dat hebben we de afgelopen tien jaar of zo, bij mijn weten niet gezien, maar kennelijk mag het weer, Europa of geen Europa. Ik vind dat eigenlijk heel bijzonder, dat er gewoon weer gerookt mag worden op tv, maar het mag dus. Nou ja, en zoals dingen meestal gaan, als het op tv mag, dan mag het daarna ook weer in de kroeg en op de straat. Dan is het nog maar een kwestie van tijd voordat het ook weer in de trein mag.

Zo kan het ook.

Altijd leuk....

Een telemafketeerste lieverd noemen en dat ze dan antwoord dat ze heel lief is.

Linked in en privacy

Linked in begon leuk, je kon een beetje zien waar oud-collega's gebleven waren en werving- en selectiebureaux konden je vinden. Maar Linked-in moderniseert en moet je daar blij mee zijn? Dat vraag ik me wel eens af. Zo kreeg ik vandaag via Linked-in (wat ik al onpersoonlijk vind) van een vriend van me de vraag of ik een Ipad gekocht had. Degene die mijn inkomenspositie een beetje kennen weten dat ik een maand moet leven van het bedrag wat een Ipad kost. Dus nee, ik heb geen Ipad gekocht. Maar Linked-in vertelt wel dat ik Linked-in voor Ipad gebruik. Stel je voor dat er een internet-site zou zijn waarop telkens vermeld wordt welke software je gebruikt. Ik zou daar niet vrolijk van worden. Tja, en nou de Ipad zelf.... het is wel een handig ding. Maar ik heb toch liever iets met een toetsenbord, een gewone Ipod of een gewone tv.

Vreemd verhaal.

In het algemeen heb ik niet het idee dat we in Nederland in een bananenrepubliek leven totdat het tegendeel blijkt. En dat is de afgelopen maanden enigzins gebleken. Er is me zelfs eens verteld dat we hier een goed sociaal stelsel hebben, totdat je ermee te maken krijgt. Zoals enkelen weten, leef ik helaas al een tijdje op kosten van 'de maatschappij' dat ik dat van 1988 tot 1995 ook deed schijnt niemand wat uit te maken maar dat is een ander verhaal. Anyway, ik leef van, zoals dat heet, "het bestaansminimum" eigenlijk daar zelfs behoorlijk onder. Hoe is dat gekomen? Het schijnt dat iedere Jan Doedel, je uit kan schrijven bij een gemeente waardoor je dus geen adres meer hebt en de betreffende gemeente ook niet meer zorgt voor je bestaansminimum, maar het kan dus. Nou ja, dat is een reden waarom ik binnenkort waarschijnlijk weer eens terug naar het lieflijke Almelo ga.

Marktwerking.

Sinds wanneer behoren publiek gereguleerde monopolies die met belastinggeld worden gefinancierd en niet failliet kunnen gaan tot de markt gerekend? En waarom is de Nederlandse bestuurlijke top - die in het algemeen toch niet bekendstaat om zijn liefde voor rechtse zaken als kapitalisme en (neo)liberalisme - als het over de eigen beloning gaat ineens zo verzot op marktwerking? Marktwerking waar, uitgerekend in dit geval dus, niet eens sprake van is. Want hoe is het anders te verklaren dat publieke organisaties die duidelijk niet functioneren ondanks hun wanprestaties gewoon kunnen blijven voortbestaan?

Medici en de markt.

Zoals het velen bekend is ben ik van huis uit een econoom. En redelijk Christelijk opgevoed of althans katholiek. En deze avond vroeg ik me af in welke bedrijfstakken het nog meer geld kost om het te betalen voor het opmaken van een offerte? Om een tandarts een offerte te laten uitbrengen over wat er allemaal in uw mond moet gebeuren zult u er langs moeten gaan en hiervoor moet u betalen. Nu weet ik dat de tandartstarieven vrij zijn gegeven, dus behandelingen zullen bij diverse tandartsen iets anders kosten. Voordat u weet wat u op verschillende plaatsen kwijt bent, moet u dus betalen. Vreemd eigenlijk... maar ja, een medische behandeling is maatwerk. Het is niet een uniform produkt, zoals een laptop, dat je bij iedere electronica zaak kunt kopen. Misschien komt het met de liberalisering ooit nog wel zover dat je geld moet betalen om een folder in te zien of een etalage te bekijken.

