Ik blog eigenlijk zelden meer....

Het komt zelden voor dat ik nog een aanleiding zie om te bloggen. Deze ochtend zie ik die wel. En soms vraag ik me ook af "Waarom Google ik je naam nog?". Dat doe ik overigens zowel bij mannen als bij vrouwen. Zo kwam ik er onlangs achter dat een oude vriend van me bij een ongeval om het leven is gekomen en kwam ik er deze ochtend achter dat een ex van me een kind gekregen heeft. Doe dat me wat? Ja, dat doet me wat. De ene ex is de andere niet. En soms denk ik dan, ik ben blij dat ik de vader van haar kind niet ben geworden en soms doet het me ook verdriet. Dan geeft het me het idee, ik had ook de vader kunnen zijn. Maar ik ben het niet. Er gaat wel eens iets mis in een mensenleven. Niet dat ik nou zo graag vader had willen worden, maar misschien toch. Nou ja, gedane zaken nemen geen keer. Eind, ex, Amen.

Energie-transitie en zo...

Ergens is het me een raadsel waarom ik dit loop te typen. Praten en er een vlogje van maken gaat op zich veel sneller, maar ja, anders zou ik voor niets blind hebben leren typen. Nou voel ik me geen expert op het gebied van de energie-transitie, maar wat je niet bent kun je worden. En sja, ik ben bang dat het niet zoveel zin heeft om nou voor of tegen die energie-transitie te zijn net zomin als het zin heeft om voor of tegen de klimaat-verandering te zijn, sommige dingen gebeuren nou eenmaal. Hoewel ik wel het idee heb dat de energie-transitie een gevolg is van de klimaat-verandering.... Maar goed om een lang verhaal kort te maken, van mij hoeft die energie-transitie niet zo... ik hoef niet zo nodig een elektrisch fornuis. Zo heb ik zelf, toen ik net verhuisde best bewust een gasfornuis genomen. Gewoon omdat ik het prettiger vind koken. Daarbij heb ik ook het idee dat de kwaliteit van het stroomnet achteruit gaat, maar daar kan ik me in vergissen. Vroeger lette ik er eigenlijk nooit zo op. Ik kan me wel herinneren dat het op Curacao vrij normaal was dat de stroom uit viel en dat we dat hier niet gewend zijn. Het is wel, zoals wel meer, gewoon materie waarin ik me wat meer wil verdiepen....maar ja, hoe doe je dat? Op zich kan ik er niet veel boeken over vinden.. aan de andere kant heb ik ook nog niet gezocht maar daarbij is het lezen van boeken over een onderwerp tegenwoordig ook niet de manier om expert op een bepaald gebied te worden. Andere dingen waar ik me nog in wil verdiepen zijn SEO en SEA waarbij ik zeker het eerste nogal vaag vind, maar misschien ga ik het ooit wel begrijpen.

Bewind

Goede voornemens...

Het is misschien wat raar om het op 2 februari nog over goede voornemens te hebben. Aan de andere kant, blue monday ligt alweer een tijdje achter ons, dus is het op zich ook best een aardig moment om de goede voornemens te evalueren. Jarenlang had ik de standaard-goede voornemens, gewoon stoppen met roken en drinken en meer gaan sporten. Dat eerste lukte meestal niet, dat tweede gedeeltelijk. Dit jaar heb ik iets andere goede voornemens. Mijn plan is en was om wat meer te gaan lezen en wat vaker een colbert te dragen. Dat laatste klinkt natuurlijk helemaal als een wat raar voornemen, maar zo heeft ieder zijn ding. En anders dan andere jaren, lijk ik erin te slagen om deze voornemens tot nu toe ook nog best aardig te kunnen realiseren. Kortom, misschien word ook ik langzaam ouder en wijzer.

Het geheim van de kwijt geraakte dingen...

Eerlijk gezegd denk ik dat iedereen wel eens wat kwijt raakt. Ook al zijn het maar hele domme kleine dingen. Zo ben ik sinds kort kwijt: 1 rugzak, 1 handschoen en 1 bloedprik formulier. Nu kun je natuurlijk zeggen, dan koop je toch gewoon nieuwe. En tot op zekere hoogte is dat natuurlijk ook zo. Rugzakken, handschoenen en bloed-prik-formulieren overlijden niet, ze zouden zomaar nog eens terug kunnen komen. Maar toch vraag je je dan af, hoe heb ik die dingen kwijt kunnen raken? Een rugzak zit op je rug en doe je pas af als je weer thuis bent. Zo zit ook een handschoen aan je hand, tot je weer thuis bent. En waarom zou een andere in jouw naam zijn of haar bloed laten prikken? Kortom, waar zijn die dingen? Ach, als de Heilige Anthonius het wil, vind ik ze wel weer terug. Tot zover.

Morgen...

Ik denk dat ik morgen hier in Weert maar eens naar de kerk ga. Dat was al een tijdje mijn voornemen, maar nu wil ik het echt maar eens doen. Om maar weer eens aan Onze Lieve Heer te vragen of ik wel goed gehandeld heb. Als je er zeker van bent dat je dat gedaan hebt, hoef je die vraag niet te stellen, maar ik denk dat ik die vraag morgen toch maar eens wil stellen. Als mijn kerkgang morgen gelukt is, laat ik dat wel weten.

Geen slapende honden wakker maken.....

Eigenlijk wilde ik al een heel tijdje op honden passen. Een of twee of zo, dat leek me wel wat. In mijn enthousiasme zit ik nu met tien honden opgescheept. En een paard. De normale hond is best normaal, dat is nog wel te doen. Maar tien niet zindelijke pups dat is wat meer werk. En in een ander huis moet je ook telkens opnieuw je weg vinden. Op de een of andere vreemde manier (maar ik zit ook in het buitenland) kreeg ik voor het paard niet eens water uit de kraan. Al met al blijkt deze klus me dus wat meer moeite te kosten dan ik dacht.

285 b WvS

285 b WvS is gewoon een wetsartikel. In die zin niets bijzonders. Daarnaast is het ook de titel van een boek. Ook niets bijzonders. Verder is het een klacht-delict, dus als niemand iets doet, gebeurt er ook niets. Ooit had ik, niet geheel onterecht, bijna een 285 b WvS aan mijn broek, net nadat ik naar Amsterdam verhuisd was. Een telefoontje van de Politie deed me beseffen dat ik niet goed bezig was en veranderde mijn gedrag. Morgen wil ik weer naar Amsterdam gaan. En ik heb totaal geen zin om ook maar een dreiging van een 285 b WvS aan mijn broek te krijgen. Daarom maar geen OV-fiets huren.

Interessante vergelijking

Column Rosanne Hertzberger Rosanne Hertzberger Over Rosanne Hertzberger Iedere week schrijft wetenschapper Rosanne Hertzberger over de raakvlakken tussen wetenschap en het dagelijks leven. 1253 gewonden, 7 ogen verwijderd, 10 vingers geamputeerd plus één dodelijk slachtoffer bij het carbidschieten. Dat was de opbrengst van weer een nachtje knallen. En waarvoor? Voor niets. Een lichtflits. Een knal. De oogartsen zijn er al jaren zeer uitgesproken over en roepen tegen iedereen die het wil horen dat deze waanzin moet stoppen. Niemand wil een oog van een kind verwijderen of de aan stukken gereten hand van een elfjarige amputeren. De chirurg die het kind moest opereren schreef er een aangrijpend relaas over. Over hoe stil het was in de operatiekamer. Over hoe anders het vuurwerk had geklonken daarna. „Kan iemand me uitleggen waar we mee bezig zijn in dit land?” En toch is het telkens best selectief welke hobby’s en activiteiten medisch specialisten graag verboden zien worden. Neem de wintersport. Zelfde weekend, nieuwjaarsdag. Een 28-jarige Nederlandse vrouw komt te overlijden bij het afdalen van een piste in Tirol. Eerste Kerstdag verongelukte een twaalfjarig meisje bij een ski-ongeval. In heel Oostenrijk vielen er de afgelopen twee maanden alleen al dertien doden. Tel daarbij alle gescheurde kniebanden, gebroken onderarmen, gebroken bekkens, hoofd- en hersenletsel op die skiërs en snowboarders oplopen. Al die wintersporters die door reddingswerkers in de ‘banaan’ moeten worden vastgebonden of per helikopter naar een ziekenhuis worden getransporteerd. En u weet natuurlijk hoe artsen reageren wanneer ze weer eens een bewusteloos lawine-slachtoffer binnen krijgen. Stop toch met dat skiën! Houd op met die waanzin! Dat hersenloos roetsjen van die bergen. Welnee. Grapje natuurlijk. De orthopeed gaat straks lekker zelf een weekje naar de sneeuw. In een parallel universum waarin dokters na hun maatschapsborrel liefst gezamenlijk wat cobra’s en nitraatbommen afstaken had men nooit zo hard geoordeeld over vuurwerkpret. Maar vuurwerk is ‘laag’ vermaak en een skivakantie is een statussymbool. Wintersport is het terrein van filmsterren en bankiers, van de premier en de koninklijke familie. Artsen praten steeds meer mee in het publieke debat en dat is maar goed ook. We kunnen alle stemmen goed gebruiken. Ik zou het liefste zien dat er ook vanuit andere beroepsgroepen wat publiekelijker wordt mee gedebatteerd en dan liefst niet door de communicado’s, maar door de consultants, ingenieurs, programmeurs en teamleiders zelf graag. En toch moeten we niet vergeten dat de mening van experts ook maar een mening is. Dat geldt ook voor artsen. De wereld bezien vanuit het ziekenhuis is ook maar een perspectief, bovendien afkomstig van een hoogopgeleide en vermogende beroepsgroep die het ene letsel beoordeelt als ‘pech, dat had mij kunnen overkomen’ en het andere als ‘hier moet de politiek iets aan doen’. Overigens is het natuurlijk een slecht idee om vuurwerk of wintersport te verbieden of welke andere riskante hobby dan ook. Deze wereld dreigt té veilig en té betuttelend te worden waarin elke risico moet worden uitgebannen en elk ongeval een aansprakelijke moet hebben. Daarbij is een van die twee hobby’s een probleem dat zichzelf de komende jaren oplost: de wintersport. Nu al zijn de helft van de skiliften in Frankrijk gesloten en wordt het zelfs voor kunstsneeuw zo langzamerhand te warm. De wintersport van al die vermogende invloedrijke mensen zou zomaar eens van groot belang kunnen worden. Effectiever dan obligate tripjes naar het noorden om de smeltende noordpool te aanschouwen. Effectiever dan Extinction Rebellion dat de boel op stelten zet. Op die jaarlijks terugkerende vakantie naar Oostenrijk zien ze met eigen ogen hoe rap het gaat. Hoe ze elk jaar een beetje hoger moeten rijden voor wat sneeuw. Elk jaar kunnen ze hoogstpersoonlijk constateren hoe er weer een paar meter gletsjer is verdwenen, hoe er met meer mensen op mindere en slechtere sneeuw wordt geskied. Hoe kolderiek het zo langzamerhand wordt om zich met duizenden over een smal paadje fopsneeuw in een uitgestrekte groene Heidi-weide bij 15 graden Celsius naar boven te laten sleuren. Zouden ze zich ook vertwijfeld afvragen: waar zijn wij in vredesnaam mee bezig? Nee, die wintersport moet in ieder geval doorgaan. Tot het bittere einde. Dat is in het belang van ons allemaal. Rosanne Hertzberger is microbioloog. Column Rosanne Hertzberger Column

Het was een triest gezicht.....

