Plasterk...

Op zich heb ik niet zoveel op met Ronald Plasterk, als in, de PvdA is niet echt mijn partij, maar ik volg hem wel op twitter. Maar wat hij vandaag twittert daar heb ik wel begrip voor. We hebben hier Nederland en we hebben de Nederlandse Spoorwegen. Wat dan het nut ervan is om daar ook nog Connexion en Syntus op te laten rijden is me onduidelijk. Het argument uit Den Haag zal waarschijnlijk wel zijn dat het goedkoper is, soit, maar het is voor de gebruiker van het spoor, de klant, zal ik maar zeggen ook onhandiger. Maar ja, de klant, welk bedrijf is er nou geinteresseerd in de klant? Of de burger, welke politieke partij is er nou geinteresseerd in de burger?

Vreemde functies...

Zoals bekend ben ik vrij hard op zoek naar een baan. Dus ik kijk wel eens naar Linked-in en zo. Daar zijn wel meer mensen op zoek naar een baan. En mensen hebben vaak ook wel banen gehad. En vandaag zag ik wel een hele mooie. Er was een vrouwspersoon die was: Assistent Front Door Manager at The Breakers Palm Beach. Nou weet ik niet hoe het met uw voordeur zit, maar die van mijn hoeft niet gemanaged te worden. De bel gaat, ik doe hem open, de bel gaat niet, ik doe niets. Maar dat is in Amerika dus helemaal anders. Daar heb je kennelijk een 'Door manager' en die kan dat in zijn eentje niet af, dus die heeft een 'assistant door manager'. Volgens mij heten die mensen in Nederland gewoon portier.... Zit me ineens ook af te vragen of ze naast de front door manager ook een side door manager hadden, maar ja, met die kronkels wil ik u verder niet lastig vallen.

Praten in jezelf.

Gisteren las ik op facebook een bericht van een vrouw dat ze het alleen zijn een beetje moe was. Sterker nog, ze was verbaasd over zichzelf dat ze in zichzelf aan het praten was. Nou is het hier nog niet zo erg, maar ook ik moet mezelf bij de kladden pakken en uit dat isolement komen. Hupsakee, gewoon solliciteren, of stap op die wielren-fiets.

Integreren in Almelo

Het is natuurlijk een behoorlijke stap, van Amsterdam naar Almelo. Hoewel, op het ontbreken van een tram en metro hier zijn er ook weer niet zoveel verschillen. Men zegt wel eens dat in Amsterdam de mensen direct zijn, hier zijn meestal ook de eerste vragen waar ik mee geconfronteerd word: Heb je een vrouw en heb je een baan. Helaas is het antwoord 'nee'. Ik heb natuurlijk wel vrouwen en banen gehad, maar nu even niet. En ik weet niet wat er nu het eerst komt, maar ik hoop die baan. Het is nog niet zo erg dat ik hier voor de lokale Rabobank zelfmoord ga plegen, maar iets meer financiële middelen is wel prettig. Gisteren dankzij een bekende van Happycafe hier eens op een popfestival geweest. Dat was een tijd geleden. Toen ik jong was, kwam ik nog wel eens op Pinkpop en Torhout Werchter (wat volgens mij tegenwoordig anders heet) maar het was allemaal een tijd geleden. En ook nog een klein stukje meegeBBQ-d met wat andere Almeloers. En een baan vinden gaat soms ook via, via dus het leren kennen van nieuwe mensen is een goede zaak.

Ik ken de details ook niet...

Maar ik heb zojuist eens het verkiezingsprogramma van de PVV zojuist eens bekeken. Stond wel een goed punt in: 'Geen Europese aanbestedingen'. Dat lijkt me nou wel zinvol. Wat heb je nu aan een Griekse offerte als er hier een brug gebouwd moet worden. Dat die Grieken dan een stelletje Polen naar Nederland sturen om die brug te bouwen? Dat ging als mis met de Erasmus brug in Rotterdam. Dat had in ieder geval een Amsterdamse Architect, bij mijn weten Belgische bouwers, tja dan krijg je een wiebelende brug. En in de Bijbel mislukte de toren van Babylon ook al. Ach, het lijkt de IT wel.... als men denkt dat de Nederlandse IT door Indiërs vervangen dient te worden komt men ook wel eens van een koude kermis thuis.

Solliciteren is blijven proberen.

Goh, wat zal ik blij zijn als ik weer een baan heb. Hoewel ik echt niet weet hoe ik dat nu weer voor elkaar ga krijgen. Je kunt allerlei beren op je weg zien, maar ja, als je daarnaar blijft kijken schiet het helemaal niet op. En ik heb ook bij God nog geen idee of ik het hier in de buurt zal vinden of op een gegeven moment weer terug naar het Westen ga. Nou ja, er tijden natuurlijk ook treinen.

En weer eens een citaat.

En alle ogen richten zich op de man die op de persconferentie van de grote bergbeklimmer gevraagd heeft: en als je eenmaal boven bent wat ga je daar dan doen?

Citaat.

Niemöller probeert in de immigratiediscussie te vermijden dat de naam van Geert Wilders valt. "Dan wordt het meteen emotioneel. Ik probeer orde in die emoties te krijgen en de harde wetenschappelijke feiten over immigratie op een rijtje te zetten. " Volgens Niemöller heeft in de Nederlandse politiek de SP al in 1983 nog het meest verregaande onderzoek naar immigratie gedaan met het rapport Gastarbeid en kapitaal. "Daarin werd geconcludeerd dat de meeste gastarbeiders de islam aanhingen, een godsdienst waarvan men vond dat die hier niet past. Daar zagen ze twee oplossingen voor: óf deze gastarbeiders leggen hun godsdienst af, óf ze krijgen een bedrag en keren terug. Dat zou vandaag zelfs Wilders niet meer durven voorstellen", aldus Niemöller. Bron: Katholiek Nieuwsblad.

Vreemde stations...

Hier 'in de buurt' hebben ze vreemde stations, zo is er het station 'Dieren', daar is geen hond te beleven. Ook is er nog het station Goor, toen ik daar voor de eerste keer aan kwam (en ik ben er nog maar een keer geweest) riep men om: "Het volgende station is goor" tja, toen dacht ik bij mezelf.... maar het dan schoon. En nu ik het dan toch over de NS heb.... tot mijn grote verbazing moest ik deze middag van Deventer tot Almelo STAAN in de trein.... tja, als ik moet staan in de trein had ik net zo goed in de Randstad kunnen blijven wonen.

Vogel.

ambtenaren

Ambtenaren is een vreemd soort volk. De een wat meer dan de ander... maar het blijft soms vreemd volk. Deze ochtend ging ik, om redenen die voor mij belangrijk zijn, een beroep doen op de Wet Werk en bijstand, alhier in de gemeente Almelo. Zonder moeite kon ik aantonen dat de restschuld op verkoop van mijn stenen in Amsterdam iets van € 75.000 bedroeg. Ik kon echter niet aantonen dat ik op mijn spaarrekening nog een tegoed had van € 0.16. Alsgevolg waarvan deze ambtenaar mijn aanvraag niet in behandeling kon nemen. Tja, zijn verantwoordelijke minister of wethouder zou maar eens kunnen struikelen over die niet aantoonbare € 0.16. Ik vraag me af of er wel eens wethouders of ministers gestruikeld zijn over minder dan € 0.16.

Oud

Om de woorden van een bekende conferencier te herhalen: Iedereen wil oud worden, maar niemand wil oud zijn. Nu heb ik helemaal niet het gevoel dat ik oud ben, maar ik schijn het wel te zijn. En volgens mijn werkcoach zou dat ook wel eens een handicap kunnen zijn. Zo heb ik dus inmiddels twee arbeids-handicaps. Wonen in Almelo is natuurlijk niet echt handig als de meeste banen op je vakgebied in de Ranstad zijn. En dan ben ik ook nog eens oud. Nou goed, gewoon blijven proberen.

Ook facebook...

Lijkt in de gaten te krijgen dat ik verhuisd ben:

Dat is grappig...

Het stoplicht staat op rood, het stoplicht staat op groen, in Almelo is altijd wat te doen. Tis bijna Amsterdam, "Amsterdam heeft het", tja, en anders jatten ze het wel. Anyway, door de versoepeling van de arbeidsmarkt moest ik weer een beroep doen op de gemeenschap. Dus niet omdat ik het zo leuk vind of zo, maar omdat het gewoon even moest. Ik had er al wat ervaring mee in Amsterdam en ik weet dus dat, voordat je een uitkering aanvraagt, van je laatste geld eerst een printer aan moet schaffen. Overheden houden namelijk nogal van (papieren) informatie. Zo lees ik zojuist ook dat ik bij mijn volgende afspraak mijn eigendomsbewijzen van buitenlands onroerend goed moet aanleveren.... ja, nee, nou wordt ie lachen... mijn huis in Amsterdam werd bijna executair verkocht.... maar dat vakantie-huisje in Frankrijk, dat heb ik natuurlijk nog wel.... om met Mediamarkt te spreken: "Ik ben toch niet gek....'.....