Toch jammer...

Ergens via de berichten op het internet heb ik begrepen dat MSN in 2013 gaat verdwijnen. Ergens is dat jammer. MSN had namelijk bepaalde features die Skype niet heeft. Voor de mensen die het niet weten, Skype moet de opvolger worden van MSN. En MSN was de 'opvolger' van ICQ. En ICQ was, gezien de Anglo-isering van Nederland sowieso al een mooie naam. Maar wat is er jammer? Welke features gaan we missen? Nou ja, in MSN kon je nog laten weten naar welke muziek je aan het luisteren was. MSN kon je laten weten of je nog mail had. Kortom, we gaan wat missen, maar ja, de vooruitgang is niet te stoppen en de wereld draait door.

Standaarden

Waarom is het nou zo moeilijk om in deze wereld met standaarden te werken? HetDe mag bijna een wonder heten dat je in elke auto dezelfde benzine kunt gooien. Bij elektrische/elektronische apparaten is dat vaak niet het geval. Goed elektriciteit is wat anders dan benzine, maar toch vraag ik me af waarom standaarden nu zo moeilijk zijn. De achtergrond van deze post is vrij helder. Inmiddels heb ik twee mobiele telefoons, en wil ik de ene SIM-kaart in de andere telefoon plaatsen. Past niet, kan niet. Moet ik weer langs allerlei telefoonwinkels fietsen om op zoek te gaan naar een passende SIM-kaart. Je schijnt ook zelf je SIM-kaart op maat te kunnen knippen maar dat vind ik wat riskant. Hetzelfde had ik gisteren met mini-USB laders. De USB-lader van de telefoon paste niet op mijn camera. Ben je dus weer een tientje kwijt voor een of ander lullig kabeltje. Bij de post hebben ze het wat dat betreft wat beter begrepen. Een brievenbus heeft gewoon standaard-afmetingen en als het daar niet in past is het een pakje. Simpel en duidelijk. Ach, misschien is het met standaarden wel hetzelfde als met mensen. We zijn allemaal verschillend.

Vriendschap is een illusie...

Of niet? Ik weet het niet precies. In ieder geval besefte ik me deze ochtend, de eerste ochtend van mijn 43e levensjaar dat ik in de loop der jaren wel drie vrienden 'kwijt' ben geraakt of althans niet meer gezien heb, sinds ze getrouwd zijn. Bij twee kan het er ook mee te maken hebben dat ze in het buitenland wonen, maar toch het verbaasd me wel. Ach, als de ene vriend gaat, schept dat ook weer ruimte voor nieuwe vrienden. En gelukkig is er tegenwoorddige het internet, zodat bepaalde vriendschappen een stuk makkelijker te onderhouden zijn. Hoewel het natuurlijk de vraag is of alle vrienden op facebook ook echte vrienden zijn, maar dat is een ander verhaal. Hier in huis blijkt achter de laag vet een echte keuken schuil te gaan en daar ben ik Cillit Bang wel dankbaar voor.

Moderne tijden.

Hoort net: "Zag mijn kleine nichtje van 6 voor het eerst iemand typen op een typemachine, zegt ze: Da's handig! Is het meteen uitgeprint"

Ik moet dit ook nog eens nalezen voordat ik het begrijp.