Hoe langer het geleden is, hoe meer ik me af vraag wat ik nu fout gedaan heb. Wat had ik beter kunnen doen? Het antwoord is dat ik het niet weet, anders had ik het wel beter gedaan.

Geen ruk zin in oud- en nieuw.

Dit jaar heb ik geen ruk zin in oud- en nieuw. Vorig jaar keek ik er naar uit. Toen vierde ik oud- en nieuw in Amsterdam met iemand die ik al een jaar of zestien best wel leuk vind. Dit jaar is ze hier zes nachten komen logeren. En op zich vond ik dat best gezellig. Maar uiteindelijk liep het op de een of andere manier uit op een ruzie en sindsdien heb ik haar niet meer gesproken, nou ja, anderhalve minuut en niet meer gezien. Nou hebben we de afgelopen jaren wel vaker ruzie gehad, maar dat ging altijd wel weer voorbij. Op de een of andere manier ben ik bang dat dit de laatste ruzie was. En daar word ik niet vrolijk van. Nou ja, morgen een nieuw jaar met nieuwe kansen.

2022

2022 was me het jaartje wel. Het lijkt erop alsof ik eindelijk een passende woning heb gevonden. Misschien wel een maatje te groot. Een oude vriend overleden die ik tien jaar niet gezien heb. Zij heeft een punt gezet achter een soort van relatie van 16 jaar en toch voel ik me zo fit als een hoentje. Nog even drie jaar die schuldsanering door en dan kan ik eindelijk weer eens beginnen met leven. Op naar 2023.

Roken

Er is een aantal dingen waarvan ik achteraf spijt heb. Een van die dingen is dat ik ooit begonnen ben met roken. Destijds was dat stoer, nu ben ik verslaafd. En tot nu toe ben ik een keer best serieus gestopt, althans twaalf dagen en het bleek niet eens zo moeilijk te zijn als de rest van je omgeving ook maar niet rookt. Na een dag of drie vier denk je er eigenlijk al niet meer aan totdat je ineens weer in de boze buitenwereld komt waar de rest gewoon door lijkt te zijn gegaan met roken. Ik had verwacht dat ik 'hier' ook niet had mogen roken, dat viel mee (of tegen). In ieder geval is me het me, zoals wel vaker, eigenlijk zonder moeite gelukt om te stoppen met drinken, dan moeten we vanaf dinsdag ook maar weer eens serieus proberen te stoppen met roken. Behalve het financiële argument, sja... als je nu stiekem op je kamer rookt en je de bruine kleur van het WC-water ziet waar je je peuken in gooit, dan zie je toch gewoon dat het vies is?

Van die vragen....

Ik vraag me af of er mensen zijn die mijn hele blog van A tot Z lezen. Het karakter van de huidige mens is daar niet naar. Men wil alles snel. Dus moet ik er voor zorgen dat zeker mijn laatste verhalen positief zijn, want alles moet positief zijn. Maar de combinatie tussen de waarheid en het ware verhaal is niet altijd een positief verhaal. Er gaat nou eenmaal wel eens wat mis in een mensenleven. Oook nu raken mensen wel eens hun baan of huwelijk kwijt en meestal volgt er dan wel meer ellende. Daar moeten we onze ogen niet voor sluiten. Voor nu hoop ik weer zo snel mogelijk over 'volledige vrijheden' te beschikken. Niet dat ik in een gevangenis zit of zo, maar een gesloten instelling is bijna net zo erg, althans voor mijn gevoel. En dan te bedenken dat ik hier vrijwillig heen ging.

Nuchter

Inmiddels zit ik voor de zoveelste keer in een kliniek. Na drie keer Jellinek in Amsterdam, drie keer Vincent van Gogh in Venlo (in geen van de gevallen 'de behandeling' helemaal afgemaakt, zit ik inmiddels in een kliniek in Venray. En op de een of andere manier heb ik het idee dat ik deze 'behandeling' wel helemaal af ga maken. Hoewel, het is geen behandeling, het is een (pre-)diagnose die zes weken duurt. Hoewel dat niet helemaal valt te zeggen omdat deze opname niet echt een vaste einddatum heeft. Ik merk wel dat klinieken waar ik wat meer vrijheden heb me wat beter bevallen. En ook voor de bestrijding van verslavingen geldt, men is pas verslagen als men zich bij het verlies neer legt. Natuurlijk, stoppen met roken zou ook heel verstandig zijn, maar gezien het feit dat hier ongeveer 80% van de bewoners rookt is dat nu even te moeilijk, hoewel me dat in de laatste kliniek toch eigenlijk vrij makkelijk af ging. Na een dag of drie was de behoefte aan een shaggie 's morgens er eigenlijk al niet meer. Maar ja, het eerste wat ik deed toen ik de kliniek uit ging, was niet het kopen van een blikje bier, maar wel het kopen van een pakje Marlboro. Hopelijk lukt het deze keer allemaal eens een keer wel. Zo'n kliniek kan daar zeker bij helpen, maar het grote werk begint pas als je de kliniek verlaat. Hopelijk ben ik dan ook sterk genoeg.

Groen, oranje, rood.

De laatste tijd voer ik best een aantal goede gesprekken. De ene wat vriendelijker dan de ander maar dat is altijd zo geweest. Het gesprek van vandaag ging over emoties... dat die kunnen lopen van groen, via oranje naar rood. En ten aanzien van een bepaald onderwerp liep ik de laatste tijd vaak tegen het rood aan. Ik kan er nooit zo goed tegen als mijn vrijheden beperkt worden en dat worden ze de laatste tijd nogal. Ik zit in een situatie dat ik niet eens mijn eigen shag mag gaan halen. Nou weet ik ook wel dat ik beter gewoon helemaal kan stoppen met roken, maar het kan me wel boos maken. Net als een aantal andere beperkingen. Maar ik ben wel blij dat ik morgen weer eens een week niet gedronken heb.

Verslavingen.....

Verslavingen zijn lastig. Inmiddels heb ik een aantal keer geprobeerd te stoppen met mijn verslavingen. Dat zijn er niet zo heel veel en ze zijn redelijk geaccepteerd... ik ben nog opgevoed met het idee 'Wees een bink, rook en drink', maar op mijn 52e kijk ik er toch anders tegenaan. Eigenlijk ben ik het wel moe, dat 's morgens brak wakker worden en dat hoesten. En zeker met dat roken wil ik eigenlijk wel stoppen. Iedereen weet wel dat het ongezond is en duur, maar toch is er telkens weer dat verlangen. Een uur zonder lukt wel maar dan komt er toch telkens enige trek....en daar helpt en sigaret of shaggie tegen. Echt heel serieuze stoppogingen heb ik nog niet ondernomen, maar dat moet er toch maar eens van komen. En ook qua alcoholgebruik zit ik gewoon te hoog. Ik heb het gevoel dat het wat minder verslavend is dan nicotine, maar ook dat gebruik ik eigenlijk dagelijks. Heb ik last van die verslavingen? Van dat roken zeker. Ik geloof niet dat ik zoveel zou hoesten bij tijd en wijlen als ik niet zou roken. Van alcohol heb ik geloof ik wat minder last, nou ja, je wordt wat ongeremder, je wordt wat minder fit wakker, maar dat is het wel. Toch binnenkort maar weer eens een serieuze poging ondernemen om met beide te stoppen.

En toch....

En toch vraag ik me af wat zich in dat hoofdje afgespeeld heeft. Het komt (gelukkig) niet vaak voor, maar vorige week maandag ben ik geslagen. Niet hard, maar ik kreeg een klap voor mijn hoofd. En ik ben dan weer zo koppig dat ik daar tot op de dag van vandaag geen excuses voor heb aangeboden. Raar verhaal.

Even geen zin.

Boos

Wat een mens in wezen wil.

Wat een mens in wezen wil is het waarmaken van verwachtingen. Waar die verwachtingen vandaan komen is een raadsel. Van ouders, van groot-ouders, van een partner of meerdere, maar men wil verwachtingen waar maken. Daar wordt je bij wijze van spreken voor 'ingehuurd', daarvoor besta je. In mijn leven ben ik een paar keer 'beledigd'. Een ex heeft me wel eens een teleurstellende mens genoemd. Als vrouwen dat soort dingen gaan zeggen dan weet je dat je iets verkeerd gedaan hebt. Mijn moeder heeft me wel eens verweten dat ik een echte Mennen zou zijn (daarin had ze dan natuurlijk wel gelijk) en toen ik vroeg waarom, zei ze 'Je gaat over lijken'. Nou is dat niet waar, maar mijn vader blijft natuurlijk wel mijn vader en ja, soms ben ik een enorme klootzak. Meer heb ik deze zondag-ochtend niet te zeggen. Nou ja, dat ik nog steeds houd van die ene ex die zei 'Ik wil geen vent die op zondag-ochtend zes bier drinkt', daarna heeft het ook niet lang meer geduurd. Verder ben ik best een gelukkig mens.

Herbert Grönemeyer - Der Weg (offizielles Musikvideo)

Verdomme, ik heb het op zijn minst geprobeerd, maar het lukte me, toen niet. Voor C.

Overbevolking

Men heeft mij wel eens gecomplimenteerd met mijn schrijfstijl en die blijft alleen maar goed als je hem af en toe oefent. Vandaar dat ik me voorgenomen heb om of duswel op papier of op deze wijze af en toe wat te schrijven. Zo ging het gisteren op het journaal over overbevolking. En hoe lang dat nu ook al geroepen wordt, weet ik ook niet misschien al wel voor mijn geboorte maar toen vond ik het aantal Nederlanders of mensen in Nederland nog wel te overzien. Misschien nog wel gezellig. We waren toen ongeveer met 14 miljoen mensen. Inmiddels zijn dat er 18 miljoen. En ik vind het er allemaal niet beter op geworden. Veel mensen verstaan me, we niet meer, woonruimte is een probleem en zo zijn er vast nog veel meer te verzinnen. Grond wordt gewoon schaars als je er meer mensen op kwijt wil. Simpel verhaal, hoef je geen economie voor gestudeerd te hebben.

Wooncarriere..