Wij...

Tja, wij... wij katholieken, wij gaan niet dood, wij gaan op zijn hoogst even hemelen.

Bij God..

Zojuist was ik, om redenen die voor mij belangrijk waren, even op station Almelo. En vandaar vertrok een trein naar Schiphol. Om redenen die voor mij belangrijk zijn, heb ik die trein niet genomen. Inmiddels weet ik wel zo'n beetje hoe die trein rijdt. Het is wat dat betreft hetzelfde als met de stoplichten hier. In Almelo is altijd wat te doen, het stoplicht staat op rood of op groen en de trein rijdt naar links of naar rechts, in die zin hebben we hier een behoorlijk overzichtelijke samenleving. Maar goed, ook hier houden we ons zo af en toen bezig met serieuze zaken. Zo hebben we hier een aantal kerken. Niet dat ik daar al binnen ben geweest, ik heb nog even de tijd, maar dat wil niet zeggen dat ik nooit aan God denk. Hoe leg je dat uit? Dat hangt waarschijnlijk van je geloof af. Zo heb ik een ex die kennelijk niet geloofde. Haar vader overleed toen ze 13 was en hij 42. En toen ik haar vroeg waar haar vader was, zij ze die is 'weg'. Nou heb ik mijn opa en oma ook al een tijdje niet gezien, maar ik heb niet het idee dat ze 'weg' zijn. Ze zijn gewoon 'op de koffie bij God'.

Anders

Almelo is anders dan Amsterdam. Dat merk je aan alles. Niet alleen zijn de rijen bij de kassa's korter, wordt er meer Nederlands gesproken, zijn er minder negers, zijn de mensen vriendelijker er zijn zelfs geen trams. Nu ik hier zo'n week of drie woon, moet ik zeggen dat het me wel bevalt. Tja, de rest van de wereld is een stuk verder weg, maar ja, de aarde is toch plat. Neu, ik sluit niet uit dat ik hier nog wel een tijdje blijf.

Stil

Het is hier wat stil geweest en dat heeft weinig te maken met de verandering van woonplaats van het dynamische Amsterdam naar het rustieke Almelo. Het is hier wat stil geweest vanwege wat fysieke beperkingen. 42 jaar lang had ik eigenlijk nooit ergens last van maar dit voorjaar vond ik dat ik maar eens moest kijken hoe ver ik kon gaan en dat had ik beter niet kunnen doen. Het schoppen tegen de tafel leverde me een gebroken voet op en de tramrails zorgde uiteindelijk voor een gebroken pols. Volgens medische bronnen op het internet duurt het herstellen van een breuk zo'n drie maanden en als ik mijn voet mag geloven klopt dat ook wel. Voordat mijn hand geheel geheeld is, zullen we dan ook wel weer twee maanden verder zijn, maar inmiddels lukt typen met tien vingers blind alweer aardig. En hier in Almelo komt alles ook steeds meer op de rit. Digitenne deed het al heel snel, op een vaste internetverbinding moest ik wat langer wachten maar alles doet het weer... behalve de linkerhand dan.

Door diverse omstandigheden, waaronder deze, heb ik de afgelopen weken wat minder kunnen bloggen, maar ik keer terug. Groet vanuit de Almelose bibliotheek.

Dier..

Als ik een dier was geweest, had ik het waarschijnlijk niet overleefd, maar onze Lieve Heer zij dank, ben ik en zijn we mensen. 2012 is een redelijk gebroken jaar, we begonnen met de voet en vervolgden met de pols, maar we leven nog. Hoe lang het gaat duren dat weet niemand nog, maar het leeft door. Dixit.

Thuisloos

Morgenavond ben ik alweer zo'n twee weken thuisloos en tot nu toe gaat dat prima. Leven zonder huis maar met vrienden en vriendinnen kan. Maar toch, leven zonder huis is best vermoeiend. Omdat je van hot naar her reist ben je de hele tijd aan het in en uitpakken en is het toch zaak overzicht te houden. En ook dat lijkt prima te gaan. Dat thuisloos zijn lijk ik wel te overleven. Waar ik meer tegenop zie is dat ik binnenkort ook weer werkloos ben, hoewel ik dat zelf altijd liever, werkzoekend noem. En in het begin is dat nog wel prettig, je kunt je huis opruimen (als je dat hebt) maar op een gegeven moment gaat dat toch vervelen. Hopelijk duurt die periode ook deze keer weer niet te lang.

Twee

De afgelopen weken heb ik gemerkt dat twee vaak prettiger is dan een. Dat geldt zowel voor je voeten als voor je handen... na 42 jaar ongebroken door het leven te zijn gegaan (op een hartje hier en daar na) was 2012 het jaar van het betere breekwerk. Het begon in februari met een gebroken voet... sindsdien weet ik hoe je op krukken moet lopen en werd in april vervolgd door een gebroken pols. Die zit nog steeds in het gips, vandaar dat u het even zonder mijn blogst heeft moeten doen. Inmiddels is een en ander gelukkig weer zo soepel dat ik zelfs weer durf te fietsen... zelfs al liggen er in de stad waar ik nu woon ook tramrails. Wetende dat ik voor mijn pols kon kiezen uit een aantal kleuren gips, heb ik, met het vooruitzicht van konninginnedag maar gekozen voor oranje gips, da's wat vrolijker dan het zakelijke blauw wat ik eerder dit jaar om mijn voet had.

Dank aan brillie

Hee, maar die Lars die ken ik. Van Facebook, van Twitter en van Skype. Maar jongen toch, lees je het van een bordje af, Ummm? En waarom zit je das scheef? Je bent op de tv, kom op, kijk naar de gesprekspartner, niet zo verlegen doen. Zo verkoop je niet je zelf. Natuurlijk schaamte, dat snap ik wel. Je moet maar de ballen bezitten, om daar te gaan zitten. Lars heeft een prachtige radio stem. Hij kan zo op de jazz zender radio 6 aan de slag. Maar ja, ze moeten hem wel even vragen natuurlijk. En op de radio hoef je geen das te dragen. Hoewel, ook daar staan tegenwoordig cams op je gericht, en worden podcasten eigenlijk alleen maar met beeld beschikbaar gemaakt. Heel vreemd, dat wel. Immers radio, is muziek en spraak zonder beeld. Wie wil nu een Giel zien geilen op een goedemorgen van een van de dames aan de lijn? Ik niet. De missie is heel eenvoudig, help Lars aan een baan.

Ik

Rectificatie

In mijn vorige bericht had 'zitten' moeten zijn 'zaten'.

Maatschappelijk verantwoord ondernemen

Ik ben econoom. Althans, dankzij de Erasmus Universiteit Rotterdam mag ik mij zo noemen. En er zijn ook bedrijven die zeggen dat ze 'Maatschappelijk verantwoord ondernemen'. Maar hoe maatschappelijk verantwoord onderneem je als je contracten van werknemers niet verlengd waarvan je weet weet dat ze qua huisvesting tegen executie-verkoop aan zitten en het contract niet verlengd? Dat leidt ertoe dat die mensen naast werkloos ook dakloos worden. Dat soort beslissingen schaar ik niet onder 'maatschappelijk verantwoord ondernemen'.

Enge berichten

Ik ken een aantal mensen, goede mensen, slechte mensen, vrouwmensen en manmensen. Mensen die willen helpen en zeurmensen.... en vanmorgen las ik in een gratis krantje dat HBO-ers nu een update-cursus krijgen voor de Nederlandse taal. Waarschijnlijk denken ze dan 'He, een date, leuk'. Maar goed, zo simpel is het leven niet. Zelf heb ik inmiddels al mijn boeken in Amsterdam Noord staan alwaar ik niet bang hoef te zijn dat ze ontvreemd worden. Volgens een mij bekende 'kleuterlerares' of misschien kunnen we dat in haar geval beter 'kinder-opvang-manager'noemen... is de situatie daar als volgt: "Ik ben er nog weinig tegen gekomen die kunnen lezen, serieus.". Nou hoef je dat als kleuter natuurlijk ook niet te kunnen,een boek lezen, maar als je aan een HBO-opleiding begint, zou dat wel prettig zijn.

Verhuizen

Het vervelende van verhuizen is dat je de hele tijd vanalles kwijt bent. En dat begint nu al.

Citaat.