Het regeerakkoord van Rutte en Samson: ala "de bier-drinkers": Tien vrienden gaan elke dag samen naar hun stamkroeg "Nederland" om een paar biertjes te drinken. De rekening bedraagt iedere dag EUR 100. Normaal gesproken zou iedereen EUR 10 moeten afrekenen, maar de vrienden hebben uiteenlopende inkomsten en besluiten de rekening volgens de verdeelsleutel van de Nederlandse belastingen te betalen. Dat geeft de volgende verdeling: De eerste twee (de armsten) ... betalen niets. De 3de betaalt EUR 1 De 4de betaalt EUR 2 De 5de betaalt EUR 3 De 6de betaalt EUR 5 De 7de betaalt EUR 7 De 8ste betaalt EUR 10 De 9de betaalt EUR 16 De 10de betaalt EUR 56 Hoewel de rijkste meer betaalt dan de andere negen bij elkaar, is iedereen tevreden met de oplossing en treffen ze elkaar dag in dag uit in de stamkroeg. Totdat de uitbater op een dag besluit de groep korting te geven. "Omdat jullie al jaren goede klanten zijn en hier iedere dag komen, geef ik jullie vanaf vandaag EUR 20 korting per dag. Ik zal dus nog maar EUR 80 per dag berekenen voor de gedronken biertjes. Op advies van de kroegbaas besluiten de vrienden de 20% korting door te berekenen op de bedragen die ieder betaalt. Die avond rekenen de mannen als volgt af: De eerste twee betalen nog steeds niets De 3de betaalt EUR 0,80 in plaats van EUR 1 De 4de betaalt EUR 1,60 in plaats van EUR 2 De 5de betaalt EUR 2,40 in plaats van EUR 3 De 6de betaalt EUR 4 in plaats van EUR 5 De 7de betaalt EUR 5,60 in plaats van EUR 7 De 8ste betaalt EUR 8 in plaats van EUR 10 De 9de betaalt EUR 12,80 in plaats van EUR 16 De 10de betaalt EUR 44,80 in plaats van EUR 56 Het lijkt een oplossing waarmee iedereen tevreden moet zijn: de twee armste vrienden drinken nog steeds voor niks en iedereen is die avond goedkoper uit. Wie zou er kunnen klagen? Eenmaal buiten, begint iedereen te rekenen. "Ik heb maar 20 cent van de korting gekregen!" roept de 3de vriend. De 4de zegt: "Ik krijg ook maar 40 cent van de 20 euro korting, terwijl de 10de er EUR 11,20 van krijgt!". "Dat is waar," zegt de 5de, "waarom moet hij EUR 11,20 krijgen, terwijl ik maar 60 cent krijg? De rijkste krijgt het grootste gedeelte van de korting!". " Ho even," roepen de eerste twee. "Wij twee hebben helemaal niets gekregen. Dit systeem buit de armen uit!" De negen mannen omringen de 10de, intimideren hem en noemen hem asociaal. De volgende avond is de 10de man niet aanwezig. De negen andere nemen plaats en drinken hun biertje zoals altijd. Alles gaat goed tot op het moment dat er betaald moet worden. Ze ontdekken dan iets interessants: ze hebben niet genoeg geld om te betalen, zelfs niet om de helft van de rekening te betalen! Zo is het in het echte leven ook. Linkse partijen klagen steen en been dat de rijksten het meeste profijt hebben van belastingverlagende regelingen als de hypotheekrenteaftrek. Belast ze nog meer, beschuldig ze van rijk zijn en ze zullen zich niet meer vertonen. We moeten voorkomen dat de 10% rijkste mensen in Nederland hun biertje gaan drinken in het buitenland en niemand de rekening meer kan betalen.

Sociale verzekeringen

Daar heb ik het nou nog nooit over gehad, bij mijn weten. En omdat ik vandaag toch een afspraak heb mt iemand van de gemeente Breda over de WWB is het een mooie dag om het er eens over te hebben. Kijk sociale verzekeringen zijn een groot goed. Maar ze zitten soms wat raar in elkaar. Zo worden er sommige landelijk uitgevoerd (Wajong, WW, dat soort dingen) en andere gemeentelijk. Is dat handig? Als u het mij vraag niet. Ik hou zo wel een aantal ambtenaren bezig en voorkom zo wat werkloosheid, maar als het recht op bijstand nu gewoon landelijk door het UWV geregeld werd, dan hadden die ambtenaren wat beters kunnen doen. Je zou natuurlijk kunnen zeggen dat lokale ambtenbaren de omgeving beter kennen maar ik heb dat tot nu toe in de plaatsen waar ik ooit WWB aangevraagd heb, nog nooit als een voordeel ervaren. Dat er een bolletje in Almelo was, was me via, via ook wel ter ore gekomen.

Warm water

Soms leer je iets pas waarderen als het er op een gegeven moment niet meer is. Zo missen we hier vandaag warm water. Nou kan een mens op bepaalde momenten wel naar koelte verlangen maar niet in december in Nederland. D'r valt dan ineens veel weg. Ten eerste is het gewoon koud in huis. Je kan niet douchen. De afwas kan niet gedaan worden. Kortom, zonder warm water is het allemaal best kut. Maar je kunt ook vooruit kijken. Kijken naar het moment dat er wel weer warm water zal zijn. Zoals het er nu naar uit ziet is dat morgenmiddag.