Dan word je 's morgens wakker en denk je: hoe ben ik hier nu weer beland? Wonen is eerst heel logisch, je gaat gewoon met je ouders mee, of ze nou scheiden of niet. En er zijn ook mensen die heel lang bij hun ouders blijven wonen. Daarna ga je werken of studeren en kun je zelf wat kiezen. En ga je wonen in de buurt van je werk of studie. Je koopt of je huurt een huis. Als je wat koopt ben je, zolang je je hypotheek betaald, zeker van je woonplek. Maar het kan voorkomen dat je de hypotheek niet meer kunt betalen, dan moet je weg. Een bank is immers geen liefdadigheids-instelling. Zo kwam ik van Amsterdam in Almelo. En eerlijk gezegd heb ik Amsterdam nooit echt gemist. En vroeger wilde ik eigenlijk ook best graag in Noord-Limburg wonen, maar ja, toen had ik nog een auto. Het leek me wel wat om in alle rust te wonen en 's morgens gewoon een uurtje naar je werk te rijden. Nu is het Noord-Limburg geworden omdat daar de eerste sociale huurwoning beschikbaar kwam. Ik had weinig zin om in die daklozen-opvang te blijven. De vraag is nu hoe ik het leven weer op ga bouwen. Met Corona werken veel mensen thuis dus zou ik overal kunnen werken, maar ja, waar is overal? Goed, vandaag dus maar weer op zoek naar werk.

En toch wilde ik het even kwijt..

Ik heb niet de indruk dat hier nou door zoveel mensen gelezen wordt, dus in die zin is het hier plaatsen van verhalen best veilig.

Ze zijn natuurlijk niet echt anders dan de verhalen die ik normaal vertel maar ja, heel veel mensen zitten ook niet in zo'n lastige situatie als ik.

En hoewel ik de voordelen van dat dakloos zijn ook wel in zie, ik heb tenminste mensen om me heen, zijn het natuurlijk niet de meest prettige mensen.

Hoewel, dronken Polen heb ik hier nog niet gezien.

We hebben wel Polen die hun varkensvlees aan laten branden en dat vinden de bewaak-moslims niet zo prettig. Bewaak-moslims zijn overigen ook rare mensen.

Natuurlijk, je hebt er wel soepele tussen, maar als je als moslim zonder mondkapje tegen iedereen gaat lopen schreeuwen dat iedereen een mondkapje moet dragen, dan ben je in mijn ogen af.

Nou ja, gelukkig kan ik morgen weer naar een studio gaan kijken, hopelijk wordt dat wat, hoewel het ook maar weer voor twee jaar is. Maar als dat twee jaren zullen worden waarin thuis werken normaal blijft, dan hoeft dat helemaal niet zo erg te zijn.

Altijd hetzelfde.

Heel vaak zijn die opvang-sitatuaties overal wel min of meer hetzelfde. Behalve Nederlanders zit er altijd wel een al dan niet dronken Pool, een verdwaalde Belg en bijna altijd hebben de 'bewoners' een slecht gebit, geen geld, een huwelijk wat op de klipppen gelopen is of een andere manier van pech. Daarom vind ik voor mezelf zo belangrijk om mijn eigen hygiëne op peil te houden. Op de een of andere manier heb ik het idee dat ik in deze opvang de enig ben die zijn tanden wel poetst. In alle andere opvang-situaties was er op zijn minst de mogelijkheid om te douchen. Dit is eigenlijk de eerste keer dat zelfs dat niet kan. Het lijkt wel of men gewoon een of ander leegstaand gebouw genomen heeft, er een paar bedden neergezet heeft en kijkt wat er gebeurt. Op dit moment ben ik zelfs benieuwd of er koffie zal zijn. Het is misschien verbazingwekkend maar heel veel wordt er (tot nu toe) niet gestolen. In Heerlen is wel eens een toilet-tas van me gestolen. In Eindhoven ben ik een dure bril en wat waardevolle pennen kwijt geraakt, maar ik weet niet of ik ze dus inderdaad kwijt geraakt ben of dat ze gestolen zijn. Natuurlijk probeert iedereen het voor zichzelf zo prettig mogelijk te maken. Wat ik wat dat betreft hier wel mis zijn afsluitbare lokkers en ik hoop maar dat de sociale controle voldoende is. Tot nu toe loopt het redelijk soepel.

Het is weer zover..

Voor de vierde keer dus dakloos in mijn leven. Je zou zeggen dat het wel went, maar het went nog steeds niet. Zelf was ik liever naar Helmond gegaan maar om de een of andere reden is het Oss geworden, verzonnen regio-binding. De eerste keer was het vervelend dat je er in de eerste fase maar drie nachten in de week mocht bijven (en wat andere dingen), wat nu vervelend is, is dat we in een totaal ongeschikt gebouw zitten, zonder fatsoenlijk werkend internet, maar dat heb ik zelf wel bij, zonder lockers (ook raar), geen wasgelegendheid, noch voor jezelf, noch voor je kleding dus het is weer behoorlijk improviseren.

Dat was dus niet de bedoeling.

Het leek me dat als je drie maanden de tijd hebt het wel zou lukken om een vorm van huisvesting. Ondanks al mijn inspanningen is me dat niet gelukt. Voor de vierde keer dakloos, dat is mooi klote.

Weer verhuizen...

Weer verhuizen, op zich zie ik er niet eens zo tegen op, want hier zag ik niet zoveel toekomst. Vanaf het begin al niet. Maar vind maar eens een woning, da's tegenwoordig een hele opgave. Hopelijk gaat de urgentie enigszins helpen.

Engelen waren het, eigenlijk allemaal...

Je valt... en je merkt dat een van je benen het niet meer doet. Dat is lastig, als een van je benen het niet meer doet. Dan heb je hulp nodig. Natuurlijk, als je net geboren bent, doen je benen het ook nog niet maar als je 2 jaar verder bent leer je erop te vertrouwen, op je benen. En ineens deed ie niet meer mee, dat rechterbeen. Het been zegt als het ware: het maakt me niet uit wat jij van plan bent, maar ik doe niet meer mee. Dat is best wel lastig als je eigenlijk even wilt gaan douchen en een biertje wilt drinken. Maar gelukkig was daar Femke. Haar naam is niet zo moeilijk te onthouden, want zo heet mijn zus ook. Femke kon de situatie vrij snel goed inschatten.... 'het gaat niet goed met deze man', nee, dat wist ik zelf ook wel. Ik ben zowel haar als Mientje heel dankbaar dat ze me hielpen, alsook de ambulance-broeders, waarvan ik de namen dan weer niet onthouden heb. Femke, dank... en al je collega's ook. Ow, volgens mij was ik nog vergeten te zeggen dat Femke me vertelde dat ze politie-agente was. Nou ja, dat zei ze eigenlijk niet eens specifiek tegen mij maar in het algemeen. Bij die andere heup werd ik geholpen door een leger-arts. Ik denk dat het goed is dat we diensten hebben als leger en politie.

Het leven...

Het leven had op zoveel plekken anders kunnen lopen. Ik had op zoveel plekken anders kunnen lopen. Het zal wel weer bijna oktober zijn en mogelijk is dat de reden dat ik terug kijk. Als je vijftig bent ga je dingen missen, ga je je afvragen waar het nou eigenlijk fout is gegaan. Eerlijk gezegd heb ik daar nog steeds geen antwoord op. Er zijn door diverse mensen indrukwekkende woorden tegen me gezegd. Zowel door vrouwen als door mannen en op de een of andere manier zullen die woorden wel invloed gehad hebben. Zoals andere zaken ook invloed gehad hebben, maar wat nu de alles bepalende factor is geweest, daar moet ik het antwoord op schuldig blijven. Maar er zijn wel zaken waar ik, achteraf, altijd achteraf, spijt van heb. Maar hoe ik het goed had kunnen doen, daar heb ik dan ook het antwoord weer niet op. Ik was Catoline al kwijt voordat ik die Mercedes kocht. En waarom ik Catoline kwijt ben geraakt is me nog steeds een raadsel. Was het omdat ik teveel dronk? Was het omdat ik in Assen ging werken? Was het omdat ik in Los Angeles ging werken? Uiteindelijk heb ik geen antwoord. Wel weet ik dat ik bij haar enige rust vond. Ondanks alles was ze fout deed (en zoveel was dat niet). Daar heb ik gewoon ergens een fout gemaakt, maar ik weet niet eens welke. Zoals wel vaker in het leven. Iedereen maakt fouten maar is zich daar voordien niet van bewust. En de tijd terug draaien kan bij een klok wel, maar in het leven niet. Shitzooi.

Salve Regina - Gerard van Maasakkers en Harmonie St Cecilia - Oerle

M

Vijftig jaar getrouwd.

Wel bijzonder, mijn verhuurders zijn 50 jaar getrouwd. Ik vraag me wel eens af, hoe houd je zoiets vol? Zelf ben ik nog nooit een jaar getrouwd geweest, sterker nog, mijn relaties duurden nooit langer dan een half jaar. Nou ja, vroeger was het ook vrij normaal om je hele leven lang bij dezelfde baas te blijven, ook bij dezelfde werkgever houd ik het zelden langer dan anderhalf jaar vol. Zou dat iets met een interne onrust te maken hebben? Het geloof dat het gras altijd groener is aan de andere kant van de heuvels? Inmiddels kan ik, door schade en schande wijs geworden, vertellen dat dat niet zo is. Soms is doorzettingsvermogen een hele goede eigenschap. Die heb je ook gewoon nodig om dingen tot een goed einde te brengen. Stel je voor dat je na drie pogingen tot proberen te lopen het op geeft, wat moet je dan? De rest van je leven blijven kruipen? Dat is ook geen optie. Nee, geduld is een schone zaak en de aanhouder wint.

Een gebroken heup is..... euh..... pijnlijk.

Het is inmiddels alweer bijna twee weken geleden, maar die gebroken heup is nog niet de oude. Dat was natuurlijk ook niet te verwachten als je weet dat de normale hersteltijd een week of zes tot acht is. De ene nacht slaap ik goed, de andere nacht is het wat pijnlijker. En ook het opstaan gaat moeizamer. Zelfs mijn ochtend-ritme is veranderd. Hiervoor nam ik koffie in de keuken en liep ik terug naar de huiskamer. Dat lukt nu niet meer dus blijf ik na het opstaan maar in de keuken zitten, totdat ik mijn normale drie koffie op heb. Meestal is rond die tijd mijn been weer zo op dreef dat bewegen dan wel weer een beetje gaat. Over bewegen gesproken, ik vraag me af of ik mijn heup niet overbelast. Bewegen is op zich goed, maar om in mijn nicotine- en alcoholbehoefte te voorzien wandel ik dagelijks anderehalve kilometer op en neer naar de lokale Aldi. Misschien is dat toch wel wat veel van het goede. Maar goed, die andere heup heeft zich uiteindelijk ook weer hersteld, dus dat zal met deze ook wel gebeuren. Kost alleen een beetje tijd.

@pvvfaber pic.twitter.com/duN865xmUB

— Ton Aarts (@ton_aarts) October 4, 2019

Schuldgevoel....