En dat noemen ze dan 'het roken ontmoedigen', in plaats van bruut verbieden zonder enige vorm van democratie of inspraak. Van alle minderheidsgroepen in Nederland zijn rokers degene die het meest gediscrimineerd worden. Compleet gesegregeerd. Moet je eens proberen met allochtonen te doen, een apart aquarium bouwen waar ze in moeten staan in een café of club, of alleen toestaan bij allochtonenpalen in publieke gelegenheden.

Partir c'est mourir un peu..

Het einde is nabij, niet zozeer van de wereld, maar wel van mijn verblijf in Amsterdam. Van de Rabobank mag ik niet langer in Amsterdam wonen, tja, dan maar ff naar Den Haag.

Laatst...

Toen ik laatste op de VU was, en de kaakchirurg vast wilde stellen of ik al dan niet wel mond, keel of andere kanker had, antwoorde ik hem: "In the long term we all die". Ik weet eigenlijk niet wat hij daarvan vond, in ieder geval vond ik dat ik gelijk had.

En of ik wel of geen kanker heb, ik zou het niet weten en ik wil het niet weten. Ik voel me gewoon wel lekker, maar realiseer me ook wel dat me op de lange termijn geen ander lot toebedacht zal zijn, dan wormenvoer zijn.

Dat realiseerde ik me des te meer toen ik afgelopen vrijdag een van mijn buurvrouwen bezocht om afscheid te nemen en we eens op een rijtje gingen zetten wie er hier, in deze flat, allemaal overleden zijn. We kwamen, inclusief haar man, zomaar op een lijstje van drie.

Tja, het leven is hard.

De klok

Dit weekend gaan we iets doen met de tijd. Ik weet ook nog niet wat, maar we gaan wat doen met de tijd.. maar als je wat met de tijd kunt doen, wat zou je dan willen doen?

Dat is een vraag die ik me deze ochtend stel.
Als ik iets met de tijd zou willen doen, dan is het hem terug draaien, niet een uur maar een paar jaar. Nou ja, je kunt vanalles met de tijd doen, maar hem niet een paar jaar terug draaien.

Wat moeite

De NS heeft, had deze ochtend wat moeite rond Amsterdam... het was zo'n mooi weer dat de ijsco-mannen erop uit trokken en een van die mannen liet een ijsje op de wissels vallen en de ellende was weer compleet. Als gevolg waarvan ik nu deze blog kan schrijven omdat ik niet in Den Haag ben.

Gelukkig had ik nog niet ingechecked, want uitchecken als je net bent ingechecked dat vinden die apparaten nogal lastig.

Wat wel vervelend is, is dat ik door het GVB al wel € 20.- op mijn OV-chipkaart had laten bijschrijven wat achteraf gezien dus helemaal niet nodig was. En omdat ik het door iemand van het GVB liet doen kostte het ook nog € 0.50 extra... nou ja, gelukkig had ik nog een huis in Amsterdam en was ik gelukkig ook weer vrij snel thuis.

Geen idee of ik Den Haag vandaag nog haal.

Hoe het allemaal zover is gekomen..

Jarenlang hebben we geloofd dat het goed ging. En ik ging mee in dat geloof. Ik denk dat de eerste keer dat ik me realiseerde dat het niet goed ging ergens in New York 2006 was. Het kan ook 2007 of 2008 zijn geweest.
In ieder geval reed ik in een A4 cabriolet door New York en realiseerde me dat ik niet gelukkig was.
Een A4 cabriolet is natuurlijk best een fraai automobiel... en toen het vliegtuig landde in New York heb ik mij door een stretched limo naar mijn slaapplaats laten brengen, maar ik was er niet gelukkig. Ik miste iemand. Iemand die op dat moment waarschijnlijk gewoon in Amsterdam was.
Maar goed, ik vond de afstand Los Angeles-Amsterdam te lang om aan een stuk te vliegen dus had die rookpauze in New York wel ingeplanned.
En ik wilde graag laten zien dat ik een grote jongen was, dus ik kocht dat appartement hier in Amsterdam wel in mijn eentje. Daar had ik haar niet voor nodig.

En toen, toen kwam de crisis, hield de geldboom op met groeien.
Is lastig, maar verder weinig aan te doen.

Ik denk dat ik God op mijn blote knieën mag danken dat ik een hypotheek had bij de boeren-leen-bank.... waar men weet dat oogsten wel eens tegen kunnen vallen, maar ook bij hen raakt het geduld een keer op.

Eigenlijk is het zo gekomen.

Ook handig.

Follow @drslhj

Nog een keer lente...

(Deze link dus)

Lente?

Met juristen is het altijd prettig zaken doen...

Dit bericht kan informatie bevatten die vertrouwelijk is. Indien u als lezer van deze mededeling niet de geadresseerde bent, wordt u er hierbij op gewezen dat u geen recht hebt kennis te nemen van de rest van deze e-mail, het te kopiëren of te verstrekken aan andere personen dan de geadresseerde(n). Indien u deze e-mail abusievelijk hebt ontvangen, brengt u mij dan op de hoogte waarbij u gevraagd zal worden het originele bericht te vernietigen.
Ik ben niet verantwoordelijk en wijs iedere aansprakelijkheid af voor en/of in verband met alle gevolgen en/of schade van een onjuiste, onvolledige en ontijdige verzending en ontvangst van de inhoud van deze e-mail. Ik ben ook niet aansprakelijk voor eventuele aanwezigheid van virussen. Mijn aansprakelijkheid is beperkt tot het bedrag dat in het desbetreffende geval onder mijn aansprakelijkheidsverzekering wordt uitbetaald.

Onvoorwaardelijk.

Vanmiddag heb ik 'formeel' voor het eerst een huis verkocht. Zoals te verwachten is in deze tijden van crisis, wel met verlies. Maar er was ook wel wat moois. De koper hoefde geen gebruik te maken van de ontbindende voorwaarde van de financiering. Dat scheelt toch weer.
Nu de rest nog, het vinden van nieuwe woonruimte en alles in- en uitpakken. Ben blij dat deze periode achter me gaat liggen.

Verhuizen

Zoals een aantal van mijn lezers wel bekend zal zijn, moet ik, onder andere ten gevolge van de financieel-economische crisis en mijn daarmee gepaard gaande langdurige periode van werkzoekend zijn, binnenkort verhuizen.

En verhuizen in crisistijd gaat nu eenmaal anders dan in tijden van voorspoed. Toen ik van Rotterdam naar Amsterdam verhuisde was er sprake van voorspoed, de verhuizing van Amsterdam naar Den Haag wordt gekenmerkt door (internationale) tegenspoed.

Plan is om dagelijks een korte update te geven hoe dat gaat, verhuizen in tijden van tegenspoed, want dat gaat nu eenmaal wat anders.

Waarschijnlijk zal ik het komend weekend mijn eerste deel schrijven, wat getiteld zal zijn: "Wat hieraan vooraf ging".

De woorden van Felice.

Om de woorden van Felice te gebruiken (het alter ego van de schrijfster van de urenfabriek) woon ik nu alweer een maand bij 'de KPN'.
Bevalt me dat? Ja, dat bevalt me prima. Maar ik herken me ook wel in de vrouw (N.B.) die Felice verwoordt. Je best doen en maar niet gewaardeerd woorden.
Tja, zo ben ik op een gegeven moment in de bijstand beland.
Onze Lieve Heer zei dank hebben we dat vangnet in Nederland.

Nou ja, het is gewoon kut om je best te doen en niet gehoord te worden.

Zo, dat was me wat..

Dat je in deze tijd zomaar een week zonder internet zit.... en dat betekent in deze tijd vaak ook dat je dan zonder telefoon zit. Maar gelukkig is het allemaal weer verholpen. Veel zal ik er waarschijnlijk niet aan hebben, maar ik zit nu wat dichter bij de centrale... of eigenlijk andersom.. er is een centrale dichter bij mij in de buurt gekomen.
Wat men bij die centrale echter vergeten was, was de draadjes goed aansluiten als gevolg waarvan ik een nieuw modem van Telfort heb gekregen (wat waarschijnlijk niet nodig was) en een week zonder internet heb gezeten (wat dus ook niet nodig was).
Toen het nieuwe modem het in eerste instantie niet deed, moest er uiteindelijk maar een mannetje van KPN langs komen. Het mannetje zou gisteren tussen 8.00 en 10.00 hier zijn, maar zoals dat wel vaker het geval is bij KPN werd het uiteindelijk 10.30.
Nou zat ik al een week op 'het internet' te wachten, dus dat halve uurtje kon er ook nog wel bij.

Ik heb het idee dat ik weer meedoe met de Nederlandse maatschappij.

Kafkaiaans..

Dat is ook wel leuk. Ik kan online zien hoe laat mijn modem bezorgd wordt... dan moet ik natuurlijk wel internet hebben.... nou ja, gelukkig heb ik een dongel en zo heb ik dan nu toch tijdelijk verbinding met de buitenwereld.