Linked-in

Natuurlijk heb ik ook een profiel op linked-in, maar soms vraag ik me ook wel eens af wat ik daar nou mee moet. Het blijft natuurlijk een Amerikaanse site en hoe je het ook wendt of keert, Amerika is anders dan Europa. Zo hadden we vroeger gilde-brieven, later getuigschriften, maar nu heten die dingen endorsments. Wat ook altijd een vraag blijft is wie je waar toevoegt en of je alles moet koppelen. Er is een tijd geweest dat ik MSN en linked-in gekoppeld had. En op een gegeven moment vond ik het belangrijk dat mijn MSN vrienden wisten dat ik even een cigaretje roken was en dus niet bereikbaar. Tot mijn schrik werd dit ook doorgeplaatst naar MSN, maar ja, het lijkt me niet nodig dat mijn linked-in kennissen weten dat ik rook. Met dat soort dingen ben ik dus gestopt. En verder ga ik er lekker mee door.

2008

Tot 2008 liep mijn leven best redelijk. Je zou zelfs kunnen zeggen goed. Na 2008 is het allemaal achteruit gegaan. En dingen moeten dus anders. Misschien is 42 ook wel een leeftijd voor een mid-life crisis, alleen kan ik me de Harley Davidson niet veroorloven. Er zit geen rust in me. En iets wat ik ook wel mis is gewoon een baan, dat zou enig uitzicht scheppen. Daarnaast gewoon een plek voor mezelf.

Doorgaan.

Nee, natuurlijk stop ik niet, wat is dat voor een onzin. Maar ik zit de laatste tijd wel vaker te denken hoe ik nu verder ga. Iets met media en economie lijkt me wel wat. Een soort Maarten van Rossum van Europa of zo of van de Nederlandse maatschappij in zijn algemeenheid.

Stoppen?

Soms vraag ik me af of ik nog wel door zal gaan met bloggen. Ik weet nu hoe het werkt en ik geloof het wel. Soms heb ik het idee dat ik nog wel een onderwerp heb waarover ik kan bloggen, maar ja, wie leest het eigenijk. En daarnaast, mischien zeg ik wel domme dingen maar corrigeert niemand me. Soms overvalt me het idee: wat je ook zegt, het is beter dat je niets zegt, niets is meer dan genoeg. Je weet ook niet wie het lezen zal en ze hebben je zo gepakt. Maar goed, het zal wel gaan zoals het met meer dingen in het leven gaat, een beetje met ups en downs... of, om de titel van een tv-programma te gebruiken: goede tijden maar vooral slechte tijden.

Rustig Almelo

Zoals bij de meeste Nederlanders bekend is er in Almelo, op een stoplicht na, niet zoveel te doen. Okay, eerder dit jaar werd er en Turk dood geslagen, dus de politie is er ook niet voor niets, maar het politiebureau is er alleen open tussen 10.00 's morgens en 17.00 's middags. Er gebeuren wel eens wat onverwachte dingen, maar dat is in ieder mensenleven zo, zodat het er nu naar uit ziet dat ik de komende tijd weer wat meer in Centraal Nederland zal verblijven.

Plasterk...

Op zich heb ik niet zoveel op met Ronald Plasterk, als in, de PvdA is niet echt mijn partij, maar ik volg hem wel op twitter. Maar wat hij vandaag twittert daar heb ik wel begrip voor. We hebben hier Nederland en we hebben de Nederlandse Spoorwegen. Wat dan het nut ervan is om daar ook nog Connexion en Syntus op te laten rijden is me onduidelijk. Het argument uit Den Haag zal waarschijnlijk wel zijn dat het goedkoper is, soit, maar het is voor de gebruiker van het spoor, de klant, zal ik maar zeggen ook onhandiger. Maar ja, de klant, welk bedrijf is er nou geinteresseerd in de klant? Of de burger, welke politieke partij is er nou geinteresseerd in de burger?

Vreemde functies...