Waarom handelen we eigenlijk vaak uit een latent aanwezig schuldgevoel? Komt dat door het lijden van Christus of zo? Waarom handelen wij, Nederlanders, katholieken zo vaak uit een schuldgevoel en hebben ook over onszelf het idee dat we het niet goed of goed genoeg doen? Ik heb het idee dat dat idee bij allen van ons in geramd is. En als het goed gaat met ons, zullen we op zijn minst anderen helpen of 'herstelbetalingen' plegen voor dingen die we zelf niet gedaan hebben. Soms begrijp ik dat soort redeneringen niet. Doe mij maar gewoon Sinterklaas en Zwarte Piet.

Vijf maanden alweer.

Inmiddels woon ik alweer vijf maanden in St Hubert, nou ja, bjna dan. Niet omdat ik dat ik dat nou zo graag wilde maar omdat het toevallig zo liep. Eigenlijk heb ik na mijn vertrek eigenlijk nergens meer gewoond omdat ik dat nou zo graag wilde maar meer omdat het zo uitkwam, dat heeft me gebracht naar steden als Almelo, Breda, Heerlen, Gouda, Geffen, Eindhoven, Venlo, Rosmalen en Oeffelt. Op zich had ik het in bijna alle steden wel naar mijn zin alleen in Oeffelt (Boxmeer) boterde het niet zo tussen mij en de gemeente. Ik denk ook dat de handelswijze van die ambtenaar me in behoorlijke problemen heeft gebracht maar dat is niet anders. En dat anti-kraak wonen was vaak best leuk, maar op een gegeven moment wil een mens toch wat meer vastigheid. Die heb ik nu wel maar niet echt op eeen plek waar ik die nou graag had gewild. Er is hier namelijk niets, maar dan ook niets te doen. Daarnaast, ligt deze plek zo ongeveer ook aan het eind van de wereld. Ben nog steeds wel benieuwd hoe lang ik hier ga blijven en waar ik hierna weer terecht kom. Helmond lijkt me eigenlijk wel de ideale eindbestemming.

Niets te doen..

Op zich ben ik het natuurlijk wel gewend om niets te doen te hebben. En meestal vond ik het niet zo erg, dan kon ik wel een eindje gaan fietsen of zo, maar zelfs dat vervalt nu. Op zich voorzag ik dat wel natuurlijk dus heb ik mezelf afgelopen vrijdag twee boeken gegund, nou ja, ik heb ze gekregen van een vriend van me. Als kind had ik in eerste instantie een hekel aan lezen en hoe het nu gekomen is dat ik het een prettige tijdsbesteding ben gaan vinden is me ook niet duidelijk maar dat is het wel geworden. Desalniettemin zal ik blij zijn als alles weer normaal is.

Alles kost meer moeite met een gebroken heup.

Alles kost meer moeite met een gebroken heup en het leven verloopt een stuk minder efficiënt. Normaal doe je met iedere voet een traptrede, nu betreed je iedere traptrede met beide voeten, zowel bij het dalen als bij het stijgen. Daarnaast is je tempo qua bijna alles lager. Rennen en fietsen kun je vergeten. Met name dat laatste mis ik wel. Hoewel dat deze keer ook de oorzaak was van de gebroken heup. Het doet je beseffen hoe blij je eigenlijk al niet bent met een fiets. Aan de andere kant geeft zo'n gebroken heup ook een bepaalde rust en de mogelijkheid om oude dingen opnieuw op te pakken. Zo ben ik weer aan het bloggen geslagen en heb weer twee boeken gekocht. Opschieten doet het allemaal niet, maar ik heb toch tijd zat.

Gebroken heupen.

Inmiddels heb ik voor de tweede keer in mijn levn een heup gebroken. Dat is geen pretje, zeker niet als je in zo'n afgelegen gebied woont en zo'n laag inkomen hebt. Daarbij heb ik in mijn mijn jeugd geleerd: 'Wees een bink, rook en drink' en met name dat roken is een kostbare bezigheid. Ben toch bang dat ik me voorlopig maar dagelijks of zo een tochtje naar de Aldi gun, dat is de dichtsbijzijnde supermarkt. Zoals het er nu naar uit ziet, kan ik de komende zes weken toch niet fietsen. En met een rollator zit je natuurlijk sowieso in een quarantaine-gebied met een actieradius van ongeveer 1.5 kilometer.

Dat is lang geleden...

Dat ik voor het laatst een stukje geschreven heb. Maar nu ik door een tweede heup-breuk weer aan huis gekluisterd ben, leek me dat een goed moment om het weer op te pakken. Geen idee waar ik allemaal wat over te melden heb, maar dat komt vanzelf. Een van de eerste dingen waar ik het naar aanleiding van de afgelopen tijd over wil hebben is de zorg. Wat mij betreft verdienen verpleegkundigen best wel een keer wat extra's vanwege de extra corona-inspanningen. Zoals iedereen wat extra's verdiend vanwege extra inspanningen. Maar soms vraag ik me ook wel eens af of verpleegsters nou de hele tijd nuttig werk doen. Is het erg zinvol om drie keer per dag de bloeddruk, temperatuur en saturatie te meten? Dat doen we normaal toch ook niet? En ik vond dat in het kader van een gebroken heup de afgelopen dagen best overdreven.

Verdwijnend vertrouwen...

Ooit heb ik wel eens het boek Trust van Francis Fukuyama gelezen, dat is alweer een tijd geleden en het boek ben ik kwijt. Wat me niet verbaasd is dat het vertrouwen van 'het volk' in 'de politiek' en 'de rechtspraak' verdwijnt. Voor zover ik de verhalen in de media kan geloven (nog wel kan vertrouwen) stond er in geen enkel verkiezingsprogramma een voorstel om de dividend-belasting te gaan verlagen. Waarom ga je het dan toch doen? Ik denk dat de meeste Nederlanders de acties van de blokkeerFriezen goedkeurden, dan moet je niet zo hoog gaan straffen. Op wat voor manier dit groeiend wantrouwen tegenover instituties vorm gaat krijgen weet ik niet, maar ook ik ben het zat. En dan heb ik het over het onderwerp migratie nog niet eens gehad.

Veel wordt er hier toch niet gelezen denk ik.

Dus dan kan ik het net zo goed gebruiken als een kladblok voor mezelf. Vandaag bezig geweest met October CMS. Morgen zelf nog het een en ander over uitzoeken. Het was in ieder geval goed om te weten hoe HTML en zo werkt, nu die vier onderdelen nog een beetje uitvogelen. Verder opnieuw naar pagina-structuren leren kijken. Header, body, footer. Daarbinnen lettertypes en afbeeldingen en zo.

Venlo...

Er zijn mensen die er waarschijnlijk nog niet dood gevonden willen worden, maar ja, ik woon er inmiddels meer dan een jaar. Wat moet een mens in Venlo? Qua stad is de stad nog kleiner dan Helmond, leerde Wikipedia me. Ik heb ook geen idee wat ik hier doe, behalve wonen dan. En ik woon hier echt bijzonder fraai. Degenen die me bezocht hebben weten dat. En iedere keer als ik weer uit de randstad vertrek kijk ik er toch weer naar uit om naar huis terug te keren.

Ik leef nog....

Een hele tijd heb ik niets van me laten horen. En soms is dat niet eens een slecht teken, dat betekent waarschijnlijk dat ik met andere dingen bezig was. Zoals het wennen aan mijn nieuw plek om te wonen.

Catharinakerk

Vandaag liep ik, zoals de laatste tijd wel vaker, door het centrum van Eindhoven.

En hoewel ik het al een tijdje van plan was ben ik vandaag pas de Catharina-kerk in gegaan. Op de een of andere manier komt de moderne mens niet meer zo vaak in de kerk.

Op zich was het een kerk als alle andere, er was maar een ding dat me op viel.
Het schijnt dat tijd vroeger niet zo belangrijk was en dat daarom in de late middel-eeuwen kerkklokken ook maar een wijzer hadden, namelijk die voor het uur.

Tja, waarom heb ik eigenlijk vier horloges als mijn mobiele telefoon me ook kan vertellen hoe laat het is?

Politiek ergens op het internet.

Zonder strengere regels zullen er keuzes gemaakt moeten worden die nu al zichtbaar worden de ww van 5 naar 2 jaar, pensioenleeftijd omhoog, ziektekosten omhoog, verpleegtehuizen zelf betalen, eigen risico zorg, drastische beperkingen aftrekkosten, hogere belastingdruk, etc etc. Onze sociale welvaartstaat staat zwaar onder druk door de wereldwijde solidariteit met vluchtelingen die bijna zonder uitzondering uit gebieden komen met explosieve bevolkingsgroei. Kijk bijvoorbeeld naar Syrië waar de bevolkingsgroei extreem toenam en een periode van droogte de aanleiding was voor oorlog en destructie door schaarste.

Gelul in de ruimte.

Bloggen is eigenlijk gelul in de ruimte. Je schrijft een stuk tekst, die verschijnt op het internet en je hebt geen idee wie die tekst gaat lezen en wat ie er mee gaat doen. Ook mis je de reactie van de andere kant. Vandaar dat ik er eigenlijk maar mee gestopt ben. Alles wat je zegt zou ook tegen je gebruikt worden. Verder is er niet zoveel veranderd. Ik zoek nog steeds een vrouw en een baan.. een soort van eigen huis heb ik bijna weer gevonden maar dat zien we dinsdag wel. Wat nou het voordeel van een vrouw is weet ik ook nog niet, maar dat zien we dan wel.

Trends op de arbeidsmarkt.

Kennelijk heb ik tien jaar geleden op het verkeerde paard gewed en pluk ik daar nu de wrange vruchten van. Oracle is dood, althans Oracle financials is dood. Dat heeft me veel ellende en verhuizingen gekost, maar het is niet anders. Ik zal door moeten, dat is ook een feit, dus probeer ik me de laatste tijd steeds meer te richten op de die S-en: Siebel, SAP en Salesforce. Het probleem is natuurlijk dat ik daar weinig kaas van gegeten heb, maar ja, Griekse kaas en geitenkaas heb ik ook nog niet zoveel gegeten, dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik geen Griekse of geitenkaas zou KUNNEN eten, maar leg dat maar eens uit aan een potentiële werkgever. Andere dingen waarmee ik trends op de arbeidsmarkt probeer te ontdekken is zoekwoorden in functies op freelance.nl of in Linked-In te gebruiken. Het heeft nog niets opgeleverd, maar de aan(deel)houder wint.

Nieuw huis.

Nodig is het nog niet, maar op een gegeven moment zal ik toch weer gaan moeten verhuizen. Ben wel benieuwd wat het nu weer gaat worden. Natuurlijk, dat anti-kraak wonen heeft best voordelen, maar ook nadelen. En zo veel alternatieven zijn er niet. De enige twee alternatieven zijn een sociale huurwoning of een kamer. Ik ben benieuwd, maar laten we nou eerst maar een baan regelen.

Stug doorgaan..

Soms vraag ik me af of ik stug door moet gaan met solliciteren of eerst andere problemen op moet lossen. Ik denk eigenlijk dat als het een goed gaat andere dingen ook wel goed zullen gaan, dus hup maar weer solliciteren.