Voeten

Laat ik eens bloggen over een essentieel deel van het lichaam. Nu heeft het lichaam meerdere essentiele/vitale delen, zoals daar zijn; het hart, de longen, de hersenen, de lever... maar ook het belang van de voeten moet men niet onderschatten.
Zonder voeten komt men geen stap verder.

Onze Lieve Heer zij dank hebben we dan ook twee voeten. En bij sommige lichaamsdelen die in tweeën gekomen zijn heb ik zoiets van wat moet ik daarmee? Ik heb wel twee neusgaten, maar met een had ik ook nog wel kunnen ruiken, maar met voeten is dat anders.
Maar daar kom je pas achter als je er eentje mist.

Maar, Onze Lieve Heer zij Dank, beschikt het lichaam over de mogelijkheid om zich te herstellen. Daar heeft het wel wat tijd voor nodig, maar het lukt wel. Zo is mijn voet inmiddels weer uit het gips, kan ik weer gewoon fietsen en zo... maar voel me nog steeds een beetje gehandicapped.

Ach, zoals men vroeger al zei: De tijd heelt alle wonden.

Goed weekend.

De NS

Ergens ben ik wel blij met de NS. Ze rijden nog.
Maar in een ambitie zijn ze nog niet zo geslaagd sinds de invoering van de winter-dienstregeling. Dat is het aanbieden van voldoende zitplaatsen. En een zitplaats is wel prettig als je een gebroken poot hebt.

Vandaag vertikte ik het om ook nog van Leiden naar Amsterdam Zuid als een haring in een ton te reizen dus besloot een trein later te nemen. Dat ik daardoor op Schiphol over moest stappen, nam ik maar voor lief.

Wat me verder irriteert is dat men nogal selectief is met de gratis koffie. In Leiden is die wel te krijgen, schijnt, maar dan is de rij zo lang dat ik eigenlijk niet eens zin heb om er voor in de rij te staan.
's Morgens hier op Amsterdam-Zuid moet ik er gewoon € 1.90 voor betalen, terwijl dan de overlast nog moet beginnen. En dan en daar staat er natuurlijk geen rij.

Kan men er niet wat consequenter zijn met de gratis koffie?

Loopgips

Voor de tweede keer sinds ik in Amsterdam woon ben ik in een ziekenhuis geweest. Zelf heb ik anderhalve week gedacht dat mijn voet gewoon zwaar gekneust was en volgde ik de raad van vrienden en familie niet op om naar de dokter of het ziekenhuis te gaan, maar vandaag dus toch.
Na wat foto's genomen te hebben bleken er toch wat botjes in mijn voet gebroken te zijn en na 42 jaar heb ik dan eindelijk gips om mijn lijf.

Mooi klote.

Mag ik soms een beetje boos zijn op banken?

Citaat:

Kortom: de markt schreeuwt er om dat een oplossing wordt gevonden voor de restschulden. Eerst worden hypotheekdebiteuren lekker gemaakt met te veel krediet vanuit de krankzinnige veronderstelling dat de woningprijzen tot in eeuwigheid blijven stijgen. Daarna kan wie zich heeft vergist niet weg uit eigen woning omdat de banken te laat tot inkeer komen en nu praktisch niemand meer een hypotheek willen verstrekken en dan nog via de NHG dikwijls hun risico kunnen afwentelen op de staat. Banken houden hypotheekdebiteuren in gijzeling in hun eigen huis. Hun liquiditeit wordt vervolgens nog gewoon gebruik voor bonusuitkeringen in eigen huis, tenzij de staat zoals bij de ING daar een stok voor steekt, omdat de staat ook nog eens grof heeft moeten lenen om de bank overeind te houden.

Lemmingen?

De thuis-apotheek

Soms vraag ik me echt af hoe al die belbedrijven aan mijn telefoonnummer komen. Ik wil bijvoorbeeld helemaal niet overstappen van energie-leverancier maar toch wordt ik daar telkens voor gebeld.
Vandaag vertelde een mevrouw van de thuis-apotheek me, op mijn mobiele nummer nog wel, dat ze me gratis herhaalrecepten wilde komen brengen. Altijd leuk natuurlijk, als je het nodig hebt, maar ik heb niet eens een eerste recept. Ik slik namelijk helemaal geen medicijnen, maar ja dat is voor telemarketeers kennelijk niet zo belangrijk.

Niet meer zo vaak

Ik heb al een tijdje niet meer geblogged. Tja, zo interessant is dat bloggen ook niet, maar ik dacht laat ik op de valreep nog wat typen. En ergens houd ik er niet van om te klagen en kan ik me er best wat bij voorstellen dat mensen de krant mijden om zo ook al het negatieve nieuws te mijden.
En soms denk je dat het economisch zware weer alleen jou treft. Totdat je ook in de buurt merkt dat het slechter gaat. Niet dat ik mijn buurt nu de maatstaf vind voor Nederland maar toen ik mijn broek hier naar de stomerij wilde brengen bleek de stomerij dicht. Al eerder dit jaar hoorde ik in de supermarkt dat de apotheek failliet was dus echt goed gaat het hier niet. Maar er zijn meer stomerijen in de buurt waar ik morgen dan maar eens ga kijken wat ze van mijn broek gemaakt hebben. Ik hoop schoon.

Haar naam...

Ze heette Aleida, tja, op een vrouw met zo'n naam word je natuurlijk verliefd.

Het lijkt erger dan het is.

Nieuws maken is een vak apart. Zo las ik vandaag de volgende kop in de Volkskrant: "SNS Bank zakt voor kapitaaltest"... dat klinkt natuurlijk eng.... ergens voor zakken en dan nog wel een bank die zakt... dat is bijna net zo erg als door het ijs zakken.

Vervolgens las ik ook de eventuel verklaring voor het eigenlijke zakken: "Het verschil met destijds ligt volgens SNS Bank aan het feit dat in de huidige meting ook ongerealiseerde resultaten op rentederivaten worden meegerekend, die zijn gerelateerd aan blootstelling aan overheidsschulden." Jezus.. wat een zin... ik vraag me af of die journalist wel weet wat hij schreef of citeerde. Zelfs ik als econoom heb waarschijnlijk een uur nodig om uit te leggen waarom die bank nu zakt voor die test. En ik kan het waarschijnlijk nooit zo uitleggen dat wijlen mijn grootmoeder(s) het zouden begrijpen....

Kortom, nieuws maken is ook een vak apart.

Het horlogebandje

Er was eens een horloge-bandje dat versleten was en dus vervangen diende te worden. Daarom toog de eigenaar naar de Bijenkorf, waar men tegenwoordig, heel modern, het 'shop in the shop' idee aan hangt.
De horloge-shop was echter volgens de verkoopster te klein om ook horloge-bandjes op voorraad te houden, hetgeen de eigenaar van het horloge-bandje maar een vreemd verhaal vond. Gelukkig woonde de eigenaar van het horloge-bandje in een grote stad waar ze vast nog veel meer horloge-winkels zouden hebben. En zo is hij er vandaag in geslaagd om een nieuw horlogebandje aan te schaffen.

Nu nog een etuitje voor de pennen.

De eerste dozen

De eerste dozen zijn inmiddels ingepakt. Dat is een vreemd idee.
Gisteren is het buurmeisje al verhuisd en haar moeder vroeg me of ik binnen Amsterdam zou verhuizen. Ik antwoordde dat ik geen idee had en dat heb ik ook niet.

Verhuizen is zelden prettig, hoewel, je ruimt weer eens wat op, maar het is helemaal onplezierig als niet eens weet waar je heen moet met je spullen, dat maakt het extra lastig.
Ik kan me natuurlijk afvragen waarom ik ga verhuizen. En ik heb maar een flauw idee. Ik denk dat de crisis van 2008 er toch iets te hard in geslagen is. Of misschien was ik in 2006 iets te optimistich. Nou ja, waarom er nu gebeurt wat er gebeurt is eigenljk niet zo relevant. De vraag is hoe ga je er mee om en wat brengt de toekomst.
Mijn eerlijk antwoord is dat ik dat nog niet weet.
Gelukkig was ik de laatste weken toch al weinig thuis, maar ik kon dit nog mijn huis noemen. Ben wel nieuwsgierig waar ik volgend jaar om deze tijd zit en lig.

De gezondheidszorg.