Zoals bekend ben ik vrij hard op zoek naar een baan. Dus ik kijk wel eens naar Linked-in en zo. Daar zijn wel meer mensen op zoek naar een baan. En mensen hebben vaak ook wel banen gehad. En vandaag zag ik wel een hele mooie. Er was een vrouwspersoon die was: Assistent Front Door Manager at The Breakers Palm Beach. Nou weet ik niet hoe het met uw voordeur zit, maar die van mijn hoeft niet gemanaged te worden. De bel gaat, ik doe hem open, de bel gaat niet, ik doe niets. Maar dat is in Amerika dus helemaal anders. Daar heb je kennelijk een 'Door manager' en die kan dat in zijn eentje niet af, dus die heeft een 'assistant door manager'. Volgens mij heten die mensen in Nederland gewoon portier.... Zit me ineens ook af te vragen of ze naast de front door manager ook een side door manager hadden, maar ja, met die kronkels wil ik u verder niet lastig vallen.

Praten in jezelf.

Gisteren las ik op facebook een bericht van een vrouw dat ze het alleen zijn een beetje moe was. Sterker nog, ze was verbaasd over zichzelf dat ze in zichzelf aan het praten was. Nou is het hier nog niet zo erg, maar ook ik moet mezelf bij de kladden pakken en uit dat isolement komen. Hupsakee, gewoon solliciteren, of stap op die wielren-fiets.

Integreren in Almelo

Het is natuurlijk een behoorlijke stap, van Amsterdam naar Almelo. Hoewel, op het ontbreken van een tram en metro hier zijn er ook weer niet zoveel verschillen. Men zegt wel eens dat in Amsterdam de mensen direct zijn, hier zijn meestal ook de eerste vragen waar ik mee geconfronteerd word: Heb je een vrouw en heb je een baan. Helaas is het antwoord 'nee'. Ik heb natuurlijk wel vrouwen en banen gehad, maar nu even niet. En ik weet niet wat er nu het eerst komt, maar ik hoop die baan. Het is nog niet zo erg dat ik hier voor de lokale Rabobank zelfmoord ga plegen, maar iets meer financiële middelen is wel prettig. Gisteren dankzij een bekende van Happycafe hier eens op een popfestival geweest. Dat was een tijd geleden. Toen ik jong was, kwam ik nog wel eens op Pinkpop en Torhout Werchter (wat volgens mij tegenwoordig anders heet) maar het was allemaal een tijd geleden. En ook nog een klein stukje meegeBBQ-d met wat andere Almeloers. En een baan vinden gaat soms ook via, via dus het leren kennen van nieuwe mensen is een goede zaak.

Ik ken de details ook niet...

Maar ik heb zojuist eens het verkiezingsprogramma van de PVV zojuist eens bekeken. Stond wel een goed punt in: 'Geen Europese aanbestedingen'. Dat lijkt me nou wel zinvol. Wat heb je nu aan een Griekse offerte als er hier een brug gebouwd moet worden. Dat die Grieken dan een stelletje Polen naar Nederland sturen om die brug te bouwen? Dat ging als mis met de Erasmus brug in Rotterdam. Dat had in ieder geval een Amsterdamse Architect, bij mijn weten Belgische bouwers, tja dan krijg je een wiebelende brug. En in de Bijbel mislukte de toren van Babylon ook al. Ach, het lijkt de IT wel.... als men denkt dat de Nederlandse IT door Indiërs vervangen dient te worden komt men ook wel eens van een koude kermis thuis.

Solliciteren is blijven proberen.

Goh, wat zal ik blij zijn als ik weer een baan heb. Hoewel ik echt niet weet hoe ik dat nu weer voor elkaar ga krijgen. Je kunt allerlei beren op je weg zien, maar ja, als je daarnaar blijft kijken schiet het helemaal niet op. En ik heb ook bij God nog geen idee of ik het hier in de buurt zal vinden of op een gegeven moment weer terug naar het Westen ga. Nou ja, er tijden natuurlijk ook treinen.

En weer eens een citaat.

En alle ogen richten zich op de man die op de persconferentie van de grote bergbeklimmer gevraagd heeft: en als je eenmaal boven bent wat ga je daar dan doen?

Citaat.