Intercedentes.

Door die aanstaande 'verhuizing' naar Eindhoven dacht ik vandaag daar ook eens een aantal intercedenten te benaderen met de vraag of ze misschien wat voor me zouden kunnen betekenen. Wat me opviel was dat ze vaak wel een profiel op Linked-in hadden maar hun contact-gegevens ontbraken. Dat kan natuurlijk een bewuste keuze zijn, maar vanuit commercieel oogpunt niet zo slim. Zag overigens dat ik ze zelf ook niet vermeld had en dat is natuurlijk ook niet zo handig. Dat dus maar aangepast.

Braaf jongetje...

Vroeger was ik een braaf jongetje en in zekere zin nog steeds. In principe fiets ik nog steeds niet door rood en probeer me verder ook netjes te gedragen. Zo voer ik liever geen telefoongesprekken als ik sta af te rekenen. Ik ben er echter ook achter gekomen dat het soms moeilijk is om een braaf jongetje te blijven. Natuurlijk weet ik ook wel dat roken niet gezond is en bij nader inzien had ik er nooit aan moeten beginnen, maar ja, het is nu eenmaal gebeurd. En tegenwoordig mag je op veel minder plaatsen roken dan vroeger mocht. Ik kan me de tijd nog herinneren dat ik, als ik terug naar mijn studenten-stad ging ik in de trein mocht roken. Dat doe ik natuurlijk nu ook niet meer. Thuis roken doe ik nog wel maar dat had ik beter ook niet kunnen doen. Door dat gerook word ik nu voor de derde keer mijn huis uit gezet en daar word ik niet vrolijk van. Toch eens kijken hoe ik kan stoppen.

Weer op de rails

De grote vraag is hoe ik mijn leven weer op de rails krijg. Natuurlijk zal ik vrij veel zelf moeten doen maar alleen gaat het ook niet lukken. En eigenlijk heb je maar een paar simpele dingen nodig om een beetje een prettig leven te hebben. Ik heb ze samengevat met de drie W's: werken, wonen en wederhelft. Persoonlijk zou ik nu al blij zijn als ik de eerste twee W's voor elkaar krijg. Werken is me al een tijd niet gelukt. En waarom weet ik niet eens precies. Er zijn mensen die zeggen dat ik te weinig mijn best heb gedaan. Ik vraag me af of dat waar is. Op een gegeven moment heb je gewoon heel erg je best gedaan en als je dan telkens afgewezen wordt geef je het op. Dat is natuurlijk niet slim om te doen. Men is pas verslagen als men zich bij het verlies neerlegt en daar lijkt zo'n houding wel op. Natuurlijk heb ik ook wel vrijwilligerswerk gedaan maar ik heb niet het idee dat het leidt tot een betaalde baan.

Van die leuke anekdotes van mijn moeder.

Vandaag las ik in de digitale krant dat de OV-fiets een groot succes is. En ook ikzelf heb er al een aantal keer met plezier gebruik van gemaakt en wil dat ook in de toekomst blijven doen. Een op zich best wel slim idee van de OV-fiets mensen was om ook elektrische fietsen aan te bieden. Zelf vind ik me nog te jong om zoiets aan te schaffen maar het idee leek me wel aardig. Dan kan je het in ieder geval eens proberen. Wat bleek echter? Veel mensen die zo'n OV-fiets huurden hielden er geen rekening mee dat zo'n accu ook leeg raakt. En dat ie dan gevuld moet worden anders komt je niet meer verder. Gevolg was dat er overal in Nederland gestrande elektrische fietsen stonden die weer opgehaald moesten worden. Kortom, een idee dat op zich wel leuk was, maar de uitvoering een beetje lastig.

Verbondenheid.

Vandaag werd ik door een vriend gewezen op dit artikel. Het is natuurlijk niet een artikel wat uit de lucht komt vallen. Het is als het ware een verlengde van de inhoud van een interview wat ik ooit met 'de' NRC had. Het probleem is natuurlijk gewoon dat we het niet meer weten en maar proberen er iets van te maken. Dat dat vroeger anders was, merkt ik eind vorig jaar toen ik nog in Oss woonde. Soms had ik er wel eens wat tijd over en ging dan een eindje kuieren over een kerkhof. Wat mij op dat kerkhof op viel, was dat er een vrij groot aantal mensen begraven lag die ook in Oss geboren waren en het zal bij veel andere dorpen en steden in Nederland niet anders zijn. En dat was natuurlijk ook vrij logisch in tijden dat er nog niet zoiets bestond als de OV-jaarkaart voor studenten en een populatie vliegtuigen die alleen maar groter lijkt te worden. Begrippen als 'asielzoekers' en 'massa-emigratie' of 'tsunami' neem ik dan nog niet eens in de mond. Feit blijft dat de mens een stuk mobieler is geworden en met die toegenomen mobiliteit de (langdurige) verbondenheid af neemt. En dan heb ik het nog niet eens over begrippen als ontkerkelijking en de toename van de invloeg van het Neoliberalisme en zo. De maatschappij wordt er steeds meer een van 'Ieder voor zich en God voor ons allen', alleen het probleem is dat er geen God meer is. En dat de onderlinge tolerantie af neemt.

Vroom en Dreesman

Misschien heeft het met dit artikel te maken. Of met andere zaken, maar vanmiddag liep ik door de V&D. Dat doe ik wel vaker als ik een stad wil leren kennen. (Nou ja, ik ging eigenlijk alleen eens snuffelen op het Buikslotermeerplein, maar dat terzijde). Wat ik me bedacht was: hoe? Hoe is het zo gekomen? Vroeger vond ik de V&D wel een handige winkel. En veel heb ik er niet gekocht, hoewel, in Oss, dit jaar zeker wel twee dingen. Of eigenlijk vroeg ik me meer af 'Hoe los je dit op?'. Daar heb ik geen antwoord op. In ieder geval realiseerde ik me dat dit niet op te lossen zou zijn door de prijzen te gaan verlagen. Zeker niet op het Buikslotermeerplein, want daar is alles discount. Misschien hebben we gewoon genoeg en is een gedeelte van onze hebzucht ons gewoon wijs gemaakt. Aan de andere kant geloof ik al helemaal niet dat het ligt aan 'het internet', noem me ouderwets, maar als ik iets wil kopen wil ik het ook meteen hebben en niet twee of drie dagen wachten tot de PTT (of een andere vervoerder) het bezorgt heeft. Als ik een gekreukeld overhemd heb, wil ik het kunnen strijken en wel nu, niet nadat het strijkijzer geleverd is. Daarnaast, zowat iedere winkel waar ook in Nederland heeft eenzelfde assortiment, kortom, de wereld is er wel saaier op geworden.

Die participatie-wet.

Een aantal mensen weet dat natuurlijk, maar ik maak al geruime tijd gebruik van die voorziening en ik vind het maar niets. Het went wel, maar de eerste twee keer dat ik er een beroep op moest doen was het tranen met tuiten. Ik hoefde niet meteen mijn huis te verkopen, maar het is er natuurlijk uiteindelijk wel van gekomen. Op zich was dat niet zo erg want na een jaar of vijf had ik het wel gehad met Amsterdam. Maar een van de nadelen van de participatie-wet is dat ie door gemeenten uitgevoerd moet worden. Een gevolg is dus, dat telkens als je verhuisd, een ambtenaar van de nieuwe gemeente hetzelfde onderzoek uit moet voeren als in de vorige gemeente al gedaan is. Zo houd je jezelf als ambtenaren-corps natuurlijk wel in stand. Zeker als de omstandigheden, op die verhuizing na, niet gewijzigd zijn. En dan begint het volgende deel van het verhaal. In een nieuwe omgeving krijg je natuurlijk een nieuwe kans om een nieuwe baan te vinden. Niet dat dat in die nieuwe omgeving wel lukt, maar je mag het in ieder geval proberen. En als dat na een aantal maanden niet gelukt is, mag je, als je je woning hebt kunnen behouden, eindelijk je tegenprestatie gaan leveren. In B. is me dat uiteindelijk wel gelukt maar inmiddels had ik daar geen slaapplaats meer, ik sliep in A., maar ja, daar kon ik me dan weer niet inschrijven. Het gevolg was dat ik reiskosten voor mijn 'tegenprestatie' moest maken die natuurlijk niet vergoed werden. Maar goed, in B. had ik ook geen houdbare woonsituatie, dus dan maar door naar de volgende gemeente. Inmiddels was ik door al dat ge-verhuis zo oververmoeid geraakt dat ik uit de trein viel en het rijk, de verzekeringsmaatschappij, geconfronteerd werd met de medische kosten die gepaard gaan met een gebroken heup. Niet getreurd, na een jaar kon ik verder naar de gemeente G. En gelukkig hoefde ik daar geen tegenprestatie te leveren in de letterlijke zin van het woord (voor het rijk/de overheid). Gelukkig kon ik daar gewoon toegevoegde waarde leveren door de oudere medemens te helpen, maar dat mocht niet lang duren. Het nadeel van goedkoop (antikraak) wonen is dat je ook weinig rechten hebt, dus ging mijn zwerftocht door Nederland door naar de gemeente O. Hier vond men dat ik aan een chronische ziekte leed en om daaraan geholpen diende te worden, hupsakee, weer terug 'verhuizen' naar de gemeente A. Toen ik daar klaar was, weer hup terug naar de gemeente O. Daar had men inmiddels in de gaten dat ik eigenlijk ook maar een tegenprestatie moest gaan leveren die bestond uit het inpakken van kersenbonbons en het vullen van bierglazen. Dat leek mij gezien mijn chronische allergie voor kersenbonbons en lege bierglazen geen goed idee dus maar weer terug verhuizen naar een andere gemeente A. Hier kon ik verder behandeld worden, maar ja, als die behandeling klaar is, kan ik weer terug naar O. Zo blijven we bezig. Morgen het verhaal hoet het met een vriendin van me gegaan is.

Fatsoen moet je doen.

Fatsoen, daar denkt iedereen zo het zijne van, zo ook ik. En met name waar mensen samen komen, gaat het een rol spelen. Dat zie je met name in de trein. Zo vraag ik me af of je eigenlijk wel een stinkend bananen-ontbijt in een drukke ochtend-spits-trein kunt eten. Ik vind van niet. Aan de andere kant vond ik wel dat ik in diezelfde trein mijn fiets mee kon nemen, dat vond de conductrice dan weer goed idee. Maar al met al ziet het er wel naar uit alsof we samen op onze bestemming aan zullen komen, dat dan weer wel.

Beloofd

Ik had beloofd wat vaker te gaan bloggen. Maar nadat mijn bleu-tooth toetsenbord er vanmorgen wat minder zin in had, had ik er ook wat minder zin in. Dus dit wordt een wat chagrijnige blog. Dat was niet de bedoeling want ik was vrolijk vanmorgen. Vrolijk door een heel klein dingetje. Ik had mijn schoenen laten maken, waar je qua financieel geld niet vrolijk van wordt, maar de schoenmaker had een potje schoensmeer in mijn schoen gestopt. Daar word ik, zeker als het bijna Sinterklaas is, wel vrolijk van.