De gezondheidszorg is een vakgebied waar ik weinig van weet. Bij voorkeur houd ik dat ook zo.
Toch kom je er zo af en toe mee in aanraking, de tandarts bijvoorbeeld. Nu heb ik zelf een prima tandarts die me een dag voordat ik moet komen een SMS stuurt dat ik moet komen. Maar ook de tandheelkunde kan mijns inziens efficiënter.
Tot mijn verbazing werd er een wit dingetje in mijn mond gevonden wat geen tand was. Een blaasje zeg maar, zo klein dat je het bijna niet ziet en ik heb er ook geen last van. Toch was de mond-hygiëniste van mening dat ik daarvoor naar de kaakchirurg zou moeten. Mijns inziens overbodig.
En de laatste tijd heb ik wat meer contacten met artsen dan ik de tijd ervoor had. En natuurlijk realiseer ik me dat, qua communicatie, sommige gesprekken persoonlijk plaats moeten vinden. Ik kan me echter niet aan de indruk onttrekken dat heel wat eerste-lijns zorg efficiënter zou kunnen als de medische wetenschap meer gebruik zou maken van moderne communicatie-technologie. En afgezien van het efficiëntie-argument is het soms ook gewoon prettig om informatie in een mail te hebben dan ergens in je eigen geheugen. Dit nog afgezien van het feit dat de ergernis bij jou als patiënt afneemt doordat op de een of andere manier artsen nogal geneigd te zijn om uit te lopen in hun agenda (om het over hun handschrift nog maar niet te hebben).

Kortom, zorg kan altijd beter.

Spannend...

Het worden spannende tijden, maar daarover later meer.

Ook heb ik gisteren weer een spannend boek gekocht. En hoewel er ook een nieuwe Saskia Noort uit is, is het niet dat boek geworden. Het is deel 2 van de Millenium-trilogie geworden. En waarom koop je een deel 2? Omdat deel 1 zo spannend was.
Na lezing van de achterflap vraag ik me echter wel af of deel 2 wel een vervolg is op deel 1. De achterflap gelezende hebbend, heb ik toch het idee dat de inhoud anders zal zijn en niet een vervolg op. Een soort 'Flikken, Maastricht' maar dan anders.

Van de week was ik eigenlijk ook redelijk verbaasd dat ik die boeken wel lees. Een van de redenen waarom ik zelden of nooit naar voetbalwedstrijden kijk, is omdat ik het weten van de uitslag meestal wel voldoende vind.
Op de een of andere manier vind ik het antwoord op de vraag 'Who done it' bij detectives wat minder relevant, daar wil ik toch het hele boek lezen en niet alleen de uitslag weten.

Ahwel, de boer, hij ploegde voort,en ik meld me te zijner tijd ook wel weer met een nieuwe tekst.

Kleine cadeautjes

Soms geef ik mezelf kleine cadeautjes, dat maakt het leven leuk.

Zo heb ik gisteren drie vullingen gekocht voor een vulpen en daar ook weer dingen geleerd. Zo schijnt de Schaeffer vulpen niet meer gemaakt te worden en moet je niet schrijven met zwarte inkt. De zwarte kleurstof die gebruikt wordt om de inkt zwart te kleuren is namelijk koolstof en koolstof kan ervoor zorgen dat de toevoer van de inkt naar de penpunt wat sneller verstopt raakt.

Weer wat geleerd.

Verandering

Mensen veranderen, het internet verandert. Wat mij opvalt in het commentaar dat ik erover lees is dat MSN behoorlijk uit de gratie is geraakt sinds we facebook hebben. Tja, zo ben ik zelf op een gegeven moment overgestapt van ICQ naar MSN. En van Hyves naar facebook.
Dat groepsgedrag is wel grappig en doet me wat denken aan mijn jeugd. De ene maand was de ene kroeg populair en een paar maanden later. En eigenlijk was dat groepsgedrag niet te verklaren.
Nou was een van de reden dat ik met Hyves stopte, het feit dat het overgenomen werd door de Telegraaf. Het grappige is dat ik nu mijn ziel en zaligheid verkocht heb aan een stel Bahmerikanen die ik waarschijnlijk helemaal niet kan bereiken. Maar goed, heb het idee dat facebook een wat volwassener medium is dan Hyves.

Eigenlijk wel vreemd

Eigenlijk wel vreemd dat juist woorden als 'Duku' en 'Fittie' nou juist die woorden zijn uit vreemde culturen die het Nederlands binnengekomen zijn. Daarbij zijn het ook nog woorden uit de Negercultuur, alsof ze hier alleen komen om ruzie te maken en voor het geld.

Zondagochtend

Deze zondagochtend begint met zorgen. Reële en praktische zorgen. 1 januari zal ik wel halen en ik zal alle mensen wel gelukkig nieuwjaar wensen en men zal mij gelukkig nieuwjaar wensen, maar 2012 zal geen makkelijk jaar worden.
Al eerder heb ik in dit blog gewag gemaakt van het vooruitzicht van het verliezen van mijn huis. En ergens is dat niet zo vreemd als je in een periode van ongeveer 3 jaar 70% van je inkomen verliest. Maar je wordt dan ook geconfronteerd met hele praktische vragen:
-Waar zal ik slapen?
-Waar moet ik mijn was doen?
-Waar kan ik mijn post ontvangen?
En op de een of andere manier heb ik de laatste jaren steeds meer verhalen gehoord van en over mensen die, doordat ze hun huis verloren, dakloos werden, in een tentje of op een kamertje belanden. Ik kan natuurlijk eens informeren hoe zij dat opgelost hebben.

Op de een of andere manier komt het moment gewoon langszaam en stiekem steeds dichterbij.

Interessante reactie in de Telegraaf vandaag.

Vandaag stond er in de Telegraaf een bericht dat er steeds meer mensen/gezinnen zijn die hun hypotheek niet meer kunnen betalen.... dat is zoiets als Griekenland die zijn staatsschuld niet kan betalen.
De oplossing was even simpel als doeltreffend. Immers Griekenland geven we een zak met geld en de banken worden gedwongen om een gedeelte van de schuld kwijt te schelden. Kijk, de Nederlandse regering zou natuurlijk ook die huishoudens een zak met geld kunnen geven en de banken dwingen om een gedeelte van die hypotheek-schuld kwijt te laten schelden.

Het valt nog niet mee...

Als je vroeger wilde solliciteren, kon het wel eens zo zijn dat je geen postzegels in huis had.

Tegenwoordig is het probleem vaak dat je je wachtwoord vergeten bent, ook niet handig.

Andere levensstijl

De laatste dagen leef ik wat anders. Dat wil zeggen, zonder alcohol. En er zijn dan natuurlijk verschillen. Zo is je huid wat droger, kom je tot meer dingen, vind je geen lege blikjes meer in je vuilnisbak.

Een ander punt waar ik, misschien, nog ooit aan wil gaan werken is het niet of minder roken. Nu gun ik mezelf nog een pakje Marloboro per dag en de rest van de nicotine-behoefte vul ik aan met Samson.

Maar soms vraag ik me ook wel af of ik me nu zo moet laten gijzelen door de gezondheids-Gestapo. Ik kan niet ontkennen dat ik ook wel eens kon genieten van een goed glas wijn en de gezelligheid bij een glaasje bier.
Dus wat ik hier in de toekomst mee ga doen, dat weet ik nog niet.

Zo'n nieuw levensstijl biedt ook weer mogelijkheden voor het oppakken van oude hobby's zo heb ik inmiddels het boek van baarmoeder tot Alzheimer uit, maar eigenlijk weet ik nog steeds niet hoe die hersens in elkaar zitten. En nu ben ik bezig met een boek van A.F.Th. van der Heijden, Tonio, over de dood van zijn zoon.

Maar het allerbelangrijkste blijft: solliciteren.

Eigenlijk is dat internet maar saai.

De laatste tijd vind ik dat internet maar saai worden. Facebook, de Volkskrant, mail checken en dan heb ik het wel gehad.
Overigens inmiddels ook een interessant boek uit, "Van baarmoeder tot Alzheimer". Helaas zit ik nu op een plek te internetten waar ik niet echt handig kan typen dus ik kan er niet al te lang over schrijven, maar mogelijk komt dat een andere keer wel.

Wie wilde die Euro nou eigenlijk?

Dat is zo een vraag die door mijn hoofd spookt vandaag. Ik heb eigenlijk nooit iemand gesproken die zei 'ja, wij willen graag een Euro'. En eigenlijk vond ik die oude Franse biljetten van 200 Franc ook gewoon mooi.
Daarbij zijn wisselkoersen ook goed om je rekenvaardigheid op pijl te houden. Is het handig om je eigen export-positie aan te passen. Er was eigenlijk niets mis met die oude munt-eenheid.
De Euro was een idee van de politiek. Maar niet van de mensen.
Wat is de volgende stap? Dat ze ons op gaan leggen om allemaal een taal te gaan spreken? Dat moeten we niet willen, dat is mijns insziens niet de aard van de mens.