Niemöller probeert in de immigratiediscussie te vermijden dat de naam van Geert Wilders valt. "Dan wordt het meteen emotioneel. Ik probeer orde in die emoties te krijgen en de harde wetenschappelijke feiten over immigratie op een rijtje te zetten. " Volgens Niemöller heeft in de Nederlandse politiek de SP al in 1983 nog het meest verregaande onderzoek naar immigratie gedaan met het rapport Gastarbeid en kapitaal. "Daarin werd geconcludeerd dat de meeste gastarbeiders de islam aanhingen, een godsdienst waarvan men vond dat die hier niet past. Daar zagen ze twee oplossingen voor: óf deze gastarbeiders leggen hun godsdienst af, óf ze krijgen een bedrag en keren terug. Dat zou vandaag zelfs Wilders niet meer durven voorstellen", aldus Niemöller. Bron: Katholiek Nieuwsblad.

Vreemde stations...

Hier 'in de buurt' hebben ze vreemde stations, zo is er het station 'Dieren', daar is geen hond te beleven. Ook is er nog het station Goor, toen ik daar voor de eerste keer aan kwam (en ik ben er nog maar een keer geweest) riep men om: "Het volgende station is goor" tja, toen dacht ik bij mezelf.... maar het dan schoon. En nu ik het dan toch over de NS heb.... tot mijn grote verbazing moest ik deze middag van Deventer tot Almelo STAAN in de trein.... tja, als ik moet staan in de trein had ik net zo goed in de Randstad kunnen blijven wonen.

Vogel.

ambtenaren

Ambtenaren is een vreemd soort volk. De een wat meer dan de ander... maar het blijft soms vreemd volk. Deze ochtend ging ik, om redenen die voor mij belangrijk zijn, een beroep doen op de Wet Werk en bijstand, alhier in de gemeente Almelo. Zonder moeite kon ik aantonen dat de restschuld op verkoop van mijn stenen in Amsterdam iets van € 75.000 bedroeg. Ik kon echter niet aantonen dat ik op mijn spaarrekening nog een tegoed had van € 0.16. Alsgevolg waarvan deze ambtenaar mijn aanvraag niet in behandeling kon nemen. Tja, zijn verantwoordelijke minister of wethouder zou maar eens kunnen struikelen over die niet aantoonbare € 0.16. Ik vraag me af of er wel eens wethouders of ministers gestruikeld zijn over minder dan € 0.16.

Oud

Om de woorden van een bekende conferencier te herhalen: Iedereen wil oud worden, maar niemand wil oud zijn. Nu heb ik helemaal niet het gevoel dat ik oud ben, maar ik schijn het wel te zijn. En volgens mijn werkcoach zou dat ook wel eens een handicap kunnen zijn. Zo heb ik dus inmiddels twee arbeids-handicaps. Wonen in Almelo is natuurlijk niet echt handig als de meeste banen op je vakgebied in de Ranstad zijn. En dan ben ik ook nog eens oud. Nou goed, gewoon blijven proberen.

Ook facebook...

Lijkt in de gaten te krijgen dat ik verhuisd ben:

Dat is grappig...

Het stoplicht staat op rood, het stoplicht staat op groen, in Almelo is altijd wat te doen. Tis bijna Amsterdam, "Amsterdam heeft het", tja, en anders jatten ze het wel. Anyway, door de versoepeling van de arbeidsmarkt moest ik weer een beroep doen op de gemeenschap. Dus niet omdat ik het zo leuk vind of zo, maar omdat het gewoon even moest. Ik had er al wat ervaring mee in Amsterdam en ik weet dus dat, voordat je een uitkering aanvraagt, van je laatste geld eerst een printer aan moet schaffen. Overheden houden namelijk nogal van (papieren) informatie. Zo lees ik zojuist ook dat ik bij mijn volgende afspraak mijn eigendomsbewijzen van buitenlands onroerend goed moet aanleveren.... ja, nee, nou wordt ie lachen... mijn huis in Amsterdam werd bijna executair verkocht.... maar dat vakantie-huisje in Frankrijk, dat heb ik natuurlijk nog wel.... om met Mediamarkt te spreken: "Ik ben toch niet gek....'.....

Wij...

Tja, wij... wij katholieken, wij gaan niet dood, wij gaan op zijn hoogst even hemelen.

Bij God..