Koffie in de trein.

Koffie in de trein. Vroeger was dat simpel, er was maar een soort koffie en je betaalde gewoon met guldens. En eigenlijk was het niet eens duidelijk waar je de koffie kocht, nou ja, bij 'een kiosk'. Koffie in de trein is nu een heel andere belevenis geworden. Natuurlijk kun je nog gewoon koffie voor in de trein kopen bij een kiosk, maar ook een compleet koffie-avontuur is mogelijk bij de Albert Heijn. Je kunt kiezen uit wel 15 knopjes, als ik het goed heb en achter elk knopje zit een andere soort koffie. Dan begint het avontuur van afrekenen. Vroeger had een koffie gewoon een prijs. Nu heeft iedere koffie zijn eigen prijs. Maar er zijn maar twee varianten qua kopje, en al die kopjes hebben natuurlijk eenzelfde EAN-code, lastig. Ook moet je, bij de betaal-automaat aangekomen nog weten op welk knopje je gedrukt hebt, anders gaat het weer fout. Ik hoop maar dat ik zojuist op het juiste knopje gedrukt heb, maar om eerlijk te zijn

Maar weer eens gaan bloggen.

Het is hier een tijdje stil geweest. Teveel bezig geweest met Facebook, Twitter en andere dingen. Maar behalve dat ik op vrijdagavond of zaterdag-ochtend de neiging heb om persoonlijke vrienden persoonlijke mails te sturen lijkt het me ook leuk om het bloggen weer op te pakken. Naast deze algemene blog probeer ik soms ook wat meer op andere blogs te vertellen, maar je moet natuurlijk wel inspiratie hebben. Op dit moment heb ik eigenlijk weinig om over te bloggen, maar ik wil het wel weer op gaan pakken. Als er bijzonder nieuws is of ik gewoon wat wil melden zult u dat in de toekomst hier aan treffen. Groet.

Gisteren.

Gisteren realiseerde ik me ineens dat de reden waarom mensen vaak dezelfde redenen hebben meer te drinken of andere drugs te gaan gebruiken ofwel gedwongen hun huis moeten verkopen. Dat is vaak het vebreken van een (langdurige) relatie of langdurige werkloosheid. Die dingen veroorzaken dus een hoop ellende.

Ik baal van de hele situatie. Dit had niet mogen gebeuren.

Nooit zo bij stil gestaan.

Eind vorig jaar was ik van plan om iets te beginnen voor mezelf. Dat is ook een manier om aan werk te komen. Ik bedacht dat 'social media' consultant wel wat voor me zou zijn. Met name omdat ik dat gewoon leuk vind. Een probleem is natuurlijk hoe verkoop je je talenten, maar iets waar ik nog niet bij stil gestaan had was dat het ook wel eens riskant zou zijn. Nou horen we er af en toe wel wat over, dat er mensen ontslagen worden omdat ze domme dingen twitteren en ik ken zelf ook wel voorbeelden ervan, maar het werd me vannochtend pas echt helder. Het is natuurlijk logisch wel ergens dat normale rechtsprincipes van 'smaad', 'laster' en dat soort dingen in principe ook geldt voor communicatie op het internet.

Een tijdje niets.

Ik ben even stil geweest, zal wel met de feestdagen te maken gehad hebben. Of de donkere dagen in het algemeen. Maar januari is natuurlijk een ideale maand om fris van start te gaan. Zo is, naast mijn standaard goede voornemens, een van mijn voornemens om meer aan vrijwilligerswerk te doen. Natuurlijk doe ik liever betaald werk, maar zolang ik dat nog niet gevonden heb, doe ik het maar even op deze manier. En het afgelopen jaar heb ik ontdekt dat rechten en journalistiek me ook interesseren. Vaak vallen die dingen bij gebrek aan interactie stil, maar je kunt ze altijd weer oppakken. Over interactie gesproken, ik ben nog steeds niet social-media-moe. Dat schijnt ook een nieuwe ziekte te zijn. Twitter en facebook bevallen me evenals Skype prima als manier om te communiceren. En daarnaast heb je natuurlijk altijd nog de telefoon. Groet uit een koud Gouda.

Eindelijk.

Waarom het zo lang heeft moeten duren weet ik eigenlijk ook niet, maar eindelijk is het er dan. www.larsmennen.nl Niet dat ik daar mijn hele blog ga herhalen, want dat is niet mijn doel daar. Mijn doel daar is gewoon het vinden van een nieuwe baan. Maar wel leuk dat het er eindelijk is.

Rare dingen.

Bekijk ik de pageviews van mijn blog, blijk ik vooral bezoekers uit Polen te trekken. Waarom is me een raadsel, ik neem aan dat ze dit toch niet kunnen lezen. In ieder geval schrijf ik niet voor Pools publiek. Misschien dat er een of andere rare zoekmachine daar staat, maar daar wou ik nu niet zoveel aandacht aan schenken. Waar ik wel aandacht aan wilde schenken is het feit wat er nou in de maatschappij allemaal verandert door het internet. Het belangrijkste lijkt me toch dat je niet meer kunt liegen. Inderdaad verschuift er macht naar de consumenten. Aanbevelingen worden belangrijker, maar dat verschilt natuurlijk niet zoveel van de mond tot mond reclame van vroeger behalve dat het nu met een toetsenbord of de mobiele telefoon gebeurd. Iets anders waar ik dit weekend verbaasd over was, was het feit dat mensen, als Ajax een andere shirtsponsor krijgt, mensen over gaan stappen van de ene ISP naar een een andere, bijvoorbeeld Telfort. Kennelijk moet je als adverteerder ook de voetbalclub voorkeur van je klanten overwegen voordat je een voetbalclub gaat sponsoren.

Roken

Gisteren waren er twee vrouwen bij Pauw die het over roken hadden. Het waren longartsen maar dat doet er verder niet zoveel toe. En zelf heb ik inmiddels zoiets van was ik er maar nooit mee begonnen. Stoppen heb ik nog niet zo heel vaak geprobeerd, eigenlijk maar een keer, maar het heeft zich niet ontwikkeld zoals ik hoopte. Natuurlijk weet ik ook wel dat als ik echt niet kan roken omdat ik in een zieken- of verpleeghuis lig het ook niet doe en tijdens mijn slaap ook niet maar ik heb niet meer het idee dat de voordelen opwegen tegen de nadelen. Een van de maatregelen die deze mevrouwen voorstelden was het terugbrengen van het aantal verkooppunten. Ik vraag me af of dat zou helpen. Er zijn nu drie plekken waar ik mijn sigaretten koop, bij de sigarenboer, het pompstation of de supermarkt. Ik denk dat als de verkoop bij de supermarkt en het benzinestation zouden worden afgeschaft, ik minder zou gaan roken. Eerlijk gezegd denk ik dat ik dan gewoon meer bij de sigarenboer zou kopen. Toch maar eens proberen te minderen.

Nou, dat moet dan maar.

Lang heb ik niets voor nieuws betaald. Waarom zou je dat ook doen als media als de Volkskrant, de Telegraaf en zo meer gratis beschikbaar zijn. Maar ja, voor niets gaat de zon op en proefabbonnementen kosten ook niet veel. Na, alhier in Gouda, genoten te hebben van een proefabbonnement van zowel de Telegraaf als de Volkskrant, vond ik het vandaag dan eigenlijk ook niet meer dan logisch dat ik een soort van financiële bijdrage lever door € 5.- te betalen voor de artikelen die ik via Blendle krijg. Dat is natuurlijk wat anders dan een abbonnement op een krant, maar op de een of andere manier voelt het wel alsof ik een bijdrage lever aan de 'schrijvende pers'. Nou ja, er wordt in ieder geval wel wat geschreven, een drukpers komt er al lang niet meer aan te pas. Tot zover en tot zover. Groet.

Lezen en schrijven.

Doordat ik een tijdje andere dingen aan mijn hoofd had kwam er de laatste tijd niet zoveel van lezen en schrijven. Inmiddels lijk ik hier in Gouda ook mijn rust gevonden te hebben en staat alles op zijn plek, wat enerzijds rust geeft en dus ook de mogelijkheid om weer te lezen en te schrijven. Het komt niet vaak voor dat ik halverwege met een boek stop, maar met het boek Stoner, is dat dus wel gebeurd. Nou heb ik niet het idee dat ik veel gemist heb, dat is het voordeel van een boek, als je het niet leest, staat het gewoon stil en vandaag heb ik het weer eens ter hand genomen. Ik moet het ook maar gewoon uit lezen en hopelijk beschik ik daarna over voldoende middelen om ook weer andere boeken te gaan lezen en hoop ik ook het bloggen hier weer op te kunnen pakken. En zo hoop ik op een gegeven moment ook weer normaal aan het werk te kunnen.

2014

Is dat vreemd? Geen idee. In ieder geval was ik deze ochtend nogal vroeg wakker. Vroeger zou ik zeggen dat ik laat ging slapen, maar tijden veranderen. En ineens spoken er namen door mijn hoofd (Warnar, Coolen, Bakker). Dat waren respectievelijk de kapper, bakker en tandarts uit mijn jeugd. Je jeugd is iets wat je je hele leven mee sleept, daar valt weinig aan te doen. Gelukkig heb ik in veel opzichten een gelukkige jeugd gehad. Natuurlijk, ik ben van mijn fiets gevallen, dat hoort erbij, maar al met al ben ik er een gelukkig mens door geworden. Dat wilde ik even kwijt.

E-smoker.

Vandaag toch maar eens een tweede vulling voor de e-smoker gekocht. En eigenlijk wilde ik er helemaal naar overstappen maar dat is nog niet gelukt. In het begin was ik redelijk enthousiast. Het gaf ongeveer hetzelfde gevoel als een normale sigaret maar gaf minder overlast maar later beviel het toch minder. Ik wist niet waar de navulvloeistof te krijgen was en het bleek dat ik de sigaret in eerste instantie te vol vulde waardoor de vloeistof in mijn mond kwam en dat was niet lekker. Ga het gewoon nog een keer proberen.

Casettebandjes.

Tja, casettebandjes zijn natuurlijk eigenlijk iets uit de vorige eeuw. En op dit moment vind ik het wel jammer dat ik (even) geen enkele i-Pod of -Pad meer heb, maar dat is nu maar even zo. Ik heb nog WELeen casettedeck. En nu ik mijn stereo weer aan de praat heb, kan ik weer naar mijn oude muziek luisteren. En op die bandjes staat heel wat muziek die ik in mijn i-Tunes niet heb. En ik weet zowat nog steeds welk nummer er na het andere nummer komt. Er zat geen 'shuffle' op een casettedeck. Soms is het best verstandig om ook je oude schoenen te bewaren ook al heb je nieuwe.