Open huizen dag

Vandaag is het open huizen dag van de MVA (makelaars vereniging Amsterdam). En morgen is het tien jaar geleden dat de tweede economische crisis uitbrak sinds ik leef. Van de eerste heb ik weinig meegemaakt, dat was 1987 geloof ik. Toen was ik nog een simpele middelbare scholier. De tweede, 2011, na het instorten van de Twin Towers, had wel invloed op mijn bestaan. Ik had best een aardige baan, maar er waren weinig opdrachten meer en dat is niet prettig als je consultant bent. Het eindigde met die baan en ik ging tot de kerst van dat jaar aan de slag als uitzendkracht. Maar ik was in ieder geval weer aan de slag.
Er is geen crisis die er zo hard in gehakt heeft als de derde. En ik heb geen idee waaraan het ligt. Natuurlijk, de meeste ERP pakketten zijn al geimplementeerd, maar ook als econoom lukte het me niet om een nieuwe baan te vinden. Ergens wel logisch want weinig werk-ervaring op dat vlak.
Het probleem van slachtoffer zijn van zo'n economische crisis is ook dat je zeker weet dat het jaren zal duren voordat je al je achterstanden weer ingelopen bent. Dat je de komende jaren vooral bezig zult zijn met overleven en er waarschijnlijk weinig ruimte zal zijn voor leuke dingen.
Nou ja, de eerste zorg die ik heb als een potentiële koper zich aandient is het weer vinden van een dak boven mijn hoofd en in de tussentijd solliciteer ik natuurlijk ook gewoon door.
Maandag op en neer naar Zwolle.

Je raakt eraan gewend

Als je maar vaak genoeg solliciteerd en vaak genoeg afgewezen wordt, raak je eraan gewend. Het probleem van de hele tijd afgewezen worden is dat het ook moeilijk wordt om voor een volgende sollicitatie weer 'positief' over te komen. En maar overdrijven dat het je een 'super' baan lijkt bij een 'super' organisatie.
En dan heb ik het alleen nog maar over het reageren op een sollicitatie en nog niet over het gesprek. En na een gesprek kunnen ook nog op de meest vreemde gronden afwijzingen plaats vinden.
Daarbij, maar misschien geldt dat niet voor iedereen, vind ik het ook bijzonder vervelend dat er bij selectieprocedures vervelend dat er vooral gekeken wordt naar wat je gedaan hebt. Zelf geloof ik dat Oracle financials na tien jaar wel en wil ik eigenlijk echt meer gewoon de financiële kant op, maar ja, daar heb je dan weer geen of weinig werk-ervaring in. Dat maakt het nog lastiger.
Nee, vrolijk word ik niet van de huidige arbeidsmarkt.

Weer aan de slag

Al een hele tijd probeer ik weer in het arbeidsproces te komen en merk dat dat best moeilijk is. Waar dat aan ligt weet ik ook niet. Wat ik al wel een tijd weet is dat ik het best functioneer in een prettige omgeving en zelfs dan. Ook op je werk heb je soms goede en soms slechte tijden.
Kijk, die automatiseringskennis die heb ik wel en er is zelfs een tijd geweest dat ik dacht dat iedereen die wel had. Toen ik echter begin dit jaar computerles aan ouderen gaf werd het me duidelijk dat dat niet het geval was. Het is trouwens een van de leukste vormen van vrijwilligerswerk die ik gedaan heb. Het overbrengen van kennis bevalt me wel en ik geloof inderdaad dat het tot op zekere hoogte waar is dat ik een allemansvriend ben.
Ook weet ik dat het me niet zoveel uit maakt waar ik werk. Of dat nou Kopenhagen Amsterdam of Hasselt is, dat maakt me niet zoveel uit. Ik wil gewoon wat doen met mijn kennis.
Daarnaast moet ik nog een jaar of twintig werken en dan is het wel handig als ik iets doe waar ik het naar mijn zin heb.

Die Finnen

Tja, die Finnen, ergens is het logisch wat ze doen.

Eigenlijk is het verstrekken van leningen natuurlijk niet de core business van een land, het verstrekken van leningen wordt normaliter gedaan door banken. En als banken een lening verstrekken willen ze ook vaak (niet altijd) een onderpand. Ergens snap ik het wel, zoiets van je mag best geld van ons hebben, maar als je niet terugbetaald is dat eiland van ons. Anders hebben de Grieken natuurlijk ook weinig prikkels om terug te betalen en kun je ze net zo goed ontwikkelings-hulp gaan geven. Is ook geld, maar dan weet je zeker dat je het niet terug krijgt.

Goh..

Het lijkt er toch van te gaan komen. Althans het valt niet meer uit te sluiten.

Gisteren kreeg ik een mail van de Rabobank waarin medegedeeld wordt dat mijn huis mogelijk geveild gaat worden. Dat mogelijk is waarschijnlijk, net als dit waarschijnlijk, een taalkundige nuancering van me.
Wat dan? Dan ben ik behalve werkloos ook dakloos. Dat worden spannende tijden.

Ik leef nog

Op de een of andere manier blog ik minder de laatste tijd, hoewel ik tijd genoeg heb. Nou ja, ik ken dat wel van mezelf, als ik minder lekker in mijn vel zit heb ik ook minder zin om te communiceren.
Anyway, vandaag las ik een bericht waarvan ik dacht, daar blog ik een stukje over. Gemeenten schijnen moeite te hebben met het privatiseren van begraafplaatsen. Nou snap ik best dat de overheid wil gaan bezuinigen maar om nu begraafplaatsen te gaan verkopen, dat vind ik wat te ver gaan.

Vreemd artikel in de Telegraaf..

De kop was zo:

DRIEBERGEN - Voor zeker 60 zwembaden in Nederland dreigt sluiting omdat ze door strengere veiligheids- en milieuregels niet langer winstgevend zijn.

Dan vraag ik me af, is dat noodzakelijk dan? Moeten alle maatschappelijke instellingen winstgevend zijn? Mijn antwoord is nee.
Als 'winst' het criterium zou zijn dan zijn we echt verkeerd bezig.
Iemand al ooit winstgevende ontwikkelings-hulp verleend? En beviel het?
In een zwembad moet jij of je kinderen leren zwemmen, daar hoeft mijns insziens echt geen winst op gemaakt te worden.

Ethische zaken

Er gebeurt hier niet zoveel. Dat is een van de redenen waarom ik zo weinig blog. Daarbij vind ik bloggen in de loop van de tijd ook een beetje eng geworden, immers iedereen kan het later nalezen. Niet dat iedereen dat zal doen, maar iedereen met internet-toegang zou het kunnen. En sinds de moord op Theo van Gogh moet je gewoon opletten met wat je zegt.
Anyway, waar ik vandaag eens een stukje over wilde schrijven was het krijgen van kinderen. Niet dat ik er persoonlijk wat mee te maken heb, maar toch.
Voor de duidelijkheid, zelf heb ik geen kinderen, ooit heb ik ze wel gewild maar ook ooit werd ik verliefd op een vrouw die geen kinderen wilde. Ik dacht, een vrouw die geen kinderen wil, dat is een stuk goedkoper.
De situatie is nu dat er een vriendin, nou ja, vage kennis, van me zwanger is maar er bij mijn weten geen vader-figuur in zicht is. Dat vind ik op zich een slechte zaak.
Bij mijn weten heeft zo op dit moment wel een soort van lesbisch getinte relatie en ik vind dat eigenlijk maar niets, een kind met twee moeders.
Een andere vrouw die ik ken heeft een kinderwens. Dat komt nu eenmaal voor. Daarnaast heeft ze ook allerlei verslavings-, psychische en financiële problemen. Wat ik vreemd vind is dat ze, in haar wens om kinderen te krijgen, wel geholpen word door allerlei medische instanties. Dat vind ik op zich geen goede zaak, maar ja, misschien ben ik een ouderwetse, traditioneel ingestelde man.....

Verschillende gezichtspunten

Toch is het wel grappig om her en der de verschillende, sommige niet gehinderd door enige voorkennis, reacties op het piefpafpoefen in Noorwegen te lezen.

Zo las ik vandaag de visie dat de jongeren op het eiland een soort Hitler-jugend waren, waarom? Ik geloof dat het enige argument was het feit dat het jongeren waren die zich met politiek bezig hielden.

Tja, als we zo gaan beginnen....

Logica

Eigenlijk hang ik teveel rond op het internet. Zo ook vandaag.

En soms zijn de redeneringen die je leest wonderbaarlijk.
Gisteren deed er iemand pief, paf poef in Oslo en dat is, lees ik op het internet, de schuld van Wilders. Er wordt een autochtone Noor verdacht van het pief-paf-poeffen. Nou denk ik dat dat weinig uitmaakt. Als een lief moslimmensje had gepiefpafpoeft was het waarschijnlijk ook de schuld van Wilders geweest.