Zojuist was ik, om redenen die voor mij belangrijk waren, even op station Almelo. En vandaar vertrok een trein naar Schiphol. Om redenen die voor mij belangrijk zijn, heb ik die trein niet genomen. Inmiddels weet ik wel zo'n beetje hoe die trein rijdt. Het is wat dat betreft hetzelfde als met de stoplichten hier. In Almelo is altijd wat te doen, het stoplicht staat op rood of op groen en de trein rijdt naar links of naar rechts, in die zin hebben we hier een behoorlijk overzichtelijke samenleving. Maar goed, ook hier houden we ons zo af en toen bezig met serieuze zaken. Zo hebben we hier een aantal kerken. Niet dat ik daar al binnen ben geweest, ik heb nog even de tijd, maar dat wil niet zeggen dat ik nooit aan God denk. Hoe leg je dat uit? Dat hangt waarschijnlijk van je geloof af. Zo heb ik een ex die kennelijk niet geloofde. Haar vader overleed toen ze 13 was en hij 42. En toen ik haar vroeg waar haar vader was, zij ze die is 'weg'. Nou heb ik mijn opa en oma ook al een tijdje niet gezien, maar ik heb niet het idee dat ze 'weg' zijn. Ze zijn gewoon 'op de koffie bij God'.

Anders

Almelo is anders dan Amsterdam. Dat merk je aan alles. Niet alleen zijn de rijen bij de kassa's korter, wordt er meer Nederlands gesproken, zijn er minder negers, zijn de mensen vriendelijker er zijn zelfs geen trams. Nu ik hier zo'n week of drie woon, moet ik zeggen dat het me wel bevalt. Tja, de rest van de wereld is een stuk verder weg, maar ja, de aarde is toch plat. Neu, ik sluit niet uit dat ik hier nog wel een tijdje blijf.

Stil

Het is hier wat stil geweest en dat heeft weinig te maken met de verandering van woonplaats van het dynamische Amsterdam naar het rustieke Almelo. Het is hier wat stil geweest vanwege wat fysieke beperkingen. 42 jaar lang had ik eigenlijk nooit ergens last van maar dit voorjaar vond ik dat ik maar eens moest kijken hoe ver ik kon gaan en dat had ik beter niet kunnen doen. Het schoppen tegen de tafel leverde me een gebroken voet op en de tramrails zorgde uiteindelijk voor een gebroken pols. Volgens medische bronnen op het internet duurt het herstellen van een breuk zo'n drie maanden en als ik mijn voet mag geloven klopt dat ook wel. Voordat mijn hand geheel geheeld is, zullen we dan ook wel weer twee maanden verder zijn, maar inmiddels lukt typen met tien vingers blind alweer aardig. En hier in Almelo komt alles ook steeds meer op de rit. Digitenne deed het al heel snel, op een vaste internetverbinding moest ik wat langer wachten maar alles doet het weer... behalve de linkerhand dan.

Door diverse omstandigheden, waaronder deze, heb ik de afgelopen weken wat minder kunnen bloggen, maar ik keer terug. Groet vanuit de Almelose bibliotheek.

Dier..

Als ik een dier was geweest, had ik het waarschijnlijk niet overleefd, maar onze Lieve Heer zij dank, ben ik en zijn we mensen. 2012 is een redelijk gebroken jaar, we begonnen met de voet en vervolgden met de pols, maar we leven nog. Hoe lang het gaat duren dat weet niemand nog, maar het leeft door. Dixit.

Thuisloos

Morgenavond ben ik alweer zo'n twee weken thuisloos en tot nu toe gaat dat prima. Leven zonder huis maar met vrienden en vriendinnen kan. Maar toch, leven zonder huis is best vermoeiend. Omdat je van hot naar her reist ben je de hele tijd aan het in en uitpakken en is het toch zaak overzicht te houden. En ook dat lijkt prima te gaan. Dat thuisloos zijn lijk ik wel te overleven. Waar ik meer tegenop zie is dat ik binnenkort ook weer werkloos ben, hoewel ik dat zelf altijd liever, werkzoekend noem. En in het begin is dat nog wel prettig, je kunt je huis opruimen (als je dat hebt) maar op een gegeven moment gaat dat toch vervelen. Hopelijk duurt die periode ook deze keer weer niet te lang.