NFC

Het is alweer een tijdje geleden dat ik wat geschreven heb. Een nieuw huis brengt allerlei andere beslommeringen met zich mee. Maar door twee gebeurtenissen de afgelopen week (Wel twee keer hetzelfde maar op verschillende plaatsen), dacht ik dat het wel weer eens tijd was voor een nieuw stukje. En dat terwijl ik normaliter nooit over technologie schrijf. Anyway (dat klinkt toch een stuk beter dan 'in ieder geval') lijkt het me wel slim om ook op het gebied van de OV-chipkaart eens te onderzoeken of er mogelijkheden zijn voor Near Field Communication (NFC). Het schijnt dat je middels de ING wel contactloos (met je mobiele telefoon) de koffie voor IN de trein kunt betalen, maar op de een of andere manier is het niet mogelijk om op een redelijke afstand je OV-chipkaart uit te lezen zodat je zeker uit checkt. En nu ben ik de afgelopen week al bijna twee keer vergeten uit te checken dus om een dergelijk proces te automatiseren lijkt me wel handig. Er zullen vast wel allerlei praktische bezwaren zijn waar ik nog niet aan gedacht heb, maar die zitten er aan het huidige systeem ook. ~Nader onderzoek leerde me het volgende: 'NFC heeft doorgaans een bereik van ongeveer 10 centimeter.' Tja, dan gaat het nog niet werken.~

De oude koffiekop.

Zoals enkelen bekend, heb ik de laatste tijd weer problemen met mijn Senseo-apparaat. Op de een of andere manier zijn die dingen zo gemaakt dat ze na een jaar kapot gaan en dat jaar is nu voorbij. Gelukkig woon ik in een vrij groot pand waar je zo af en toe vanalles kunt vinden, onder andere een oud koffie-zet-apparaat dat van niemand was. En wat blijkt nu? Met een ouderwets koffie-zet-apparaat zet en drink je toch heel anders koffie dan met zo'n Senseo apparaat. Bij zo'n ouderwets koffie-zet-apparaat moet je de koffie echt inschenken, dat is toch anders dan een kopje ergens onder zetten. Het verschil is vergelijkbaar met bier uit blik of bier uit de tap. In ieder geval ben ik, doordat ik nu koffie zet met een apparaat (anders dan een Senseo) de oude, zeshoekige koffiekop uit mijn studentenhuis weer eens gaan gebruiken. Sowieso stof je alles weer netjes af als je weer verhuisd bent. Gouda, 20 maart, 2014.

Eindelijk.

Raar... maar er heeft heel veel tijd overheen moeten gaan voordat ik weer wat rust vond. Voor mijn gevoel ben ik de halve wereld rond gereist maar eigenlijk ben ik de hele tijd gewoon in Nederland geweest. Weliswaar half Nederland: Almelo, Amstelveen, Breda en Heerlen, maar toch een behoorlijk stuk van Nederland. En nu zit ik dan ineens in Gouda. Weliswaar niet voor eeuwig maar het zou wel mooi zijn als ik hier toch op zijn minst de herfst haal. Een beetje rust heb ik zo onderhand wel verdiend.

Tot schrijfs.

Nieuwe omgangsvormen.

Nieuw gedrag leidt ook tot nieuwe omgangsvormen. En ik ben heel benieuwd hoe dat in dit geval zal gaan. Sinds gisteren ben ik (onder andere dankzij de recente ontwikkelingen) eigenaar geworden van een e-smoker. Je ziet ze nog niet zo heel veel en ik weet eigenlijk ook niet precies waar het nu wel en niet kan. Kijk, het lijkt wel op roken, maar het is het niet. 'Dampen' is iets wat ik bij de meeste mensen binnen wel zou durven zonder het te vragen. Maar om nou hier in het ziekenhuis te gaan dampen dat lijkt me dan weer niets. In de trein vind ik zo'n duidelijk grens geval. In een restaurant daarentegen vind ik het weer niet kunnen. Maar ja, deze nieuwe uitdagingen qua fatsoen waren voor mij niet de belangrijkste redenen om het te doen. Het meest benieuwd ben ik eigenlijk of ik me over een maand of twee/drie inderdaad fitter ga voelen en mijn huid er beter uit gaat zien. Er zal wel een nieuwe wereld voor me open gaan.

Longontsteking.

Over ziekten schrijf ik niet zoveel. Ongelukken trouwens ook niet. Gewoon omdat ik er niet zovel van weet en gelukkig ook niet zoveel mee te maken heb. Tot afgelopen woensdag dan. Kijk... ik merkte wel dat ik moe was... en ik merkte wel dat ik kortademig was, maar dat het een echte longontsteking was kon ik me niet voorstellen. De huisarts was hier echter vrij snel achter en zonder dat ik er erg in had zat ik in de auto van zijn vrouw, die ook arts is, op weg naar de eerste hulp van het ziekenhuis in Heerlen, niet wetend wat me verder te wachten zou staan. Inmiddels is het maandag en zit ik er nog steeds en zo erg is dat niet want de hele verhuizing is toch nog niet rond. De eerste paar uren waren eigenlijk het ergst. Daarna treed vrij snel herstel in. Maar een onverwachtte ziekenhuisopname is altijd vervelend: je hebt geen schone sokken bij je, geen schone onderbroek en er moet gewoon even voor je gezorgd worden. Gelukkig heb ik wat dat betreft erg fijne ouders en was alles weer vrij snel op orde. Het is nu even wachten wat de dokters vandaag zullen zeggen en met een beetje mazzel kan ik dan woensdag dan alnsog naar Gouda.

Ze snapt het niet.

Zoals wellicht bekend, komen er een aantal wijzigingen in de bijstandswet aan. Van sommige denk ik, dat is wel een goed idee, zoals het voldoende beheersen van de Nederlandse taal (ik vraag me echt af hoe die mensen dat dan in het verleden deden? Kwamen ze met een tolk naar de sociale dienst of zo). Maar ook dingen die mijns inziens weer duidelijk aantonen hoe ver de politiek van de werkelijkheid af staat. Zo is er de verhuisplicht bij het vinden van een nieuwe (vaste) baan. Op zich is het misschien niet eens zo'n slecht idee, ware het niet dat het zo goed als onmogelijk is om een andere woning te vinden zo lang je in (een vorm van) bijstand zit. Helaas weet ik inmiddels dat er verschillende vormen van bijstand bestaan. En ik weet ook wel dat je van normale bijstand ook nog wel rond kunt komen. Het wordt echter wat anders als je in een bijzondere vorm van bijstand valt, zoals de bijstand die je krijgt 'bij verblijf in een instelling'. Nu kan een instelling vanalles zijn. Dat kan een verpleegtehuis zijn waar je terecht komt omdat je je heup gebroken hebt of zo. Maar het kan ook een daklozen-opvang zijn. In beide gevallen valt je inkomen terug tot ongeveer 300 E.- per maand. En ook daar kun je, omdat je immers onderdak en eten hebt wel van leven, maar bij het aangaan van een nieuwe huurovereenkomst dient er vaak ook een borg voldaan worden. En je hoeft een econoom te zijn om te weten dat sparen voor een dergelijk bedrag met een dergelijk inkomen zo goed als onmogelijk is. Tot zover.

Slapen

Slapen, dat is meestal ook niet iets waar je wakker van ligt. Maar ik wil de komende tijd toch eens gaan proberen om pas om 24.00 te gaan slapen in plaats van 23.00. Een van de redenen daarvoor is het feit dat er vanmorgen om 6.00 geen koffie was, dat schijnt er alleen om die tijd op werkdagen te zijn. Niet kunnen slapen kan een behoorlijk probleem zijn, denk ik. En een verslaving aan slaappillen is volgens mij ook vrij ernstig. Vroeger lukte me dat eigenlijk vrij makkelijk, als laatste wakker blijven, tot laat in de kroeg blijven hangen maar later in het leven zijn andere dingen belangrijk, op tijd zijn en zo. Daarbij houd ik ook wel van de rust in de ochtend, maar er moet wel koffie zijn. En voor 9.00 zijn de meeste mensen toch niet bereikbaar.

Beelden van Heerlen.

Guido Belcanto - Op De Pechstrook Van Het Leven

Tijdje geleden.

Het is een tijdje geleden dat ik wat geblogged heb. Had even wat anders aan mijn hoofd en eigenlijk nog steeds. En er zullen vast nog wel mensen zijn die geloven dat een goede opleiding een garantie is voor succes, inmiddels ben ik zelf zo oud en wijs om te weten dat dat niet zo is. Wat dat betreft ben ik nu meer iemand geworden die meer geloofd in de tegeltjes-wijsheid: 'Van het concert des levens krijgt niemand een program.'. De afgelopen twee jaar heb ik op/in allerlei plaatsen gewoond waar ik helemaal niet had willen wonen: Almelo, een kamer in Amstelveen en Breda en nu is het Heerlen geworden. Tja, je leert Nederland zo wel kennen maar dat was eigenlijk nooit mijn plan of doel. Eigenlijk blijkt soms dat het voor elkaar krijgen van simpele dingen als werk en wonen best lastig kan zijn. Zal blij zijn als ik het weer voor elkaar heb.

Facebook.

In eerste instantie wilde ik wat gaan schrijven op facebook. Maar toen realiseerde ik me dat facebook veel intensiever gelezen wordt dan mijn blog (althans dat denk ik). Nu is mijn blog wel 'opener', je hoeft geen vriend van me te zijn om dit te lezen, toch heb ik het idee dat ik hier minder bezoekers trek. Goed, wat bedacht ik me vandaag? Dat ik toch wel blij zal zijn als ik weer 'normaal' woon. En wat normaal wonen is weet ik ook niet maar het zal wel iets van een sociale huurwoning of een vrije sectorwoning zijn. Een huis kopen zal er na mijn debacle in Amsterdam wel niet meer in zitten. Maar ja, voordat ik normaal kan wonen zal ik natuurlijk wel weer een normaal inkomen moeten hebben. En dat vind ik de laatste tijd best lastig. Nou weet ik niet of dat aan Almelo of Heerlen ligt maar misschien liggen de salarissen in Amsterdam sowieso wat hoger. En op zich wil ik ook best wel voor een lager inkomen werken (slechter dan nu kan het toch niet worden), het probleem is dat ze meestal voor dat soort werk toch weer andersoortige mensen zoeken. De situatie is helder, nu de oplossing nog.

Maar weer eens een bericht.