Men zoekt immers altijd naar een zondebok.

Aha... daar betaal ik dus premie voor...

Geachte heer ...,



Speciaal voor vrouwen heeft Agis nu het Vrouwenspreekuur. Vrouwen kunnen al hun vragen rond zorg en gezondheid stellen aan onze vrouwelijke zorgcoaches.

Dat vond ik nou eens wijze taal...

Vandaag zat ik een stukje film te kijken. Daarin kwam de volgende zin voor "The solution is the problem", dat is Engels voor de oplossing is het probleem, eigenlijk is dat mooi verwoord een omschrijving voor de Griekse tragedie.
Omdat ze een te grote staatschuld hebben (omdat ze in het verleden teveel geleend hebben en een aantal andere zaken) gaan we ze nog meer lenen.

Dat zijn van die mooie cirkelredeneringen.

Interessant stuk.

Vandaag las ik een interessant stuk bij de verslaggever van een dagblad van het Noorden.
Bij mijn weten hebben we in Nederland inderdaad een rijtijdenbesluit. Daarin is vastgelegd hoe lang een beroepschauffeur mag rijden. Maar waarom hebben we eigenlijk niet eenzelfde besluit voor rechters of politici? Ook voor hen kan wat rust goed zijn, lijkt me.

Bezuinigen

Bezuinigen is nooit leuk maar het schijnt soms te moeten. En ergens is het natuurlijk helemaal vreemd om aan de ene kant te bezuinigen en aan de andere kant geld uit te lenen aan Griekenland.
Bezuinigen op defensie, kan ik me wat bij voorstellen, bezuinigen op cultuur daar kan ik ook nog begrip voor opbrengen maar bezuinigen op de zorg, ik geloof dat ik daar de meeste moeite mee heb.

Leuk

Citaat

Onze voornaam zegt niet alleen veel over de sociaal-economische achtergrond van onze ouders, maar ook over hoe traditioneel of modieus ze in het leven staan. Dat concludeert de Utrechtse naamkundige Gerrit Bloothooft na onderzoek van haast 300 duizend gezinnen.
Zo hebben trendgevoelige mensen met een laag inkomen de neiging om zich te laten leiden door namen van de televisie: Wesley, Kevin, Samantha, Kelly.

De laatste jaren zijn in die groep Italiaanse en Spaanse namen in opkomst (Alicia, Diego, Lorenzo), terwijl de Engelse namen wat aan populariteit inboeten.

Bij de traditioneel ingestelde mensen met een hoog inkomen zijn vooral Hebreeuwse, Friese en Scandinavische namen populair. Sem, Jelle, Lars en Marit vervangen zodoende steeds meer traditionele elitenamen als Roderick, Liselotte en Rutger.

Eigen volk eerst...

Je schijnt het weer te mogen zeggen. En ergens is er natuurlijk ook wel een reden voor.
Een Europese eenheid is natuurlijk prima en solidariteit is ook een groot goed, maar soms is het verbazingwekkend waartoe het leidt.

In Nederland vinden er allerlei onderhandelingen plaats over het verhogen van de pensioenleeftijd.
In Nederlands vinden er gesprekken plaats over solidariteit met de Europese partners.

Dat is prima, maar harmoniseer dan ook de pensioenleeftijd.
Daarbij is het mooi dat in Nederland de pensioenleeftijd verhoogd wordt tot 67, maar ik vraag me dan ook af of mensen van 63 en of ouder (63 is een vrij willekeurige grens) tot die leeftijd ook een sollicitatieplicht blijven houden?

Zelf heb ik inmiddels een leeftijd bereikt waarop ik soms weer enigszins cynisch aan het worden ben. Eerst zien dan geloven.
Of, het is leuk een maatregel te verzinnen, maar hoe wou je hem uitvoeren?

Vraag ik me dan af...

Zou die accountant van die instelling (de Hogeschool inHolland) eigenlijk wel weten dat een OV-jaarkaart geen € 19.000 kost?

Verder kreeg een bestuurslid 19.000 euro voor de jaarlijkse ov-kaart en werden voor duizenden euro’s aan accessoires van leaseauto’s aangeschaft.

Kleuren

Deze avond werd ik weer gebeld of ik misschien geinteresseerd zou zijn in groene stroom. De keuze die me geboden werd was eigenlijk niet groot. Ik kon stroom krijgen of groene stroom.
Om het gesprek maar niet al te lang te rekken heb ik maar niet gevraagd of ze ook nog gele, oranje of blauwe stroom hadden...
De keuze was eigenlijk simpel: wilt u stroom of wilt u groene stroom?

Ik wil gewoon dat het licht brandt en de computer het doet... de kleur van de stroom interesseert me verder niet zoveel.

Zijn we nu echt zo dom?

Zojuist las ik het volgende stuk in 'de kwaliteitskrant' van Nederland (het NRC):

Klanten die binnen tien jaar bij DSB weg willen, krijgen daarnaast een vertrekboete van 3,5 procent van de hypotheeksom. Omdat DSB in 2005 begon met de verkoop van eigen hypotheken, is deze boete op alle lopende hypotheekcontracten van toepassing. Bij een hypotheek van tweehonderdduizend euro bedraagt de vertrekboete zevenduizend euro, rekent de VEH voor.

Tja, daar hebben we toch echt de VEH voor nodig, om uit te laten leggen dat 3.5% van € 200.000 € 7.000 is...

En dit is mijn 1600e bericht..

Renovatie

Al enige tijd leef ik tussen de rommel. Toen de huizenmarkt in elkaar stortte dacht ik, laat ik mijn huis ook maar eens verkopen.... nou ja, eigenlijk was het meer de Rabobank die dat voor me bedacht, maar dat terzijde.

Het gevolg daarvan is dat ik nu al enkele maanden tussen de verfsnippers leef (binnen) en de zandkorrels van buiten.
Buiten gaat men nu langzaam ook met het schilderen beginnen, binnen hoef ik gelukkig alleen de deurstijlen nog maar.

Maar goed, renoveren is een behoorlijk ingrijpende gebeurtenis.

Opruimen

Eigenlijk is het wel weer eens tijd om wat op te ruimen.

Vroeger, toen we nog internet 1.0 hadden (alleen werd daar toen nooit de versie bij vermeld) maakte ik nog wel eens gebruik van FLOPPIES... dat klinkt tegenwoordig als een berg konijnen bij elkaar.
En bewaarderig als ik ben heb ik natuurlijk al die floppy's bewaard. Nou ja, de 5.25 varianten zijn bij een eerder verhuizing al richting vuilnisbak gegaan, nu de 3.5 varianten nog. Geen idee wat ik ermee moet.

Maar de afgelopen week heb ik nog wel geluisterd naar muziek vanaf een casettebandje... als je in deze tijd nog woorden als 'floppy' en 'cassettebandje' kent, dan ben je oud.

Teleurstellende ervaringen...

Iedereen heeft wel eens teleurstellende ervaringen. Hetzij met mensen, hetzij met dingen. Lastig is dat.
Laatst heb ik al wat geblogged over mijn (kleine) teleurstellende ervaring met mijn nieuwe mobiele telefoon, maar daar kan ik nu wel mee leven.
De functionaliteit van de Nokia is iets minder dan de Blackberry is wat minder, maar de problemen die er waren bleken vrij makkelijk oplosbaar.
Anders liep het gisteren met de iPod.
Eigenlijk ben ik al jaren een tevreden gebruiker van de normale iPod, gewoon met zo'n wieltje draaien naar een mooi stukje muziek of jezelf laten verassen welk nummer er nu weer naar boven komt.
Mijn oude iPod had het echter begeven (je moet er ook geen bier overheen gooien) dus dacht ik, ik ga voor een nieuwe.
En daar ik een redelijke internet adept of addict ben, dacht ik, ik ga voor de i-Pod Touch. Dat had ik dus niet moeten doen.
Ten eerste is ie vrij prijzig en ten tweede functioneerde die voor geen meter. Het kan natuurlijk aan mij liggen, misschien zijn mijn vingers te dik, maar het toetsenbord van de iPod begreep me niet.
Het lukte me nog net om er muziek op te zetten, maar die muziek was daarna nergens meer te vinden.
Een leuke functionaliteit leek me dat ik daar ook mijn mail op zou moeten kunnen lezen, maar ja, dan moet je natuurlijk wel je mail-account in kunnen stellen.
Toen ik uiteindelijk tot de conclusie kwam dat noch het beluisteren van muziek, noch het lezen van mail mogelijk was op mijn nieuwe iPod besloot ik dat ding maar terug te brengen. Je wilt immers wel waar voor je geld.
Het terug brengen is uiteindelijk wel gelukt.... en ook het terugkrijgen van mijn geld is gelukt maar de verkoper was er natuurlijk niet zo blij mee.
Natuurlijk zitten er (zelfs na kort gebruik) krasjes op dat ding.
En natuurlijk was ik chagrijnig dat het allemaal niet werkte dus had ik het wat slordig ingepakt.