Twee

De afgelopen weken heb ik gemerkt dat twee vaak prettiger is dan een. Dat geldt zowel voor je voeten als voor je handen... na 42 jaar ongebroken door het leven te zijn gegaan (op een hartje hier en daar na) was 2012 het jaar van het betere breekwerk. Het begon in februari met een gebroken voet... sindsdien weet ik hoe je op krukken moet lopen en werd in april vervolgd door een gebroken pols. Die zit nog steeds in het gips, vandaar dat u het even zonder mijn blogst heeft moeten doen. Inmiddels is een en ander gelukkig weer zo soepel dat ik zelfs weer durf te fietsen... zelfs al liggen er in de stad waar ik nu woon ook tramrails. Wetende dat ik voor mijn pols kon kiezen uit een aantal kleuren gips, heb ik, met het vooruitzicht van konninginnedag maar gekozen voor oranje gips, da's wat vrolijker dan het zakelijke blauw wat ik eerder dit jaar om mijn voet had.

Dank aan brillie

Hee, maar die Lars die ken ik. Van Facebook, van Twitter en van Skype. Maar jongen toch, lees je het van een bordje af, Ummm? En waarom zit je das scheef? Je bent op de tv, kom op, kijk naar de gesprekspartner, niet zo verlegen doen. Zo verkoop je niet je zelf. Natuurlijk schaamte, dat snap ik wel. Je moet maar de ballen bezitten, om daar te gaan zitten. Lars heeft een prachtige radio stem. Hij kan zo op de jazz zender radio 6 aan de slag. Maar ja, ze moeten hem wel even vragen natuurlijk. En op de radio hoef je geen das te dragen. Hoewel, ook daar staan tegenwoordig cams op je gericht, en worden podcasten eigenlijk alleen maar met beeld beschikbaar gemaakt. Heel vreemd, dat wel. Immers radio, is muziek en spraak zonder beeld. Wie wil nu een Giel zien geilen op een goedemorgen van een van de dames aan de lijn? Ik niet. De missie is heel eenvoudig, help Lars aan een baan.

Ik

Rectificatie

In mijn vorige bericht had 'zitten' moeten zijn 'zaten'.

Maatschappelijk verantwoord ondernemen

Ik ben econoom. Althans, dankzij de Erasmus Universiteit Rotterdam mag ik mij zo noemen. En er zijn ook bedrijven die zeggen dat ze 'Maatschappelijk verantwoord ondernemen'. Maar hoe maatschappelijk verantwoord onderneem je als je contracten van werknemers niet verlengd waarvan je weet weet dat ze qua huisvesting tegen executie-verkoop aan zitten en het contract niet verlengd? Dat leidt ertoe dat die mensen naast werkloos ook dakloos worden. Dat soort beslissingen schaar ik niet onder 'maatschappelijk verantwoord ondernemen'.

Enge berichten

Ik ken een aantal mensen, goede mensen, slechte mensen, vrouwmensen en manmensen. Mensen die willen helpen en zeurmensen.... en vanmorgen las ik in een gratis krantje dat HBO-ers nu een update-cursus krijgen voor de Nederlandse taal. Waarschijnlijk denken ze dan 'He, een date, leuk'. Maar goed, zo simpel is het leven niet. Zelf heb ik inmiddels al mijn boeken in Amsterdam Noord staan alwaar ik niet bang hoef te zijn dat ze ontvreemd worden. Volgens een mij bekende 'kleuterlerares' of misschien kunnen we dat in haar geval beter 'kinder-opvang-manager'noemen... is de situatie daar als volgt: "Ik ben er nog weinig tegen gekomen die kunnen lezen, serieus.". Nou hoef je dat als kleuter natuurlijk ook niet te kunnen,een boek lezen, maar als je aan een HBO-opleiding begint, zou dat wel prettig zijn.

Verhuizen

Het vervelende van verhuizen is dat je de hele tijd vanalles kwijt bent. En dat begint nu al.

Citaat.

En dat noemen ze dan 'het roken ontmoedigen', in plaats van bruut verbieden zonder enige vorm van democratie of inspraak. Van alle minderheidsgroepen in Nederland zijn rokers degene die het meest gediscrimineerd worden. Compleet gesegregeerd. Moet je eens proberen met allochtonen te doen, een apart aquarium bouwen waar ze in moeten staan in een café of club, of alleen toestaan bij allochtonenpalen in publieke gelegenheden.