Het is een een tijdje stil geweest, was bezig met andere dingen, verhuizen en zo. Maar nu is het wel weer tijd voor een nieuw berichtje. En ik denk ook dat ik mijn blog nu voor andere dingen ga gebruiken dan dat ik hem in het verleden gebruikte. In eerste instantie gebruikte ik mijn blog met name om te kijken hoe het werkte, toen om gewoon wat dingen over mezelf te publiceren maar je kunt het ook gewoon gebruiken als een soort online notitieblok om de ideeën die je hebt uit te werken. Zo zit ik nu met die ideeën omtrent mijn belabberde financiële situatie. Daar moet ik toch eens wat aan gaan doen. Aan de ene kant door de inkomsten te verhogen en aan de andere kant door de uitgaven te beheersen en zo ook mijn schuld. En bij dat laatste zou de gemeente mij misschien inderdaad kunnen helpen. Omgaan met schuld kan meerdere vormen hebben dan alleen WSNP. Ook zaken als betalingsregelingen kunnen soms een mogelijkheid zijn. Maar ja, betalingsregelingen zijn natuurlijk alleen mogelijk als je inkomen boven de beslagvrije voet ligt. Laten we dus eerst maar eens proberen om mijn inkomen op dat niveau te krijgen. En dat kan alleen maar door te solliciteren en je dus weinig aan te trekken van het gejammer over de arbeidsmarkt dat het moeilijk is en er in Zuid-Limburg geen werk zou zijn voor hoger opgeleiden. Daarbij wat is 'hoger opgeleid?' Het lijkt me dat dat betekent dat je zowel werk voor hoger als voor lager opgeleiden kunt doen en dat het andersom misschien wat lastiger is. Wat absoluut niet wil zeggen dat het voor lager opgeleiden niet mogelijk is om succesvol te zijn. Dus we gaan maandag met een toch maar wat meer open houding naar de SHV van de gemeente Heerlen en het gewoon inderdaad zien als een vorm van hulpverlening en het eens niet zo eigenwijs bekijken. Mijn eigenwijsheid is soms een valkuil.

Om de zoveel tijd.

Om de zoveel tijd vraag ik me af of ik wel door zal gaan met dat bloggen. Ik bedoel, ik weet nu wel hoe het werkt dus zo spannend is het allemaal niet meer. En ik vraag me ook wel eens af voor wie of wat ik het doe. Geld verdien ik er niet mee en echt veel reacties krijg ik ook niet. Daarbij zijn er veel interactievere media zoals Twitter en facebook, dus als dit het laatste bericht is, dan is dit het laatste bericht.

Alweer.

Zoals het er naar uit ziet ga ik binnenkort weer verhuizen. Dat kun je zo hebben met anti-kraak. Alleen als je de hele tijd verhuisd is het natuurlijk ook lastig om een vaste baan te vinden. Nou vind ik flexibel werken niet zo erg, sterker nog, ik vind het wel uitdagend, maar misschien is het zo toch allemaal iets te uitdagend. Het is toch vervelend als je zo vaak moet vertrekken. En deze keer eigenlijk niet eens zozeer vanwege een gebrek aan geld of zo, maar gewoon omdat het pand gesloopt word. Ach, het voordeel is hopelijk dat ik hierna een huis vind met een normaal gasfornuis, wasmachine en verwarming.

Heerlen

Al een tijdje niet meer geschreven. Dat komt onder andere omdat ik dankzij een pin in mijn heup een tijdje in een kliniek gezeten heb. Inmiddels kan ik weer lopen, maar in een rolstoel kan ik me ook voortbewegen. De pijn van de Dynamic Hip Screw is nog niet helemaal weg, maar met een stok kan ik weer lopen. Pas de afgelopen tijd realiseer ik me dat ik eigenlijk al een jaar bezig ben met de meest essentiële menselijke behoefte, het hebben van onderdak. Daarvoor heb ik vrij veel gereisd en beseft dat je eigenlijk niet veel meer nodig hebt dan wat geld, schone onderbroeken en sokken. Het vervelende is dat het hele circus waarschijnijk binnenkort van voren af aan begint, maar tja, dat weet je als je antikraak gaat wonen. Dan breken we wel weer een ander been.

ADHD

En voilà, op basis daarvan wordt een diagnose gesteld: ADHD. Het kind krijgt Ritalin, wat de ziekte niet bestrijdt, alleen de symptomen. Ritalin werkt namelijk niet alleen tegen ADHD, het verbetert ook het gedrag van kinderen zelfs wanneer er geen sprake is van ADHD. Dat medicijn wil ik ook... o, nee, ik ben geen kind meer.

Steve Jobs.

Ik ben dat book over Steve Jobs aan het lezen. Niet omdat ik nu zo'n enorme Apple-fan ben, maar ik heb hier in deze kliniek toch tijd genoeg en met lezen geef je wat structuur aan de dag. Ik kende die hele Steve Jobs niet, nou ja, van naam dan, maar als ik het boek zo lees was het helemaal niet zo'n prettige man. Verder is het zo'n typische Amerikaans boek. Eigenlijk gewoon veel te dik. Misschien moet ik mezelf maar eens een leuk boek gunnen, hoewel het vinden van een baan nog steeds het belangrijkst is. En, gezien mijn toestand, is het toch wel handig als het een baan is waarbij ik gewoon vanuit huis kan werken.

Goed.

Gelukkig is er soms ook goed nieuws. Nee, helaas, ik kan nog niet lopen, maar twee vriendinnen van me hebben inmiddels wel een baan gevonden. Ook voor hen heeft het vrij lang geduurd, maar het is ze wel gelukt. Nu ik nog.

Kijk nou.

Als het goed is staan er nu knopjes onder mijn berichten.

Bezuinigen is niet goed.

Omdat ik moest bezuinigen ben ik maar shag gaan roken. De vraag is echter of ik daarmee goedkoper uit ben. Een bekend nadeel van shag is namelijk dat er brandende stukjes tabak op je kleding kunnen vallen zodat je sneller je overhemd moet vervangen. Zo blijkt maar weer, goedkoop is soms duurkoop.

Follow me on Twitter @nqtv (Rémi Gaillard)

Gelukkig heb ik maar 145 volgers.

Vijf weken,

Morgen heb ik al vijf weken niet meer (normaal) gelopen. Morgen is het voor het eerst van mijn leven vijf weken geleden dat ik uit de trein viel in plaats van stapte. Morgen maar ik al vijf weken de gezondheidszorg van binnen mee. En ach, vijf weken rolstoel is best te doen. En toen ik zojuist buiten zat te roken, realiseerde ik me dat ik eigenlijk niet eens weet hoe ineens alle spullen er waren. Ja, ik had een rugzakje bij me toen ik de trein van Heerlen naar Den Haag nam, maar daar zat niet en mijn ochtendjas, en mijn slippers en een aantal schone onderbroeken in. Die dingen moeten toch ergens vandaan gekomen zijn, maar ik weet nog niet hoe. Nou ben ik wel meer dingen kwijt. Na een zware val gaan veel dingen op de automatische piloot. Ik geloof dat de zuster in de ambulance blond was, maar zelfs dat weet ik niet meer zeker. En nadat ik de ambulance had verlaten hoefde ik niet zoveel meer te weten. Als je je naam, je geboortedatum en je sofinummer maar weet kom je een heel end in een ziekenhuis. En ik moet zeggen, na vijf weken heb ik het ook wel een beetje gehad. Ik wil gewoon weer kunnen lopen. Had me eigenlijk nooit gerealiseerd dat dat zo moeilijk zou kunnen zijn. Nou ja, hopelijk is dat in mijn geval gewoon een kwestie van tijd.

Dit moet ik toch even van me af bloggen....

Ik dacht dat ik er niet over zou bloggen... over mijn tijd in het ziekenhuis in Den Haag, waarbij er duidelijk stond dat er maximaal drie bezoekers per patient mochten komen. Maar ja, dat is Nederlands en dat begrijpen die Marokkanen niet. Tellen is ook moeilijk, natuurlijk. Maar ja: "Het ziekenhuis wijst erop dat het in andere culturen heel gebruikelijk is dat er veel familieleden naar een patiënt komen." Dat was het commentaar van het ziekenhuis op de situatie vanavond in Heerlen. Zo is het in Bulgarije ook heel normaal om een huis in Nederland te hebben en dus recht te hebben op zorgtoeslag en huursubsidie.. Dat vinden de Bulgaren normaal en de Nederlandse regering ook. Op de een of andere manier vind ik Europa steeds minder 'leuk'... Of.. hoe werd het destijds verkocht? 'Europa, best belangrijk....' nou ja, het komt steeds meer in de richt van 'Europa, best irritant'.

Verschillen

Na een week in een ziekenhuis in Den Haag en twee weken in een verpleeghuis in Heerlen wil ik de verschillen wel eens opmerken. Want die zijn er, hoewel er ook overeenkomsten zijn. In beide huizen vroegen de mevrouwen of ik mijn spullen op wilde ruimen. Niet allemaal natuurlijk omdat niet alle mevrouwen zeikwijven zijn en soms niet omdat het gewoon opgeruimd was. Anyway, ook de reden waarom ik op moest ruimen was verschillend. In Den Haag vond men vooral dat ik op moest ruimen omdat eventuele dieven anders veel te makkelijk konden zien wat ik allemaal bij me had, in Heerlen vooral omdat zusters nou eenmaal van opgeruimde kamers houden. Een verpleegster verweet me zelfs dat mijn kamer teveel op haar kamer leek. En zelf vind ik het altijd wel prettig als het opgeruimd is, maar het opruimen zelf is niet mijn ding, zeg maar. En er zijn wel meer verschillen. Verder vind ik het schoeisel van de zusters wel interessant. Laten we wel wezen, eigenlijk zijn er maar twee soorten schoeisel geschikt voor zusters. Dat moeten of Croqs zijn of van die Birckenstocks, maar helaas ze houden zich niet allemaal aan de regels. En verder is het allemaal wel te overleven. Hoewel ik blij ben als ik de wijde wereld weer in mag. Gegroet.

42 jaar.

42 jaar heb ik er eigenlijk nooit bij stil gestaan dat lopen iets bijzonders was. Natuurlijk, er waren wel bijzondere vormen van lopen, zoals 'een marathon lopen', maar verder was lopen heel normaal, althans, dat leek het te zijn. Vorig jaar kreeg ik al een klein voorproefje van het feit dat lopen niet helemaal normaal is, toen ik mijn voet gebroken had, nadat ik tegen de salontafel geschopt had, dit jaar is het me helemaal duidelijk geworden dat lopen eigenlijk een vorm van dressuur is en dus veel voorbereiding vergt. Denk er maar eens over na en wees blij dat u er over het algemeen niet over na hoeft te denken.. maar om te kunnen lopen, moet je eerst kunnen staan, je moet controle hebben over je linker- en je rechterbeen, kortom zo eenvoudig is het maken van een wandeling eigenlijk niet eens. En ik weet eigenlijk niet meer hoe ik dat 42 jaar geleden voor elkaar kreeg, dat lopen... maar er waren vast mensen blij verheugd dat ik ging lopen in plaats van kruipen, deze keer zal ik met name zelf blij zijn als ik kan lopen in plaats van rollen. En dan heb ik het nog niet eens over trap lopen.

bijzonder stukje tekst

''Ze zijn niet goed wijs', zei hij. 'Als ik iets moest eten, zou het me in de strot blijven steken.' Het enige wat hij wilde was een pakje sigaretten, maar we liepen klem op de bureaucratie. De gevangenis had eerder dat jaar alle gedetineerden in de dodencel een rookverbod opgelegd - vanwege het risico van longkanker. '