Nou ja, ik ben een ervaring rijker en een illusie armer. Of en hoe ik nu in de toekomst onderweg muziek ga luisteren weet ik nog niet, maar als ik nog ooit iets van Apple koop zal het een simpeler ding zijn.
En door de negatieve ervaring met dit ding denk ik in de toekomst ook liever gewoon door te werken met een laptop in plaats van een iPad.
Niet alle vernieuwingen blijken een verbetering.

Ditzo...

Je gelooft het niet, maar het staat er echt. Ik moet 'herinneringskosten' betalen.

Wat dat zijn, mag Joost weten, een soort klantkosten maar dan anders, maar tja, ik ga ze toch maar betalen en ik ben bang dat er ook niet echt over te onderhandelen valt.

Deze kosten worden in rekening gebracht door KPN. Wat ze daarvoor gedaan hebben is me een raadsel. En als het nou 'incassokosten' waren, dan kon ik het nog begrijpen, maar 'herinnerings-kosten'. Wat zouden ze daarvoor gedaan hebben? Een keer op een knopje gedrukt waardoor er een factuur uitkwam?
Als dat zo is, is het eigenlijk verbazingwekkend dat er op een normale factuur niet een regel staat 'factuurkosten', immers de eerste keer dat ze die factuur stuurden zal het proces niet echt anders zijn geweest...
Maar goed, de dienst die KPN levert is natuurlijk sowieso een lastige tegenwoordig. Zo deed gisteren mijn Nokia raar.... en dan is het natuurlijk de vraag, ligt dat aan KPN, aan Nokia of aan mij (ik had natuurlijk ook mijn mobiel in het water kunnen hebben gegooid).
Vroeger kon je, als iets kapot was gewoon ruilen. Bij Nokia is dat niet meer zo. Eerst moet je allerlei schermen invullen en als je dan eindelijk op het blad bent waar je kunt kiezen wat er nu hapert, zit jouw fout er natuurlijk net niet bij.

Leuker kunnen we het niet maken... en waarom zouden we makkelijk doen als het moeilijk kan?

Te mooi om onvermeld te laten....

De dekkingsgraad van pensioenfonds ABP is weer op peil. In heel Nederland gingen duizenden mensen juichend de straat op, toen het nieuws bekend werd. Met name in Dokkum en Den Haag werd de nieuwe dekkingsgraad dinsdag uitbundig gevierd op de grote pleinen in de stad. Ook in Amsterdam was het druk: volgens de politie stonden er rond het middaguur bijna 60.000 mensen op het Museumplein. Er zouden geen noemenswaardige ongeregeldheden hebben plaatsgevonden.

Wiskundelerares Miranda Grevelink stond dinsdagmiddag tussen de feestende menigte op de Neude in Utrecht. Ze kon het nieuws nog nauwelijks bevatten: “Ik werd vanochtend gebeld door een vriend die zei dat de dekkingsgraad van het ABP weer op peil was. Ik dacht eerst dat het een zieke grap was, maar het bleek echt waar. Dit is een historische dag voor Nederland, zeker na al die fluctuerende rentes en lage indexaties.”

Net als andere pensioenfondsen kampte het ABP lange tijd met de gevolgen van de kredietcrisis, waardoor de dekkingsgraad kelderde tot onder de 90 procent. Mede door de stijgende beurskoersen werd het herstel ingezet en eind vorige maand stond het ambtenarenfonds op 111 procent, ruim boven het vereiste minimum.

Voor Grevelink was het vooral een emotionele dag: “Dit gevoel is niet te beschrijven. Mijn ouders hebben de financiële crisis van 2008 meegemaakt, dus ik heb de grote onzekerheid van dichtbij meegekregen. Veel mensen kunnen zich niet voorstellen hoe het voelt als de pensioenen niet worden aangepast aan de inflatie. Nu ligt de dekkingsgraad zelfs ruim boven het wettelijk bepaalde minimum van 105 procent: ik heb er geen woorden voor.”

Dat deed me denken....

Dit bericht in de Elsevier deed me denken aan de film van vorig weekend (Inside job). Ook in de top van de financiële wereld is niets menselijks mensen vreemd.

Probleem is natuurlijk wel dat deze aanhouding komt op een moment dat Europa dat niet kan gebruiken.

Vrouwen op zondag-ochtend....

Kijk nou, zwarte Smurfen

Fietsperikelen

Ik had er al wel eerder over geblogged, dat ik last had van wat fiets-perikelen, maar ze zijn nog ernstiger geworden. Met een van de twee fietsen ben ik blij als ik er vijfhonderd meter mee kan fietsen zonder dat de ketting erafloopt.
De ander fiets heeft ook een euvel... of beter gezegd, daar mis ik wat van.... namelijk het sleuteltje... en een fiets zonder sleutel met een goed slot is een lastige combinatie. Natuurlijk kun je wel een poging wagen met een ijzerzaag maar erg ver kom je daar ook niet mee. Een slijptol huren was een idee, ware het niet dat dat nu voor mij prijzig is en ik ook niet weet hoe die dingen werken.
Natuurlijk zou de fietsenmaker een oplossing geweest zijn, maar a) die had het druk b) zou ik dan moeten bewijzen dat die fiets van mij is... en dat gaat best lastig zijn want het is een oude fiets van mijn vader. En er staat dus een postcode in die niet hoort bij het adres waar ik nu woon. En hoe leg ik aan de fietsenmaker nu uit dat mijn vader mijn vader is en ook geen reservesleuteltje had.... best wel behoorlijke dilemma's...

Nuttige dingen....

Vandaag ga ik eens nuttige dingen doen.... al een maand of 5 ben ik eigenaar van een bioscoopbon, althans iemand heeft hem me geschonken....

Bij gebrek aan vrouw scheen ik niet naar de film 'Gooise vrouwen' te mogen, maar gelukkig heb ik voor vanmiddag een film voor mannen ontdekt.
Nou ja, ik zie het wel.

Toch...

Toch was er wel iets verandert, begreep ik, nadat ik ook een bezoek aan het huis had gebracht.

Waar ik vroeger af en toe wat tijd besteedde aan het doorrekenen van de telefoonrekening, blijken studenten van nu vooral mobiel te bellen.... dus is ieder verantwoordelijk voor zijn eigen rekening, dat is toch wel een kleine verandering.

Niets veranderd...

Gisteren ben ik weer eens in Rotterdam geweest.

Het was waarschijnlijk de laatste kans om nog eens mijn oude huis aldaar te bezoeken, nu heb ik in Rotterdam op meerder plekken gewoond, maar er is eigenlijk maar een huis wat ik 'mijn' huis durf te noemen daar.

Of het verstandig was dat ik destijds in dat huis ben gaan wonen is de vraag, maar ik heb er met veel plezier gewoond.

En er was dus eigenlijk weinig veranderd. Er stond nog steeds een afwas, het toilet en de douche waren wat smeriger geworden, maar verder was er niets verandert.

Wat wel jammer was, was dat er verder geen enkele oud-huisgenoot was. Kennelijk is niet iedereen even sentimenteel.

Maar goed, vandaag is er weer een nieuwe dag.

Rekensommetjes..

Als econoom moet je soms simpele rekensommetjes maken, daarvoor ben je opgeleid.

Zo heb ik zojuist berekend dat de ABN-Amro bijna € 2.000 van iedere Nederlander heeft geleend, althans over terugbetalingen is met weinig bekend. En dan hebben ze het lef om mij te bellen over een achterstand van € 200.-.

Inderdaad, bankiers hebben weinig geleerd van de financiële crisis.

O ja... en dan moesten we ons ook nog garant stellen voor Portugal, Spanje, Griekenland en Ierland of zo?

Is het misschien vreemd dat we wat Euro-sceptisch worden?

Een goed idee...

Vandaag las ik op de Volkskrant (vroeger las ik dat soort dingen 'in' de Volkskrant, maar tja, ik ben al een aantal jaren digitaal) een goed idee.

Het idee was om niet langer de rente fiscaal aftrekbaar te laten zijn, maar de aflossing. Dat idee is zo simpel dat het me verbaasd dat ik het zelf niet verzonnen heb.
Een dergelijke constructie verhoogd de vermogens-opbouw bij particulieren (wat gezien de terugtredende overheid geen slecht plan is) verminderd het risico bij banken (want minder uitstaande leningen) en kan de woningmarkt weer in evenwicht brengen.

Het probleem van dit idee is echter.... Hoe voer je het uit?

Nou ja, desalniettemin blijf ik het een goed idee vinden.